Birinci ve ikinci nesil Balkan göçmenlerinin otobiyografik anıları ve Balkanlara mekansal bağlılık

Geçtiğimiz yüzyıl içerisinde, binlerce Türk ve Arnavut Balkanlarda gördükleri politik ve dini baskı sebebiyle Türkiye'ye göç etti. Bu araştırmada, Balkanlarda doğup Türkiye'ye göç etmiş birinci nesil göçmenler ve Türkiye'de doğup büyümüş ikinci nesil göçmenlerin anılarını inceledik. Ebeveyn (birinci nesil) ve çocuklarından (ikinci nesil) oluşan eşli gruplar göçmen kimlikleri hakkında iki adet benlik tanımlayıcı anı yazdılar ve memlekete bağlılık, memlekete aidiyet ve göçmen kimliğine aidiyet ölçekleri doldurdular. İkinci nesil göçmen grubu ek olarak, araştırmaya katılan anne-babalarının hayatından da iki anı yazdılar. Anıların içerik ve anlatı tarzı kodlandığında; etnik/göçmen kimliğinin benimsenmesi, Türkiye için adaptasyon ve ötekileştirme, Balkanlar için ise asimilasyon temaları öne çıktı. Ek olarak, ikinci nesil birinci nesle göre daha genel ve bütünleyici anılar yazdı ve iki grup benzer olayları içeren fakat görece farklı temalarda anılar yazdılar. İki nesil arasındaki diğer karşılaştırmalar Balkanlara olan bağlarında, göçmenlik aidiyetlerinde ve anıların fenomenolojik değerlendirmelerinde bir fark olmadığını gösterdi. Yalnızca, birinci nesil ile karşılaştırıldığında, ikinci nesil anılarını pozitiflik ve duyusal detay alt ölçeklerinde daha yüksek puanladılar. İlaveten, ikinci nesilde oraya çıkan memlekete bağlılık, göçmenlik aidiyeti ve anı özellikleri arasındaki bağıntılar, ikinci nesil için daha güçlü bir benlik-bellek ilişkisine işaret etti. Son olarak, ikinci nesil göçmenlerin yazdıkları kendilerine ait ve ebeveynlerine ait anılar karşılaştırıldığında; kişisel anıların, ebeveyne ait anılara kıyasla eşit ya da daha güçlü fenomenolojik özelliklerle hatırlandığı bulundu.