Düşman ve Beyaz Kale romanlarının postmodern bağlamda incelenmesi

Postmodern edebiyatta sık kullanılan metinlerarasılık, üstkurmaca, parodi ve pastiş gibi teknikler hem okur hem yazar hem de eleştirmenler için geniş çalışma alanları yaratmaktır. Özellikle üstkurmaca ve metinlerarasılık teknikleri ile postmodern yazarlar eserlerine bir dinamizm ve farklılık katarak okuyucuyu da sürekli zinde tutmaktadır. Bu bağlamda Orhan Pamuk'un Beyaz Kale romanı ile J. M. Coetzee'nin Düşman romanı pek çok postmodern öğe içermektedir. Orhan Pamuk'un Beyaz Kale romanında başka bir roman karakterine önsöz yazdırmak ya da anlatıcıları değiştirmek gibi üstkurmaca örnekleri sunmuştur. Bunun yanında romanda tarihi bir konuyu ele alan Pamuk, tarihi mekânları, eski kaynakları ve karakterleri de kullanarak gerçeklik ile kurguyu birleştirip metinlerarasılık tekniğini örneklendirmiştir. Coetzee ise Düşman romanı ile Daniel Defoe'nun Robinson Crusoe'sunun parodisini yaparak yeniden yazmış, o dönemin yazın anlayışına inat romanın başkarakterini kadın seçmiş ve Crusoe'yu yaşlı pasif bir karakter olarak romana dâhil etmiştir. Romanın anlatıcısı olan Susan ile Cruso'nun hikâyesini yazacak olan Foe'nun (romanda yazar olarak bilinir) ilişkisi üstkurmaca tekniği için önemli bir örneği teşkil etmektedir. Aynı zamanda Coetzee pek çok esere göndermede bulunarak metinlerarasılık bağlamında incelenmeye değer bir eser oluşturmuştur. Bu çalışmada postmodern öğeler, üstkurmaca ve metinlerarasılık bağlamında adı geçen iki romanın incelenmesi amaçlanmıştır