Güvenlikleştirme teorisi ve Türkiye'de güvenlikleştirme siyaseti: 1923-2003

Bu çalışma Türkiye Cumhuriyet tarihinde ?rejimin güvenliği? üzerinden üretilen tehdit söyleminin gerçek bir tehditten daha çok söylem yoluyla siyasal işlevler için ?yönetim tekniği? olarak nasıl kullanıldığını tarihsel süreklilik içinde ortaya çıkarmayı amaçlamıştır.Tüm Cumhuriyet döneminde, ?devletin ve milletin bölünmez bütünlüğü? ve ?Cumhuriyet rejiminin korunması? gibi söylemlerden ?dış düşman-iç düşman? tanımlamalarına kadar genişleyebilen ve normal siyasi süreçleri kısıtlama-askıya alma işlevini başarıyla yerine getiren, ayrıca sosyo-politik muhalefetin üzerinde de baskı unsuruna dönüşebilen söylemsel mekanizma vardır. Cumhuriyet dönemi siyasal kriz dönemlerinde devlet tarafından kullanılan tehdit temelli söylemlerin kendi içindeki tutarlılığı ve devamlılığı bize genelleştirilip açıklanması gereken bir yapı sunar. Bu anlamda bu tezin temel soruları şunlardır:Cumhuriyetin kurulmasının ardından korku ve güvensizlik üretimi Türk siyasetini nasıl etkilemiş ve şekillendirmiştir? Türkiye'de çok sayıda siyasal partinin güvensizlik söylemi üzerinden kapatılmasını gerektiren ideolojik çerçeve nasıl çözümlenmelidir? Ordunun siyasal alandaki konumunu kurumsallaştıran ve bunun sonucunda da ordunun egemen bir özne olarak ayrıcalıklı konumunu sürdüren siyasal ve söylemsel dinamikler nelerdir? Siyasal aktörlerin sivil ve askeri bürokrasi karşısında edilgen hale gelmesinin söylemsel ve siyasal imkânı nedir? En genel anlamda da toplumun muhalif olmak konumundan güvenlikleştirme siyaseti karşısında suskunluğunu ya da en azından pasif pozisyonunu nasıl açıklamak gerekir?Tüm Cumhuriyet dönemi boyunca normal siyasi süreçler içerisinde kalarak çözülebilecek bir sorunun nasıl, kim tarafından, niçin, hangi söylemler kullanılarak ve hangi şartlar altında güvenlik sorunu haline getirildiği; güvenlikleştirme kuramının sağladığı kavramsal ve kuramsal çerçeve ile açıklanmıştır.Tezin ilk bölümünde, tezin teorik çerçevesi olan güvenlikleştirme kuramı ele alınmıştır. İkinci bölüm, ?siyasetin güvenlikleştirilmesi? çerçevesinde erken Cumhuriyet dönemi güvenlikleştirme siyaseti; üçüncü bölüm, Demokrat Parti'nin kapatılması üzerinden dönemin güvenlikleştirme siyaseti sonucunda askeri darbenin mümkünlük koşullarının nasıl oluşturulduğu; dördüncü bölüm, ordunun egemen bir özne olarak siyasal alanı militaristleştirme üzerinden nasıl güvenlikleştirdiği ile ilgilidir. Son bölüm ise 1990'larda güvenlikleştirme siyasetinin çerçevesini belirleyen unsurları ele almakta ve RP'nin kapatılması üzerinden dönemin güvenlikleştirme siyasetini analiz etmektedir.