İstanbul Sözleşmesi'nin Türkiye'deki iç hukuka etkisi bağlamında 6284 sayılı Kanun'un incelenmesi

Kadına yönelik şiddet, bir insan hakkı ihlali ve toplumsal sorundur. Toplumsal cinsiyete dayalı bir ayrımcılık meselesi olarak görülen bu şiddet, ataerkil sistem ve toplumsal cinsiyet kalıpları ile meşrulaştırılmaktadır. Bu sistem ve kalıplar kadını ikincil yapmaktadır ve onu özel alanla sınırlamaktadır. Kadınlar, ataerkil sistemin ve toplumsal cinsiyet kalıplarının dışına çıktığında ise düzenin eski haline getirilmesi için erkekler tarafından baskıya maruz bırakılmaktadırlar. Bu baskı, şiddet yoluyla gerçekleşebilmektedir. Kadına yönelik şiddet, geçmişten günümüze sık sık karşımıza çıkmaktadır. Kadına yönelik şiddetin önlenmesi ve yok edilmesi için taraf devletleri hukuki olarak bağlayan ilk uluslararası düzenleme Kadına Yönelik Şiddeti ve Ev İçi Şiddetin Önlenmesi ve Bunlarla Mücadeleye Dair Avrupa Konseyi Sözleşmesi (İstanbul Sözleşmesi)' dir. Sözleşme, kılavuz niteliğindedir ve kadına yönelik şiddet ile mücadelede standartları belirlemektedir. Sözleşme' yi temel alan Türkiye iç hukukundaki ilk düzenleme ise 6284 Sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Yönelik Şiddetle Mücadeleye Dair Kanun' dur. Dolayısıyla kadına yönelik şiddetle mücadele konusunda İstanbul Sözleşmesi ve 6284 sayılı Kanun' u anlamak ve uygulanmasını sağlamak için çalışma konusu olarak seçilmiştir. Çalışma Kadına Yönelik Şiddeti ve Ev İçi Şiddetin Önlenmesi ve Bunlarla Mücadeleye Dair Avrupa Konseyi Sözleşmesi ve Sözleşme bağlamında 6284 sayılı Kanun' un incelenmesini hedef almaktadır. Anahtar Sözcükler: Kadına Yönelik Şiddet, Toplumsal Cinsiyete Dayalı Şiddet, İstanbul Sözleşmesi, Kadına Yönelik Ayrımcılık, 6284 sayılı Kanun, Toplumsal Cinsiyet, Ataerkillik