Endülüs Emevî Devleti'nde Âmirî Hükümranlığı(976-1008)

Müslümanlar 8. asırdan 15. asra kadar İber Yarımadası'nda varlığını sürdürmüştür. (976-1008) ve (1021-1094) yılları arasında varlığını sürdüren Âmirîler, birçok alanda belirleyici etkileri olmuştur. İbn Ebû Âmir el-Mansûr'un hâcib olmasıyla Âmirî otoritesi Endülüs Emevî Devleti'nde etkisini göstermiştir. İbn Ebû Âmir el-Mansûr'un II. Hakem'in vefatından sonra yerine geçen II. Hişâm'ın çocuk oluşundan faydalanıp devletin en yetkili idarecisi olmuştur. O kendisine rakip olabilecek Ca'fer b. Osman el-Mushafî ve Gâlib b. Abdurrahman gibi güçlü siyasi rakiplerini bertaraf etmiştir. İbn Ebû Âmir, hacibliği döneminde iç siyasi tehlikeleri ortadan kaldırarak otoritesini güçlendirmiştir. İbn Ebû Âmir, Endülüs Emevî Devleti'nde kurumsal olarak ıslahatlar yapmıştır. O kendi yönetim merkezini mevcut Medînetüzzehrâ sarayından çekerek inşaa ettirdiği Medînetüzzâhire sarayına taşımıştır. Yine ordu içinde Arap ve Berberî unsurların yapısında değişikliğe gitmiştir. Orduda istikrar sağladıktan sonra Hıristiyan İspanyol krallıklara başarılı seferler düzenleyerek dış siyasettede hâkimiyetini göstermiştir. İbn Ebû Âmir'in vefatından sonra yerine geçen ilk oğlu Abdülmelik b. Mansûr, hacibliği döneminde babasının izinden gitmiştir. Kısa süre içinde vefat eden Abdülmelik'in yerine gelen Abdurrahman b. Mansûr, hacibliği süresince başarısız bir yönetim sürmüştür. Onun benimsediği yanlış siyasi yönetim Endülüs Emevî Devleti'ni yıkıma götürmüştür. Devlet'in yıkılışıyla beraber Âmirî ailesi Mülûkü't-tavaif döneminde varlığını çeşitli bölgelerde dağınık şekilde sürdürmüştür.