İmplantlarda kullanılan farklı simanların sitotoksisitesinin in-vitro olarak değerlendirilmesi

İmplant üstü restorasyonlarda sıklıkla siman tutuculu restorasyonlar tercih edilmektedir ve restorasyonla implant arasındaki bağlantı siman aracılığıyla sağlanmaktadır. Biyouyumluluk, bir materyalin uygulandığı bölgede uygun biyolojik cevabı oluşturabilmesidir. Bu çalışmanın amacı 7 farklı implant yapıştırma simanının sitotoksisitesinin in vitro ortamda değerlendirilmesi ve hücrelerde meydana gelen morfolojik değişimlerin SEM ile görüntülenmesidir. Çalışmada 7 farklı siman grubu ve bir kontrol grubu olmak üzere 8 farklı grup oluşturuldu. Örnekler steril koşullarda teflon kalıplarda disk şeklinde hazırlandı. Ekstrakt metodu için, UV ışık altında steril edilen diskler 24 saat boyunca hücre kültürü besiyerinde 37°C, %5 CO₂, %95 nem içeren inkübatörde bekletilerek ekstraktlar hazırlandı. Hücre hatları laboratuvarda hücre kültürü modülünde 25 cm² ve 75 cm²'lik flasklarda, %5 CO₂, %95 nem içeren karbondioksitli inkübatör ortamında tutularak çoğaltıldı. Çoğalan hücrelerin tripsin kullanılarak yüzeyden ayrılması sağlandı ve 1x10⁵ hücre/cm² olacak şekilde 96 kuyucuklu plakaya yerleştirildi. Ardından 96 kuyucuklu plakaya, direkt temas metodu için diskler, ekstrakt metodu için %100, %50, %25, %12,5 konsantrasyonda ekstraktlar yerleştirildi ve hücreler yerleştirildi. Ekilen hücreler 24 saat inkübatörde bekledikten sonra XTT metodu ile hücre canlılığı değerlendirildi. Direkt temas metodu ve ekstrakt metodunda her iki hücre için polikarboksilat simanın en sitotoksik siman olduğu bulundu. Ekstrakt metodu için her iki hücre de %100 konsantrasyonda bütün simanlar sitotoksik etki gösterdi. Ekstrakt metodunda HGF hücresi için Oxford CEM simanın en az sitotoksik olan siman olduğu, MC3T3-E1 Subclone 4 hücresi için Harvard simanın en az sitotoksik siman olduğu bulundu. Direkt temas metodunda her iki hücre için Harvard simanın en az sitotoksik siman olduğu tespit edildi.