Emine Semiye Hanımın hikâyelerinin dili

Bu çalışma, Emine Semiye'nin 1895-1935 yılları arasında yazdığı 15 hikâyesinden hareketle, yazarın dil ve üslûp özelliklerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Tez "Giriş", "Emine Semiye'nin Yetiştiği Dönem ve Hayatı","İnceleme", "Sonuç" olmak üzere dört ana bölümden oluşmaktadır. Hikâyeler Millî Kütüphane'den ve yayımlandıkları dergilerden temin edilmiş, bunlardan Arap harfleri ile yazılı 13 hikâye Latin harflerine aktarılmış, "Emine Semiye Yularkıran'ın Tuttuğu Notlar"da yer alan ve dağınık hâldeki Latin harfli 2 hikâye taslağı da bağlama göre düzenlenmiş ve metin kısmı oluşturulmuştur. Hikâyeler, söz varlığı, cümle ve edebî sanatlar yönünden fişlenmiş; buradan elde edilen bulgular tasnif edilerek yorumlanmıştır. Emine Semiye, 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında yaşamış, adı ilk feministler arasında yer alan bir yazardır. Eserlerinin büyük bir kısmında kadınları merkeze alarak onların eğitimi için yazar ve yazdığı yazılar gazetelerde tefrika edilir. Dönemine göre dili sadedir. Hikâyelerinde deyimlere, eskicil kelimelere ve yöresel söyleyişlere yer vermiştir. Zengin bir söz varlığına sahip olduğu görülmektedir. Harekete dayalı bir üslubu vardır.