İngilizceyi ana dili olarak konuşanlar ile İngilizce öğrenen Türk öğrencilerin kullandıkları resmi şikayet kalıpları üzerine karşılaştırmalı bir çalışma

Bu çalışmanın amacı, İngilizce öğrenen Türk öğrencilerin resmi şikayet durumlarında sergiledikleri edimsel dil davranışlarını ana dili İngilizce olanların söz-eylem üretimleri ile karşılaştırarak araştırmaktır. Türk öğrencilerin İngilizcedeki dil üretimlerini belirleyip bu verileri ana dili İngilizce olanlardan elde edilen veriler ile kıyaslamak suretiyle 1) Türk öğrenciler ve anadili İngilizce olanlar arasındaki şikayet kullanımlarına yönelik dilbilimsel ve edimsel farkları tespit etmek; 2) ?yaş?, ?cinsiyet?, ?yabancı dilde yeterlik? ve ?yabancı dil kültürüne maruz kalma süresi? gibi Türk öğrencilerin resmi şikayetlerindeki iletişimsel tercihleri üzerinde etkili olabilecek değişkenlerin etkilerini açıklamak; ve 3) Türk öğrencilerin İngilizce resmi şikayet durumlarında kullandıkları edimsel stratejileri doğrudanlık ve dolaylılık açısından belirlemek amaçlanmıştır. Araştırmanın verileri 132 ana dili İngilizce olan katılımcıdan 144 İngilizce öğrenen Türk öğrencilerden, toplamda 276 katılımcıdan toplanmıştır. Üç ayrı veri toplama yöntemi kullanılmıştır: a) Söylem Değerlendirme Anketi (SDA); b) video çekimli canlandırma; ve c) açık uçlu sözlü mülakat. Toplanan veriler hem nicel hem de nitel olarak analiz edilmiştir.Elde edilen sonuçlar, ana dili İngilizce olan katılımcılar ile Türk katılımcıların şikayet üretimlerinde dilbilimsel öğeler ve edimsel tercihler açısından anlamlı farklar olduğunu göstermiştir. Bu sonuçlara göre, Türk öğrenciler şikâyette bulunurken ana dili İngilizce olan katılımcılara kıyasla daha çekingen bir tavır sergilemişler ve dolaylı ifadeleri tercih etmişlerdir. Bununla birlikte, Türk katılımcıların edimsel tercihleri ?yaş? ve ?cinsiyet? değişkenlerine bağlı olarak ana dili İngilizce olan katılımcılara kıyasla anlamlı farklılıklar göstermiştir; bu da Türk katılımcıların kendi kültürlerine ait edimsel özellikleri İngilizce kullanımlarına aktardıklarını göstermiştir. Ayrıca, Türk katılımcılar, ?İngilizce yeterlik düzeyi? açısından kendi aralarında farklılık göstermişlerdir; yeterlik düzeyi yükseldikçe dolaylı ifadeleri sosyal olarak daha uygun bulma eğilimi artmıştır. Buna bulguya göre, İngilizce öğrenen Türk katılımcıların İngilizce anlama ve kullanma yeterlikleri arttıkça, kendi dillerine ait kültürel ve edimsel öğelerden daha çok etkilendikleri ortaya çıkmıştır. Sonuç olarak, bu araştırmanın bulguları, öğretmenler ve müfredat geliştirenler tarafından, İngilizce öğrenen Türklerin, İngilizce iletişimde dilbilimsel ve edimsel olarak sıkıntı yaşayabilecekleri şikâyet durumlarını açıklamak ve bu sayede edimsel yeterliği artırmak amacıyla yeni materyaller ve yöntemler geliştirmek için bir fırsat olarak kullanılabilecektir.