Binalarda yalıtım malzemesi olarak kullanılan bazı yapı malzemelerinin radyasyon tutuculuk özelliklerinin belirlenmesi

Teknolojinin gelişmesiyle birlikte kullanılan teknolojik cihazların artması, radyasyondan korunmanın daha önemli hale gelmesine sebep olmuştur. Gelişen teknolojiye paralel olarak artan radyasyon dozunu azaltmak için uygun koruyucu malzemelerin geliştirilmesi ile canlıların radyasyondan minimum düzeyde etkilenmesi mümkündür (Mahesh, 2012). Radyasyondan korunmanın en etkili yolu, radyasyon kaynağı ile araya koruyucu bir malzeme koymaktır. Bu yöntem "zırhlama" yöntemi olarak isimlendirilir. Radyasyondan korunmada zırhlamanın önemi bilindiği için radyasyon ile çalışılan hemen her alanda farklı zırhlama malzemelerinin geliştirilmeye çalışıldığı çalışmalar önemli çalışmalardır. Literatürde beton, çelik, metal vb. radyasyon zırhlama özelliklerinin araştırıldığı birçok malzeme bulunmaktadır. Bilindiği gibi standart radyasyon koruyucu malzeme olarak beton ve kurşun kullanılmaktadır. Beton yaygın olarak gama ışını koruması için kullanılır ve ucuz bir malzemedir (Akkurt vd., 2012). Tedarik edilmesi kolaydır ancak neme karşı yüksek hassasiyet, şeffaf olmaması, radyasyona maruz kalan çatlak oluşumu, geçirimsiz görünür ışık ve hareketsizlik gibi dezavantajları vardır (Ersundu vd., 2018). Kurşun ise her platformda kullanılması hem maliyet hem de teknik olarak mümkün olmayan bir malzeme olduğu için yeni zırhlama malzemelerinin tespit edilmesi önemlidir. Ayrıca kapalı ortamlarda yaşantımızın %80 ini geçirdiğimizi düşünürsek (UNSCEAR, 2010), ortamın yapısında kullanılan malzemelerin ne derece radyasyon tutucu olduğunu bilmek önemlidir. Bu sebeple bu çalışmada, binalarda yalıtım malzemesi olarak kullanılan çeşitli malzemelerin radyasyon zırhlama özellikleri 3"x3" NaI(Tl) dedektörlü gama spektrometresi kullanılarak araştırılmıştır.