The artistic afterlife of electronic waste

Bu tez atılan elektronik parçaları tercih eden sanatsal projelere daha yakından bakmayı amaçlamaktadır. Elektronik atıklar teknolojik çağın sonucu olarak birikmektedir. Bu tezde yer alan sanat eserleri, eski elektroniklerin atık olarak kabul edilmemesi gerektiğini vurgulamaktadır. Elektronik atıkları kullanan, Grégory Chatonsky, Walter Giers ve Gabriel Dishaw gibi sanatçılardan sanatsal eserlere yer verilmiştir bu tezde. Bahsedilen sanat eserlerini incelemek için Deleuze ve Guattari'nin "oluş," "rizom" ve "yersizyurtsuzluk" kavramlarına dayanan teorik bir bakış açısı benimsenmiştir. Kullanılan teoriler tezin konusu kapsamında geliştirilip elektronik aletlerin derlemesinde kullanılan jeolojik özelliklerinin—alüminyum, altın, bakır ve tantal gibi—akışkanlığını ele alır. Elektronik aletleri hayata geçiren içerikler, ağırlıklı olarak dünyanın iç katmanlarından çıkarılıyor; bu nedenle oluşları elektronik cihazlardaki işlevselliğinden uzun zaman önce başlar. Deleuze ve Guattari'nin felsefesine katkıda bulunan ve genişleten Braidotti'nin göçebe etiğinin sürdürülebilir bir gelecek için önemini ve yansıra 'göçebe-oluş' kavramı hakkında düşüncelerinden de faydalanılmıştır. Ayrıca, medyaya farklı bir bakış açısıyla yaklaşan Parikka, medya donanımına bakılması ve elektronik işlevi gerçekleştiren içeriklerini anlama ihtiyacını vurgulamaktadır. Sanat aracılığıyla, eski elektronik aletlerin aslında daha fazla kullanım potansiyeline sahip olarak kabul edilmesi sürdürülebilirlik meseleleriyle yakından ilgilidir. Anahtar Sözcükler: Braidotti, Elektronik Atık, Oluş, Parikka, Sürdürülebilirlik