Mülteci etiketini parçalarina ayırmak: Türkiye'deki Suriyeli mültecilere ilişkin bir vaka çalışması

Bu araştırma Türkiye'nin milli sığınma politikalarını analiz etmekte ve Roger Zetter'in kuramlaştırması ışığında bu politikaların mülteci etiketinin parçalanmasına sebep olup olmadığını araştırmaktadır. Söz konusu parçalanma, devletlerin keyfi veya ayrımcı şartlara dayanan birtakım hukuki ve idari tedbirleri kullanarak belli bireylerin kendi topraklarında koşulsuz mülteci statüsünü talep etmelerinin önüne geçmesi ya da bu bireylerin bu statüden dışlanması ile ortaya çıkmaktadır. Türkiye'deki Suriyeliler bir örneği olmak üzere, bu tür ayrıştırıcı etiketleme uygulamalarına maruz kalan mülteciler ev sahibi ülkede hukuki statü kazanamamakta, sürekli olarak yerleşme ve sopluma entegre olma fırsatını bulamamakta ve kendilerine 1951 Mülteci Sözleşmesi ile verilen haklardan istifade edememektedir. Bu durumda ise Türkiye'nin 1951 Sözleşmesi'ne göre hiçbir sorumluluğu yokken ve onlara mülteci statüsünü hukuken teslim etmemesine ragmen halen neden 2013'ten beri en yüksek sayıdaki Suriyeli mültecilere ev sahipliği yaptığı sorusu ortaya çıkmaktadır. Bir bulguya göre, Türkiye'nin Suriyeli mülteci krizine yaklaşımımın daha baştan miyopik olduğudur. Bunun önemli göstergeleri süreçte hükümetlerin Suriyeli "misafirlere" yönelik değişen tutumları ile 2011 yılından beri irticalen çıkarılan kanuni düzenlemelerdir. İkinci bir bulguya göre ise Türkiye'nin halen Suriyeli mültecilere ev sahipliği yapmasının sebebi dış politika fırsatlarından istifade etmektir. Gerosimos Tsouparas'ın kuramlaştırmasına göre, Türkiye, jeostratejik konumu ve yıllardır ev sahipliği yaptığı büyük mülteci nüfusunu Avrupa Birliği'nden şantaj yoluyla birtakım stratejik rant elde etmekte ve "mülteci rantçılığı" yapmaktadır.