Geleneksel ve yeni kalkınma kuramlarının analizi: Türkiye örneği

Dünya nüfusunun büyük bir bölümünü oluşturan az gelişmiş olarak adlandırılan düşük ve orta gelirli ülkelerin ekonomik ve sosyal sorunları kalkınma iktisadıyla gelişme sosyolojisinin çalışma konusunu oluşturmaktadır. İkinci Dünya Savaşı'ndan itibaren bu ülkeler için uygulanan politikalarda belirleyici olan geleneksel kalkınma anlayışı, 1970'li yıllardan itibaren neo liberal politikalarla birlikte gözden düşmüştür. Bu ülkelerin sorunlarının derinleşerek devam ettiği günümüzde, ekonomik ilerleme yanında insanı ve çevreyi de merkez alan yeni kalkınma anlayışı ile birlikte kalkınma konusunda yapılan çalışmalar artmaya başlamıştır.Çalışmada az gelişmişlik iktisat bilimi yanında sosyoloji bilimi ile birlikte açıklanmış ve değişen paradigmalar ekseninde geleneksel ve yeni kalkınma kuramları tartışılmıştır.Çalışmanın ilk bölümünde az gelişmişlik ve kalkınma kavramları tarihsel süreç içinde tanımlanmış ve AGÜ'lerin özellikleri incelenmiştir. Bu bölümde ayrıca ülkelerin gelişmişlik göstergeleri tablolar halinde gösterilmiş ve karşılaştırmalı olarak yorumlanmıştır.İkinci bölümde az gelişmişliği açıklayan geleneksel iktisat anlayışına dayalı kalkınma kuramları ve değişen dünya ile birlikte biçimlenen yeni kalkınma kuramları incelenmiştir.Üçüncü bölümde ise Osmanlı'nın son döneminden itibaren başlayan modernleşme, batılılaşma, kalkınma çabaları ile Türkiye'nin tarihsel olarak kalkınma politikaları incelenmiş ve son olarak Türkiye ekonomisinde yeni kalkınma kuramlarının önemli belirleyicilerinden insan sermayesi ve ekonomik büyüme arasında nedensellik analizi yapılmıştır.