Müzik ve dinî tecrübe etkileşimi hususunda bir araştırma

Müziğin tarihi, insanın varoluşuyla başlar. İnsan, sesler çıkarmaya başladığında, kelimelerin anlamıyla birlikte doğanın seslerini de algılamak suretiyle müziği de hayatına almış bulunmaktadır. Üstelik müziğin temel unsurlarından biri olan ritmi daha embriyo iken bile kalp aracılığıyla hissetmiş olması doğmadan bile onunla iç içe olduğunu söylememize olanak tanımaktadır. İnanma içgüdüsü de müzik gibi insanlık tarihinin ilk yıllarından itibaren insanların hayatında var olmuş ve yaşantısını şekillendirmesinde rol oynamıştır. İlk zamanlarda anlamlandıramadığına tapınma şeklinde karşımıza çıktığı kabul edilen bu olgu, Tanrı'nın evrene peygamberler göndermek suretiyle müdahale etmesiyle birlikte farklı bir şekle bürünmüştür. Bu aşamadan itibaren inananların hayatını düzenlemeyi amaçlayan kural koyucu bir olgu olarak karşımıza çıkmıştır. Müziğin dinen meşruiyeti konusunda tarihsel süreç içerisinde birtakım tartışmalar söz konusu olmuştur. Bugün hâlâ devam eden müziğin din tarafından yasaklanmış olduğu düşüncesi kimi insanların müziğe bakışını olumsuz etkileyebilmektedir. Oysa müzik, insanın doğasında kalp ile hissettiği ritim duygusuyla var olan bir içerikle insanı etkilemekte ve kimi zaman inananların beyanları dikkate alındığında dini inanca sahip bireylerin inancını artırmaktadır. İnanma duygusu ve müzik insanın ruhuna hitap etmektedir. Bu iki fenomen ve ikisi arasındaki etkileşim, doğru yönlendirildiğinde bireyin inancının geliştirilmesinde katkı sağlamaktadır.