Arabuluculuk yoluyla uyuşmazlık çözümünde temel aşamalar ve taktikler

Yargısal yollar dışında, uyuşmazlığı ortadan kaldırarak tatmin ve tazmini amaçlayan çözümlere alternatif uyuşmazlık çözüm yolları adı verilmektedir. AUÇ yöntemleri içerisinde en yaygını ve en hızlı gelişme göstereni, arabuluculuktur.Arabuluculuk, tarafsız üçüncü kişinin yardım ettiği bir çeşit kolaylaştırılmış müzakeredir. Arabuluculuğun temel ilkeleri, devlet yargısına alternatif olması, tarafsız üçüncü kişinin mevcudiyeti, bağlayıcı bir karar verilememesi, gönüllük, geleceğe odaklılık, yetkinin taraflardan alınması ve kural olarak gizli olmasıdır.Arabuluculuğun uygulanması, taraflar arasında yapılan arabuluculuk sözleşmesiyle veya mahkemenin isteği üzerine gerçekleşebilir. Bu son durumda, mahkeme bağlantılı arabuluculuk söz konusu olur. Hâkimin uyuşmazlığın halli için bizzat arabulucu gibi çalışması hâlinde ise, yargısal arabuluculuk yapılmış olur.Klasik bir arabuluculukta, arabuluculuk süreci üç bölümde incelenebilir. İlki, anlatma ve dinlemenin gerçekleştiği açılış oturumudur. Diğeri, müzakereleri kolaylaştırmak veya ortak oturumlarda elde edilmesi mümkün olmayan bilgilere erişmek için kulllanılan özel oturumlardır. Özel oturumlar, müzakerelerin daha sağlıklı ilerlemesi için, açılış oturumunu takip eden aşamada, diğer tarafın bilinçli olarak hariç bırakıldığı görüşmelerdir. Üçüncü aşama, bütün tarafların yer aldığı, pazarlıkların ve anlaşmanın hazırlandığı ortak oturumlardır.Arabuluculuk sürecinde psikolojik etmenlerin rolü büyük olduğu için, fiziksel ortamdan konuların işlenişine kadar herşey, tarafsızlığı ve işbirliğini destekler şekilde ayarlanmalıdır. Arabuluculuk menfaat temelli bir çözüm yolu olduğu için, taraf katılımı ön planda tutulmalı ve avukatlar, mümkün olduğunca geri planda kalmalıdırlar.Başarılı bir arabuluculuk için kesin kurallar yoktur. Ancak, iletişim, bilgi edinme, uyuşmazlığa doğru bakma, anlaşma ve düzen sağlama gibi bazı taktiklerin kullanılması ile başarının arttığı gözlenmiştir.