Kronik otitis media hastalarında video head impulse ve suppression head impulse testi

Kulak burun boğaz hastalıkları içerisinde en fazla görülen kulak hastalıklarından birisi olan kronik otitis media (KOM), kronik işitme kayıplarının en önemli sebeplerinden biridir KOM, orta kulak ve temporal kemiğin havalı boşluklarını kaplayan mukozanın 3 aydan uzun süren inflamasyonudur. KOM kokleada yapısal ve fonksiyonel hasarlara sebep olmaktadır. KOM sonucu oluşan enflamatuar mediatörler ve bakteri ürünleri, yuvarlak pencereden yolu ile labirentin içine ilerleyerek korti organına ve kokleadaki işitme ile ilgi yapılara hasarlar verebilmektedir Hastalarda anatomik yakınlığı sebebiyle vestibüler sistem yapılarının etkilenmesi sonucu baş dönmesi ve denge sorunlarıda görülmektedir. KOM hastalarında vestibüler etkilenimi ve hasarı değerlendirmek için videonistagmografi (VNG), kalorik test, vestibüler uyarılmış potansiyeller (VEMP) testleri kullanılmaktadır. Fakat bu testlerin klinik olarak uygulanmasında bazı zorluklar ve kısıtlılıklar mevcuttur. Vestibüler sistem fonksiyonlarının değerlendirilmesinde kullanılan video head impulse testi (VHIT) kullanım kolaylığı ve vestibüler sistem hakkında verdiği önemli bilgilerden dolayı son yıllarda giderek artan oranlarda kullanılmaktadır. VHIT testi vestibüler sistemde yer alan üç semisirküler kanal (SSK)'ın fonksiyonlarının değerlendirilmesinde kullanılır. VHIT testi orta kulak patolojilerinden etkilenmediği için KOM hasta grubunda kullanım konusunda diğer testler gibi sınırlılıkları yoktur. Çalışamızda KOM hastalarında VHIT ve SHIMP sonuçlarını değerlendirmeyi ve denge bozuklukları arasındaki korelasyonu araştırmayı amaçladık. Çalışmamızda, beklediğimiz gibi hasta grubundaki olguların sağ ve sol kulak hava yolu 250 Hz, 500 Hz, 1000 Hz, 2000 Hz, 4000 Hz, 6000 Hz ve 8000 Hz değerleri kontrol grubundakilere göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek saptanmıştır (sırasıyla; p=0,001; p=0,001; p=0,001; p=0,001; p=0,001; p=0,001; p=0,001; p<0,01). KOM hastaları ile kontrol grubunda lateral kanalda kazanç kaybı gözlenmedi. Ayrıca gruplara göre olguların Video Head İmpulse testi Gainleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmadı (p>0,05). Hastaların Sol Lateral Gain ölçüm değerleri ortalaması 0,86±0,06, Sağ Lateral Gain ölçüm değerleri ortalaması ise 0,89±0,06 bulunmuştur. SHIMP testinde hasta grubundaki olguların Sol ve sağ Lateral Gain ölçüm değerleri kontrol grubundakilere göre istatistiksel olarak anlamlı seviyede yüksek saptanmıştır (p=0,001; p=0,007; p<0,01). Çalışmamızda VHIT testinde overt ve covert sakkad görülmemiş olup SHIMP testinde kontrol grubundaki olguların sol ve sağ lateral overt saccade amplitude ölçüm değerleri hasta grubundakilere göre istatistiksel olarak anlamlı seviyede yüksek saptanmıştır (p=0,001; p=0,004; p<0,01). Çalışmamız sonucunda elde ettiğimiz bulgulara göre kronik otit hastalarında kontrol grubuyla karşılaştırıldığında lateral kanal ortalama kazançları anlamlı olarak farklılık oluşturmadı. Hastaların kontrol grubuyla karşılatırıldığında lateral kanal ortalama kazançlarında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmasa da kronik otit hastalarında bu kanalların da etkilenebileceği düşünülmektedir. Kronik otit hastalarında vestibüler kanallar tek tek ve her kanal için VOR kazanç değerlerinin hesaplandığı bu çalışmamızın kronik otitis media tanılı hastalarda v-HIT testinin etkin olarak kullanılması için yol gösterici bir çalışma olduğu düşünülmektedir.