Kimlik, çıkar ve siyaset: Türkiye'de Kürt çıkar örgütlerinin yükselişi ve devletin mücadele alanına dönüşmesi

Bu tez, örgütsel davranışın etnik çatışma ve devletin mücadele alanına dönüşmesi durumunda nasıl şekillendiğini incelemektedir. Türkiye?de Kürt meselesine odaklanarak, Diyarbakır?da yer alan çıkar örgütlerinin, farklı toplumsal entegrasyon modelleri öngören politik mücadeleler karşısında ne şekilde pozisyon aldığına ve bu amaçla, ekonomik çıkarlar ile kolektif kimlik siyasetinin örgütsel stratejilerdeki göreli ağırlığına bakılıyor. Bu analiz, çıkar örgütleri ve bu örgütlerin toplumsal düzen ile demokrasi açısından önemine odaklanan teorik literatüre dayandırılmakta. Özellikle örgütsel faaliyetin mantığını anlamak üzere Streeck ile Schmitter?ın önerdiği teorik çerçeveyi takip ederek, örgütlerin üye ve nüfuz alanlarına dikkat edilmekte. Ancak söz konusu teorik çerçeve, konunun özgünlüğü dikkate alarak iki açıdan revize ediliyor: i) her iki örgütsel alan içinde görülen ikili yapı ve ii) devlet alanında görülen mücadeleler ve sosyo-ekonomik değişimin şekillendirdiği geçiş ortamı. Bu çerçevede, ampirik analiz gerek yasal gerek fiili olarak mecburi üyeliğe dayalı bir grup çıkar örgütüne (Ticaret ve Sanayi Odası; Baro ve Tabipler Odası; belediye alanında örgütlü sendikalar) odaklanıyor. Analiz, bir yandan her bir örgütün stratejilerini üye ve diğer muhataplarıyla ilişkisi çerçevesinde derinlemesine inceliyor, bir yandan da daha geniş bir perspektiften Türkiye?de örgütlü çıkar temsilini siyasi parti ve toplumsal hareketler gibi diğer `kısmi rejim?lerle (toplumsal grupların siyasi temsili için kurumsallaşmış alanlar) ilişkisi çerçevesinde ele alıyor. Bu çerçevede, söz konsu kısmi rejimlerin toplumdaki ayrışmaları yansıtan farklı `çıkar? ve `tutku?ları temsil ettiğine vurgu yapılıyor. Tez, son on yıllık örgütsel siyaseti incelemek üzere arşiv ve dört aylık bir saha çalışmasına dayanıyor.