Avrupa'da ve Türkiye'de yerel özerklik ve Subsidiarite ilkesi

1980'lerde ortaya çıkan küreselleşme süreci ulus devletin klasik yapısının sorgulanmaya başlamasına sebep olmuş ve küresel sermayenin yerel yönetimlerle doğrudan temasına yol açarak yerel yönetimleri ön plana çıkarmıştır. Bu süreçte subsidiariteyle bağlantılı olarak yükselen ve çok tartışılan iki kavram yerel özerklik ve subsidiarite ilkesi olmuştur. Yerel özerklik, köy, kasaba, kent gibi belli bir coğrafi alanda yaşayan insanların, sırf o yörede oturmaktan kaynaklı ortak ve medeni ihtiyaçları ile ilgili kararların kendi seçtikleri organlar tarafından alınması ve bunları uygulayabilmek için idari ve mali anlamda sahip oldukları hareket serbestisi olarak ifade edilebilir. Subsidiarite ilkesi merkezi yönetim ve yerel yönetim arasındaki yetki paylaşımında kullanıldığı anlamı ile ortak eylem alanlarında halka daha yakın olan alt birimlere öncelik verilmesi; merkezi yönetimin ancak yerel yönetimin amaçlarını gerçekleştirmede yetersiz kaldığı hallerde ve o ölçüde müdahale etmesini öngörmektedir. Bu yardım kalıcı bir yardım niteliği taşımamakta aksine yerel yönetimin işlevini yerine getirebilecek düzeye getirilmesi amacını gütmektedir. Tezin çalışma konusunu bu iki kavram oluşturmaktadır.