Neoliberal politikalar ile su hizmetinde yaşanan dönüşüm: Özelleştirmeler, Dünya'da ve Türkiye'de alternatif su hizmeti modelleri

Dünya'da var olan suların yalnızca %2.5 oranı insanların içme suyu ihtiyacını karşılayabilecek tatlı sulardan oluşmaktadır. Fakat, bu %2.5 oranının tamamına ulaşılamamaktadır. Çünkü, bu suların büyük bir kısmı buzullarda donmuş halde ve yeraltı suyu olarak bulunmaktadır. Bu durum, canlı yaşamı için erişilebilecek tatlı su oranının ne kadar sınırlı olduğunu gözler önüne sermektedir. Bu bağlamda, temiz suya ulaşım; yaşam hakkına ulaşım demektedir. Su hakkını inkâr etmek; yaşam hakkını inkâr etmek anlamına gelmektedir. Bu gerçekliğe rağmen, sınırsız sermaye birikimi güdümünde ilerleyen kapitalist sistem, 1970'li yıllarda başlayan neoliberal politikalar aracılığı ile suya müdahale etmekte ve konuya piyasada arz edilebilir ticari bir mal bakış açısıyla yaklaşmaktadır. Suyun kıt bir mal olduğu, aynı zamanda bir hak değil; bir ihtiyaç olduğu ve ancak, özel sektör tarafından en iyi biçimde yönetiminin gerçekleştirilebileceği söylemleri ile metalaştırılmaya çalışılmaktadır. Bu girişimlerle, metalaştırılarak kamusallık yönü kaldırılan suyun, verimli ve etkin yönetimi için su hizmetlerinin özelleştirilmesi tek çare olarak gösterilmektedir. Bu çalışmada, suyun bir hak olduğu hipotezinden yola çıkılarak; su, özel bir mal mıdır, kamusal bir mal mıdır yoksa bir hak mıdır düşüncesi çerçevesinde, öncelikle suyun önemi ele alınmakta; akabinde, su hakkı, suyun özelleştirilme süreci ve sonuçları ülke örnekleri çerçevesinde incelenmekte; son olarak, özelleştirmelere alternatif olarak gerçekleştirilebilecek su hizmeti modelleri sunulmakta ve suyun niteliği konusunda çıkarımda bulunulmaktadır.