Anaakım medyanın objektifinden Türkiye'de yeni kentsel çocukluk tanımları, 1977-1997

Bu tez hâkim üç siyasi pozisyonu, yani merkez, sosyal demokrat sol ve muhafazakâr sağı temsilen seçilen çoksatar günlük gazetelerden yola çıkarak 1970lerin sonunda yaşanan mali krizi takip eden dönemde anaakım medyanın çocukluk kavramının nasıl yeniden tanımladığını sorguluyor. Bu yeni çağın alametleri arasında modernizmin geleneksel yapılarının yıkımı, artan toplumsal güvencesizliğe karşı geliştirilen endişe ve saldırganlık gibi tepkiler ve özellikle de kentlerde görünür hale gelen kalıcı eşitsizlikler bulunuyordu. Çeşitli düşünürler yaşanan derin toplumsal, siyasi ve kültürel dönüşümü açıklayabilmek için neoliberalizm, yeni küreselleşme, ileri kapitalizm ve akışkan modernizm gibi yeni kavramlara ihtiyaç duydular. Bu çalışmada "yeni çocukluk" teriminin ortaya atılması da benzer bir ihtiyaçtan ileri geliyor. Kuramsal çerçevenin özetlendiği, çocukların yaşam koşullarının tasvir edildiği, araştırma yöntemlerinin ve kaynakların tanıtıldığı giriş bölümlerinin ardından tezin üç ana bölümü takip ediyor. Burada ilk olarak ekonomik ve siyasi baskıların haber medyasına nasıl yön verdiğini ve yeni gazetecilik akımlarının haberin toplumsal yapısını nasıl değiştirdiğini tartışacağım. Ardından, medyanın alışılagelmiş çocukluk kavramını tartışmaya açarak çocukların refahına dair toplumsal kabul edilen görevleri ailelere ve bizzat çocukların kendilerine bölüştürdüğünü anlatacağım. Üçüncü olarak ise medyanın kalıcı ve görünür eşitsizliklere yaklaşımını ele alarak gazetecilerin eşitsiz çocukluklara karşı takındığı ayrıcalıklı tutumları ve uyguladıkları farklı değer yargılarını sergileyeceğim. Sonuç olarak ise çocukluğun ortak bir yaşam evresi olarak görüldüğü geleneksel tanımın parçalandığını ve "yeni çocukluk" kavramının seçkin bir ayrıcalık olarak inşa edildiğini söyleyeceğim.