Etik odaklı siyasetten 21. yüzyılda güç merkezli siyasete: Siyasal düşüncelerde Diyadik (İkici) Güç Teorisi yaklaşımı üzerinden yeni bir tartışma

Siyaset, modern toplumların iktidar ilişkilerinin içine dahil olmasından bu yana bir etikleştirilmiştir. Bunun akabinde siyaset ona bakışımızı daraltan etik nosyonu olmadan düşünülemez hale gelmiştir. Sonuç olarak iktidar çoğu sosyal bilimsel çalışmanın odaklanmadığı bir kavrama dönüşmüştür. İktidar, yaratıcılığı teşvik eden bir oluş olmakla birlikte insanların bir sürü aşılamaz denilen materyal koşulları aşmasına katkı sağlamıştır. Bu noktada, iktidar istencinin materyal bir kavram olduğu kadar ruhsal bir kavram olduğu da düşünülebilir. Foucault'un iktidar ilişkileri ve Nietzsche'nin iktidar istenci kavramı bu noktada konvansiyonel felsefi okullara indirgenemez. Aslında söz konusu kavramlar felsefe içinde sosyal incelemeler yaparken iktidarı ön plana çıkaran bir okulun nüveleridir. Buna karşılık etik ile beraber insanlar ahlaki özneler olarak kurulmuş ve etik, onların iktidar istencini hadım eden bir iktidar tekniği olagelmiştir. Bu noktada, etik, akış halinde mevcut olan iktidarı bir noktaya sabitlemek için kullanılabilmektedir. Bu nedenle, konuşan varlıkların öznelleştirilme süreci de bu çalışmanın ana temellerinden biridir. Diğer yandan, iktidar kavramının etik ve sosyal normlar dışında düşünülmesine imkan tanıyan Diyadik Güç Teorisi incelenmiştir. Bununla birlikte, iktidar ilişkilerinin yoğunlaşması etiğin rolünü azaltmış ve iktidarın psikolojik bir karaktere de sahip olduğunu göstermiştir. Bu noktada, toplumsal oluşumları bir iktidar perspektifinden analiz ederek bir toplum ötesi tartışması başlatmak da yararlı olacaktır. Bu tez, yazın araştırmasına dayanan betimleyici araştırma metodunun kullanıldığı, teorik bir çalışmadır. ANAHTAR KELİMELER: Siyaset, İktidar, Etik, Özne, Benlik, Toplum Ötesi, Diyadik Güç Teorisi, Psikosiyaset, Psiko-iktidar, Modernite ve Post-modernite