İş durumu ve intihar riski; problem çözme, sosyal destek ve atıf biçiminin rolü

İntihar birçok kişiyi ilgilendiren ciddi bir halk sağlığı sorunudur ve işsizlik çoğu yaş grubu için intihar riskinin belirleyicilerinden biridir. İşsizlik ve intihar riski arasındaki ilişki yıllardır araştırılmaktadır, ancak intihar riskine karşı koruyucu faktörlerin etkisi nitekim daha az ele alınmıştır. Bu çalışmanın amacı, sosyal problem çözme becerileri, algılanan sosyal destek ve işsizliğe atıf tarzının çalışma durumu ve intihar riski arasındaki ilişkisinde rolünü incelemektir. 243'ü çalışan ve 333'ü işsiz olmak üzere toplam 576 Türk katılımcının verileri çevrimiçi bir anket aracılığıyla toplanmıştır. Tüm katılımcılar, ya tam zamanlı çalışan ya da işsiz olan ve iş arayan 18 yaş üstü yetişkinlerdir. Veri toplama aracı olarak demografik form, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği (ÇBASDÖ), Sosyal Sorun Çözme Envanteri (SSÇE), İşsizliği Atfetme Ölçeği (İAÖ) ve İntihar Olasılığı Ölçeği (İOO) kullanılmıştır. Değişkenler arasındaki ilişkiyi göstermek için Hayes PROCESS Macro Model 5 kullanılmıştır. Sonuçlar, işsizliğin daha yüksek intihar riskini, daha düşük algılanan sosyal desteği ve yetersiz problem çözme becerilerini önemli ölçüde yordadığını göstermiştir. Elde edilen bulgular algılanan sosyal destek ve sosyal problem çözme becerileri, istihdam durumu ile intihar riski arasındaki ilişkiye aracılık ettiğini göstermektedir. İşsizliğe atıf biçimi, çalışma durumu ve intihar riski arasındaki ilişkiyi beklenenin aksine anlanlı derecede etkilememiştir. Bulgular göz önüne alındığında, algılanan sosyal destek ve problem çözme becerilerinin işsiz popülasyonda intihar riskine karşı koruyucu faktörler olabileceği sonucuna varılabilir.