19.yüzyıl Avrupa düzeni boyunca kurumsal düzenin kısıtlamaları ve fırsatları

Uluslararası ilişkilerdeki sistemsel varyasyonlar konusundaki tartışmalara katılmaktansa, tezimde, düzen ve sürdürülebilirlik konusunda konuya ilgisi olan akademik çevreleri, sistemsel düzenin kurumsal yapılanmaların kabiliyetiyle ilişkilendirilmesi gerektiği üzerine yoğunlaştırmaya çalıştım. Dolayısıyla, araştırma sorum; On dokuzuncu yüzyıl boyunca kıta Avrupası'nda oluşan sistemsel denge ve düzen, devlet odaklı olası keyfi güç kullanımının etkin kurumsal stratejiler dahilinde kontrol edilmesi ile ilişkilendirilebilir mi? Araştırma konuma paralel olarak da hipotezim; Savaş sonrası ortaya çıkan sistemsel güç dağılımını, bağımsız devletlerin uzlaşmayla bir araya gelmesi ve olası keyfi güç kullanımını engelleyici strateji oluşturdukları kurumsallaşma desteklemiştir. Kurumsal düzen devletlerin kapasitelerine ve kabiliyetine paralel olarak karakteristik özellik gösterir. Realistler bu tür etkin ve kısıtlayıcı stratejilerin anarşi-odaklı uluslararası sistemde devletler için bağlayıcı olamayacağını savunur. Halbuki, Viyana sistemiyle büyük güçler kısmen de olsa aralarında konsorsiyum oluşturarak, uzun vade menfaatleri, için kurumsal bağlayıcılığa razı olmuşlardır