Mandibulada farklı bölgelerde meydana gelen fraktürlerin titanyum plak ve karbon fiberle güçlendirilmiş polietereterketon plak sistemleriyle fiksasyonunda plak ve çevre dokularda oluşan streslerin sonlu elemanlar yöntemi ile karşılaştırılması

Mandibula, maksillofasiyal kemikler içerisinde en fazla travmaya maruz kalan ve kırılan kemiklerdendir. Mandibulanın kondil, angulus ve simfiz bölümleri kırık açısından en hassas anatomik bölgelerdir. Kraniyofasiyal travma hastalarında mandibula fraktürlerinin düzeltilmesi tatmin edici kozmetik bir görünümün yanında oklüzyonun sağlanması, çiğneme, fonasyon gibi fonksiyonların sağlıklı bir düzeyde olmasını sağlamak ve oluşabilecek sekelleri önlemek açısından da çok önemlidir. Mandibula fraktürlerinin internal fiksasyon ile tedavisi miniplak ve vida sistemlerindeki gelişmeler ile biyomekanik prensiplerin anlaşılmasıyla daha popüler olmuştur. Bu çalışmanın amacı; mandibulanın farklı bölgelerinde gelişen fraktürlerde, karbon fiberlerle güçlendirilmiş polimer plaklar ile titanyum plakların biyomekanik performanslarının sonlu elemanlar analizi yardımıyla, karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesidir. Çalışmamızda farklı bölgelerde fraktür oluşturulan 4 adet mandibula modelinde titanyum alaşımlı mini plak ve karbon fiberle güçlendirilmiş polietereterketon plaklar kullanılarak yapılan 8 farklı fiksasyon modellemeleri insizal ısırma ve molar çiğneme olmak üzere iki farklı yükleme koşulunda 3 boyutlu modelleme ve sonlu elemanlar analizi tekniği ile incelenmiştir. Uygulanan kuvvetler sonucunda vida çevresindeki kortikal kemikte, kondilde, plaklarda ve vidalarda oluşan stresler ile fragmanlar arası yer değiştirme miktarları sonlu elemanlar analizi ile incelenmiş ve gruplar arası karşılaştırmalar yapılmıştır.Vidalar etrafındaki kortikal kemikte oluşan gerinim değerleri tüm gruplarda fizyolojik sınırlar içerisinde bulunmuştur. Vidalar ve plaklardaki Von Mises stres değerlerinin CFR-PEEK plak uygulanan modellerde daha düşük olduğu gözlenmiştir. En yüksek Von Mises stres değerine angulus fraktürüne uygulanan titanyum mini plaklarda rastlanmış olup, plaklarda oluşan stres tüm modellerde plağın kalıcı deformasyonuna veya kırılmasına sebep olacak değerden daha az olduğu gözlemlenmiştir. Fraktür bölgesinde fragmanlar arasındaki hareketlilik ise rijiditesi daha yüksek olduğundan titanyum plaklarda daha az görülmüştür. Araştırılan biyomekanik parametreler değerlendirildiğinde, fiksasyon materyali ve kemik arasındaki mekanik farklılıklar nedeniyle gelişen komplikasyonları elimine etmek amacıyla kortikal kemik elastisitesine çok yakın özellik gösteren CFR-PEEK malzemeleri mandibula fraktürlerinin tedavisi için uygun görünmektedir. Bu çalışma ile plak ve vida sistemlerinde kullanılan materyalde oluşan streslerin etkileri incelenip, yüksek stres birikimine bağlı olarak oluşan vida veya plak kayıpları, enfeksiyon, fraktür hattında stabilizasyon bozuklukları gibi komplikasyonların azaltılarak iyileşmeye katkıda bulunulacağı ve ileride yapılacak yeni çalışmalara ışık tutacağı kanısındayız.