Biyoteknolojinin entegrasyonu ile beden-mekan etkileşiminin yeniden ele alınması

İnsan bedeninin sahip olduğu fiziksel sınırlar ve etkileşim kapasitesinin belli bir limiti vardır. Üzerine eklemlenen nesneler tarafından desteklenir, dönüştürülür ve ona sonradan eklemlenen yapı ve sistemler tarafından yeniden ve yeniden bozuma uğratılırken tekrar tekrar inşa edilir, limitleri, etkileşim kapasitesi bu yolla artırılır. Bedenin etkileşim kapasitesini, fonksiyonlarını dönüştüren bedensel eklentiler bedenle bütüncül bir yapı ortaya koyarken bedene ait mekânı şekillendirir. Etkileşim sisteminin parametrelerini tek bir beden üzerinde ortaya koyan bedensel eklentiler, benzer şekilde üretilen mekânsal üretimlerin mikro ölçekte yansıması olarak ele alınabilirler. Böylece birden fazla bedeni bünyesinde barındıran ve bağlamla iç içe geçmiş bir kolektif sistem olarak ele alınacak mekân kavramının anlaşılmasını kolaylaştırır. Canlılığa dair algı, insan doğasında içkin bir şekilde mevcuttur. Her türlü insan yapımı nesne ve üretim pratikleri, sezgisel ve edimsel olarak canlılık kavramı etrafında şekillenir. Tüm bu insan yapımı nesneler ve üretim pratiklerini içeren mekânsal üretim yöntemleri de, hem bilişsel hem de fiziksel yapıları itibariyle canlılığa dair algıya referens verirken canlılığın kaynağı olan doğal sistemlerin özelliklerini yöntem ve sistemlerine dâhil eder. Canlılığa dair algı ile birlikte insan yapımı ve doğal sistemlerin etkileşim alanı üzerinden ilerleyecek olan araştırma, biyoteknolojiye ait terminolojinin ortaya koyduğu kavramsal altyapıyı odak noktası olarak alır. Bedenin kapasitesini ve işlevlerini dönüştüren bedensel eklentiler ve mekân üretim pratiklerinin mimarlık ve biyoteknoloji arakesitinde ortaya konulacak dil ve yöntemler ile yeniden şekillendiğinden bahseder. Bedeni çevreleyen tüm nesneler gibi, mekân da bedensel bir eklenti olarak düşünülebilir. Öte yandan, biyoteknolojinin entegrasyonuula üretilmiş, organizma özellikleri gösteren ve kendine ait bir bedene sahip olan mekân tanımından bahedildiğinde, ona entegre olan diğer bedenlerin mi yoksa mekâna ait bedenin mi bedensel bir eklenti olduğu sorusu ortaya çıkmaktadır. Bu muğlak alanda, iç içe geçmiş ve birbirini dönüştüren tekil bir sistemden bahsedilebilir. Bu durumda, bir bedene sahip olmak üzere evirilen mekânın, doğal sistemlerin niteliklerine sahip olduğu söylenebilir. Yarı-sentetik yarı organik ve bir organizmaya benzer özellikler gösteren mekân, dinamik, sürekli değişen, dönüşen ve açık yapısıyla insan bedenini kendi ekosistemine dâhil etmeye başlar. Böylece, insan bedeni, bu devingen yapının bir parçası olarak mekânla arasında "simbiyotik" bir ilişki oluşmasına izin verir. Araştırma ortaya konulan bu simbiyotik yapının bileşenlerine odaklanırken, bedenlenen mekân kavramını, bedenin, onu çevreleyen nesnelerle etkileşimi üzerinden ele almaya çalışır. Bedenlenen bir mekânın üretim biçimi ve bileşenleri, mimarlık-biyoteknoloji ara kesitinde incelenmekte ve bu iki disiplin arasında terminolojik olarak akışkan bir dil üretilmeye çalışılmaktadır. Oluşturulan kavramsal alt yapının irdelenmesi ve deneyimlenmesi tez kapsamında üretilen "Expedition Projesi" üzerinden gerçekleşmektedir. Araştırma süresinde bahsedilen yöntemler ve etkileşim biçimleri, Expedition Projesi ile elle tutulur hale gelir. Çalışmaya ait kavramsal altyapı ve yaklaşımlar, gerek tez kapsamında üretilen iş gerekse çalışmada incelenen örnekler üzerinden yorumlandığında, günümüz mimarlığında enstalasyonlar ve küçük ölçekli üretimler ile yer alsa dâhi, gelecekte ortaya konulacak üretim yöntemlerine, doğa ile işbirliği içerisinde üretilmiş, sürdürülebilir bir mimarlığa referans vermektedir.