Farklı deproteinizasyon ajanlarının ve termal siklusun fissür örtücülerin makaslama bağlanma dayanımı üzerine etkisi: İn Vitro çalışma

Bu tez çalışmasının amacı daimi dişlerde fissür örtücü uygulaması için farklı yüzey hazırlık yöntemlerinin termal siklus ile birlikte fissür örtücülerin makaslama bağlanma dayanımı üzerine etkisini in vitro olarak değerlendirmektir. Bu çalışmaya mine yüzeylerinde herhangi bir hipomineralizasyon ya da çekime bağlı defekt bulunmayan, çürüksüz 60 adet 3.molar diş dahil edildi. Grup 1 (n=6) %37'lik fosforik asit, Grup 2 (n=6) Hipokloröz asit (15 sn), Grup 3 (n=6) Hipokloröz asit (30 sn), Grup 4 (n=6) Sodyum Hipoklorit (60 sn), Grup 5 (n=6) Bromelain (60 sn), Grup 6 (n=6) %37'lik fosforik asit + Termal Siklus, Grup 7 (n=6) Hipokloröz asit (15 sn) + Termal Siklus, Grup 8 (n=6) Hipokloröz asit (30 sn) + Termal Siklus, Grup 9 (n=6) Sodyum Hipoklorit (60 sn) + Termal Siklus, Grup 10 (n=6) Bromelain (60 sn) + Termal Siklus olarak oluşturuldu. Ardından tüm gruplardaki örneklere makaslama bağlanma dayanımı testi uygulandı. Veriler IBM SPSS V23 (SPSS 23.0 Chicago, IL, USA) ile analiz edildi. Önem düzeyi p<0,05 olarak alındı. Termal siklus ayrımı yapmaksızın farklı yüzey hazırlık yöntemlerinin ortalama makaslama bağlanma dayanımı değerleri istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermemektedir (p=0,431). Grup ayırt etmeksizin termal siklus durumuna göre ortalama makaslama bağlanma dayanımı değerleri istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermektedir (p=0,022). Yüzey hazırlığı ve termal siklus etkileşiminin ortalama makaslama bağlanma dayanımı farklılık göstermemektedir (p=0,480). Deproteinizasyon ajanları termal siklus uygulaması sonrası kontrol grubuna göre fissür örtücülerin makaslama bağlanma dayanımını arttırmıştır. Bu sebeple çalışmamızın sonuçlarına göre fissür örtücü uygulaması öncesinde deproteinizasyon ajanı kullanımını önermekteyiz. Anahtar Kelimeler: Deproteinizasyon, Fissür örtücü, Hipokloröz asit, Sodyum hipoklorit, Bromelain