Nahiv yöntemleri açısından İrabu'l-Kur'ân'lar: Hicri III. ve IV.yüzyıllar

Bu çalışma ilk dönemlerdeki nahiv bilginlerinin Kuran-ı Kerim'in metni ile nasıl bir ilişki kurduklarını, ona nasıl yaklaşıp onun cümlelerinin gramer yapısını nasıl çözümlemeye çalıştırklarını ele alıyor. Bu çalışmamızda büyük oranda hicrî üçüncü ve dördüncü yüzyıllara yoğunlaştık. Bunun nedeni, Arap nahiv biliminin tam bir bilimsel disiplin olarak olgunlaşmasında büyük pay sahibi olan çok değerli bir bilginler topluluğunun o iki yüzyılda yaşamış olmalarıdır. Tezimiz şu başlığı taşımaktadır: Tezimiz bir giriş, dört bölüm ve bir sonuçtan oluşmaktadır. Birinci bölümde irap konusunda anlamın önemini ele aldık. Ardından sözlük anlamı, semantik anlam ve işlevsel anlamdan bahsettik. İkinci bölümde merfû, mansup ve mecrûr ögelerde kolay ve yakın irap seçeneğini inceledik. bundan sonra irap seçeneklerinin çoğalması ve farklı irapların ortaya çıkmasına neden olan etkenleri araştırdık. Bu bağlamda cümlenin farklı anlamlara açık olması etkeninden, içtihat etkeninden, bir irap meselesi ile ilgili olarak bir nahiv bilgininin birden fazla çözüm ortaya koyması etkeninden söz ettik. Üçüncü bölüme gelince burada dikkat ve araştırmamızı nahiv biliminin kendisine, ilke ve kuralları ile bunların nahiv bilginlerinin görüşlerini nasıl etkilediğine yönelttik. Nahiv biliminin kendi yapısından kaynaklanan engeller, bu bilimin âmil teorisinden nasıl etkilendiği konularına değindik. Aynı şekilde, nahiv açısından ayrılmaz biçimde birbirine bağlı dilsel unsurların arasına giren ve onları ayıran yabancı (ecnebi) unsuru ele alıp inceledik. Tezimizin son bölümünde nahivciler arasında görüş ayrılıklarına ve sorunlara yol açan diğer konularla ilgili birkaç problemi daha ele alarak inceledik. Ardından sonuç bölümünde bu çalışmamızda ulaşmış olduğumuz çıkarım ve sonuçları kaydettik.