İbn Atiyye tefsirinde kıraat olgusu

Tefsir kaynaklarında dağınık bir şekilde yer alan kıraatler, Kur'ân ayetlerinin anlaşılmasına katkı sunmaktadır. VI/XII. Yüzyıl Endülüs âlimlerinden olan İbn Atiyye'nin müstakil bir kıraat eseri olmamasına rağmen o, Muharrerü'l-Vecîz adlı tefsirinde şâz ve sahih kıraatlerden yoğun bir şekilde yararlanmıştır. Bu çalışmada İbn Atiyye'nin zikrettiği kıraatlerin tayini ve bu kıraatleri tefsirinde kullanma keyfiyeti tefsir-kıraat ilişkisi bağlamında ele alınmaktadır. Bu amaçla, İbn Atiyye'nin eserinde yer verdiği kıraat örnekleri saptanmaya çalışılmaktadır. Elde edilen bilgi ve bulgulardan oluşan veriler, üç ana bölümde ele alınmaktadır. Çalışmada İbn Atiyye'nin kıraatleri tefsir bağlamında ele alması ve bu kıraatlerin, Kur'ân'ın anlaşılmasına yaptığı katkı üzerinde durulmaktadır. Ayrıca, İbn Atiyye'nin mananın anlaşılması için kıraat farklılıklarına nasıl bir değer atfettiği hususu, filolojik ve fıkhî hüküm yorumu olmak üzere tefsir ve kıraat kaynaklarıyla karşılaştırması yapılmaktadır. Bunun yanında İbn Atiyye'nin sahih ve şâz kıraatleri kabul veya ret hususundaki görüşüne, kıraatler arasında yapmış olduğu tercih ve sebeplerine, zikrettiği kıraatlerin kaynaklarına, yedi harfle ilgili görüşüne yer verilmektedir. Anahtar Kelimeler: Tefsir, İbn Atiyye, Kıraat, Yedi Kıraat, Yedi Harf, Sahih Kıraat, Şâz Kıraat