Cumhuriyet Dönemi müzik politikalarında halkevlerinin yeri: 1932-1950

ÖZET 1923-1950 yılları arasını kapsayan Cumhuriyet Dönemi'nde izlenen müzik politikalarının temelini klasik batı müziği ve halk müziği oluşturur. Bu dönemde amaçlanan, halk müziği ezgilerinin batı müzik tekniği ile birleştirilerek yeni, modern Türk müziğinin oluşturulmasıdır. Cumhuriyet Dönemi kültür politikalarının bir ürünü olan ve 1932'de açılan halkevlerindeki müzik çalışmaları da genel müzik politikası ile paraleldir. Bu dönemi inceleyen çalışmaların çoğunda Cumhuriyet Dönemi müzik politikalarının 1923-1950 arasında, halkevleri de dahil, bütüncül bir yapıda olduğu vurgusu öne çıkar. Ancak Atatürk'ün ölümü ile Cumhuriyet Dönemi müzik politikalarında iki yönde ciddi bir değişim ortaya çıkar. Birinci değişim yeni, modern Türk müziğinin yaratılması sürecinde reddedilen Türk sanat müziğine bakışın yumuşamaya başlamasıdır. İkinci değişim ise Türklerin Orta- Asya kökenli olduğu iddiasını taşıyan Güneş-Dil Teorisi'nin müzikteki yansıması ve halk ezgilerinde pentatonik öğelerin incelenmesi düşüncesinden vazgeçilmesidir. Halkevleri Cumhuriyet Dönemindeki genel kültürel politikalardan bağımsız değildir. Bu nedenle halkevlerindeki müzik çalışmalarının incelenmesi, Cumhuriyet Dönemi müzik politikalarındaki değişimi ortaya çıkarmada yardımcı olmuştur.