Arap hikâyesi ve Batı hikâyesi üzerindeki etkileri (Bir model olarak eleştirmenler)/ karşılaştırmalı bir çalışma

Arap edebiyatı, pek çok milletin edebiyatını etkilemiştir ve o edebiyatların ondan esinlendiği sözler ile davranışlarda tecelli eden o etki hâlâ mevcuttur. Ve bu edebiyatların Arap edebiyatına bağlanmasına yol açmıştır. Arapların, savaş ve ticaret aracıyla o milletle bağlanmıştır. Arapların zaman zaman üzerlerine egemenliklerini oluşturdular ve dinlerini yaydılar. Böylelikle, Arapların üstünlüğü, o ülkelerde yıllar boyunca öğretilen, ve bazılarında hala öğretilen, Arap dilinin yaygınlaşmasına neden olmuştur; İslam dininin yayılması da uzun süreli başka bir etkendi; Arap edebiyatının üstünlüğü ve etkisi uzun süre kalmış oldu çünkü, Arap edebiyatı gelişti ve diğer edebiyatlar da geri kaldı. Hikâye, anlatımcı bir edebî sanattır ve Arap edebiyatının sanatlarından biri olarak kabul edilmektedir. Ve onu her zaman kişi tarafından iki şekilde ifade edilen belirli bir bağlam, nesir veya şiir üzerinde görürüz: anlatı veya masal. Ve gerçeklerden uzak olaylar veya gerçekler, ve bazıları da gerçek, dürüst olup amacı eğlence veya tavsiye ve yönlendirmek içindir. Karşılaştırmalı edebiyat, Arap edebiyatı ile Fransız edebiyatı, Fars edebiyatı, Alman edebiyatı ve diğer Batı edebiyatları gibi diğer edebiyatlar arasındaki etkileşim ve etki olgusunu inceler . Ayrıca, bu etkinin ulusal edebiyatı geliştirmede, halklar ve milletler arasındaki sosyal yakınlaşmayı geliştirmede ve o dönemde yaygın olan tekillikten ve ırkçılıktan uzak tutulmasındaki önemini gösterir. Anlatı sanatı, eski eleştirmenlerin yazılarında marjinalleştirildi, bu yüzden onu sanatsal analizle ele almadılar ve bahsettikleri esere olan hayranlıklarını ifade ettikleri izlenimci yargılarla ortaya çıkan durumlarda yetinmeyi seçtiler. Emeviler döneminden itibaren modern çağa kadarki dönemde, çevirinin, hikaye sanatının gelişmesinde büyük bir rol oynamış olup, bu sanatın kalkınmasında ve Batı ile diğer uluslara aktarılmasında önemli bir rol de oynayabilmiştir. Arap kültürünün Fars, Süryanice, Yunan, Hint gibi yabancı kültürlerle karışması nedeniyle, Emeviler ve Abbasiler döneminde yazarların algıları genişlemiştir; bu da, Irkların karıştırılmasının bir sonucu olarak görülmektedir. Böylece, yazarın, alıcının içinde haz ve keyfi alma ruhunu işleme yöntemini armanın yanı sıra belirli bir hedefi vardır ve bu da, modern çağda bulunanlara benzemektedir. Her iki hikayenin kapsadığı konular : Arapça ve Batılı olmak üzere çeşitlilik gösteriyordu ve bunlardan biri, kendine has bir edebi dille anlatılan ahlaki ve eğitici nitelik taşıyan bir hikaye olan hayvanın dilinden anlatılan ve (efsane) olarak adlandırılan hikayedir.