Kısmi ve tam kat supraspinatus yırtıklarında omuz propriyosepsiyonu

Bu çalışma klinikte sıklıkla karşılaşılan supraspinatusun kısmi ve tam kat yırtıklarında omuz propriyosepsiyonunu değerlendirmek amacıyla planlandı. Çalışma kısmi supraspinatus yırtığı olan 21 (53,7±12,7 yıl, 26,6±2,9 kg/m2), tam kat supraspinatus yırtığı olan 20 (57,2±5,6 yıl, 27,6±1,9 kg/m2) ve kontrol grubu olarak herhangi bir omuz problemi olmayan 20 asemptomatik birey (19,5±0,9 yıl, 22,7±3,2 kg/m2) ile gerçekleştirildi. Bireylerin omuz propriyosepsiyonu, skapular planda elevasyon sırasında 40° ve 100° hedef açılarında aktif pozisyon tekrarlama testi kullanılarak Isomed 2000 izokinetik dinamometre ile değerlendirildi. Gerçek açısal değer ve hedef açıdan sapma dereceleri mutlak hata olarak derece cinsinden kaydedildi. İstirahat, gece ve aktivite ağrısı ile test sırasında oluşan ağrı şiddeti görsel analog skalasıyla (GAS) değerlendirildi. Yırtık olan omuzun fonksiyonel aktivite düzeyinin belirlenmesinde 'American Shoulder and Elbow Surgeons' (ASES) formu kullanıldı. Nonparametrik verilerde grupların karşılaştırılmasında Kruskall Wallis ve Mann-Whitney U testi, parametrik verilerde One-way ANOVA testleri kullanıldı. Aktif eklem pozisyon hissi ile ağrı ve fonksiyonel aktivite düzeyindeki ilişkinin değerlendirilmesi için Spearman korelasyon analizi kullanıldı. Çalışma sonunda kısmi ve tam kat supraspinatus yırtığı olan bireylerin 40° ve 100° elevasyon sırasında aktif eklem pozisyon hissinin mutlak değerinde kontrol grubuna göre yırtık olan omuzda azaldığı görüldü (p<0,05). Benzer şekilde kısmi ve tam kat supraspinatus yırtığı olan bireylerin 40° ve 100° elevasyon sırasında aktif eklem pozisyon hissinin asemptomatik bireylere göre kontralateral omuzda da azaldığı görüldü (p<0,05). Aktif eklem pozisyon hissinin gerçek değeri karşılaştırıldığında ise 100 derece elevasyon sırasında hem yırtık hem de kontralateral tarafta tam kat yırtıklarda kısmi yırtık ve asemptomatik bireylere göre defisit olduğu belirlendi (p<0,05). 40° elevasyonda aktif eklem pozisyon hissi ile istirahat ağrısı (p<0,05; r=0,31), gece ağrısı (p<0,05; r=0,37), aktivite ağrısı (p<0,05; r=0,32) ve 40° elevasyondaki ağrı (p<0,001; r=0,48) arasında pozitif yönlü ilişki bulundu. Benzer şekilde 100° elevasyonda aktif eklem pozisyon hissi ile istirahat ağrısı (p<0,001; r=0,47), gece ağrısı (p<0,05; r=0,35), aktivite ağrısı (p<0,05; r=0,41) ve 100° elevasyondaki ağrı (p<0,001; r=0,50) arasında pozitif yönlü ilişki bulundu. Omuz fonksiyonel aktivite düzeyi ile aktif eklem pozisyon hissi arasında ilişki bulunmadı (p>0,05). Mutlak değer açısından kısmi ve tam kat supraspinatus yırtığı olan bireylerin hem etkilenen hem de kontralateral omuzdaki aktif eklem pozisyon hissinin azaldığı ve her iki omuzda propriyoseptif defisitin olduğu görüldü. Gerçek değerde ise tam kat yırtığı olan bireylerin hem yırtık hem de kontralateral tarafında etkilenim olduğu belirlendi. Sonuç olarak, asemptomatik bireylere göre kaydedilen bu defisitin rehabilitasyon programlarında mutlaka geliştirilmesi gerektiği ortaya konuldu. Rehabilitasyon programlarında sıklıkla sadece etkilenen ekstremiteye özel çalışıldığı göz önünde bulundurulduğunda kontralateral eğitiminde ihmal edilmemesi gerekliliği düşünüldü. Bununla beraber ağrının eklem pozisyon hissi üzerine etkisinin gösterilmesi nedeni ile ağrının azaltılmasının da propriyoseptif duyunun gelişmesinde katkısı olacağı düşünülmektedir.