Dental implant frezlerinin drillemesi sırasında farklı yoğunluktaki kemiklerde açığa çıkan ısının sonlu elemanlar analizi ile değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmada, osteotomi sırasında farklı yoğunluktaki kemiklerde oluşan ısının sonlu elemanlar analizi ile ölçülmesi, kemiğin soğuma süresinin hesaplanması, farklı sıcaklık derecelerindeki irrigasyonların kemikte oluşan ısıya etkisinin değerlendirilmesi ve primer implant yuvası frezlenirken komşu implant yuvasında oluşan termal değişikliklerin gözlemlenmesi amaçlanmaktadır. Gereç ve Yöntem: İmplant frezlerinin oluşturduğu ısının gözlemlenmesi amacıyla 3 farklı yoğunluktaki kemiğin Misch sınıflamasına göre (D1, D2/D3 ve D4) kortikal ve spongiyoz modelleri oluşturulmuştur. Her modele 3 farklı çaptaki frezlerle (2.8 mm, 3.5 mm ve 4.2 mm) 25°C ve 10°C irrigasyonlar altında ve irrigasyon olmadan frezlemeler yapılmıştır. Frezleme işlemi bittikten sonra, 180 sn boyunca soğuma verileri gözlemlenmiştir. Osteotomi sırasında kemikte ve komşu implant yuvasında oluşan ısı değerleri ve sonrasındaki soğuma verileri sonlu elemanları termal stres analizi ile hesaplanmıştır. Bulgular: Tüm kortikal kemik modellerindeki primer implant yuvası osteotomilerinde, irrigasyon olduğu takdirde kemikte oluşan sıcaklık 47°C'yi geçmemiştir. 10°C irrigasyon solüsyonu kullanıldığında, 25°C irrigasyona göre etkili bir sıcaklık düşüşü görülmüştür. Frezlemelerden sonra irrigasyonun devam etmesi veya sadece beklenmesi, kemik sıcaklığını kritik eşiğin altına düşürmüştür. İrrigasyon altındaki ostetomilerde, en yüksek kortikal kemik sıcaklıkları D1 kemik modelinde ölçülmüştür ve kortikal kemik yoğunluğu azaldıkça kemikte oluşan sıcaklık değerleri de azalmıştır. Sonuç: İmplant osteotomisi sırasında, özellikle D1 kemikte, soğutulmuş irrigasyon kullanılması ve frezleme aralarında mutlaka kemiğin soğuması için irrigasyona devam edilmesi, ayrıca birden fazla implantın yapılacağı durumlarda tüm implant yuvaları hazırlandıktan sonra implantların yerleştirilmesi önerilmektedir. Böylece kemikte oluşabilecek termal hasar minimumda tutulabilir. Çalışmamızın sonuçları her ne kadar önceki in vitro çalışmalarla uyumlu bulunsa da elde edilen sonuçların doğrulanması için in vivo çalışmalara ihtiyaç vardır.