Obstetrik brakiyal pleksus paralizisi olan çocuklarda ev egzersiz programına uyum ile fonksiyonel iyileşme arasındaki ilişkinin araştırılması

Bu çalışmanın amacı, Obstetrik brakiyal pleksus paralizisi (OBPP) olan çocuklarda, annelerin ev egzersiz programına uyumu ile çocukların fonksiyonel gelişimi arasındaki ilişkinin araştırılması ve motivasyon verilen anneler ile verilmeyen annelerin çocuklarının fonksiyonel sonuçlarını karşılaştırmaktır. Çalışmaya yaş aralığı 0-18 ay olan Narakas Tip 2 tutulumu olan 33 OBPP'li çocuk ve anneleri dahil edildi. OBPP'li çocuklar 12 hafta süresince ev egzersiz programı ile takip edildi. OBPP'li çocuklar ve anneleri, ilk başvuruda, 6 hafta ve 12 hafta sonra toplam 3 kez değerlendirildi. Hastaların motor fonksiyon değerlendirilmesinde, Aktif Hareket Skalası (AHS), Gilbert Omuz ve Dirsek Hareketlerini Değerlendirme Sistemleri ve Raimondi El Fonksiyon Değerlendirmesi kullanıldı. Annelerin ev egzersiz programlarına uyumlarını tespit etmek amacıyla egzersiz günlüğü çizelgesi kullanıldı. Ev egzersizlerine uyum, hareket tekrar sayısına uyum ve süreye bağlı uygulamalara uyum olarak iki şekilde değerlendirildi. Ayrıca annelerin sağlıkla ilgili olan yaşam kalitesi, Nottingham Sağlık Profili (NSP); fiziksel aktivite seviyeleri, Uluslar Arası Fiziksel Aktivite Anketi – kısa formu (IPAQ - kısa form); içsel motivasyon düzeyleri, İçsel Güdülenme Envanteri (İGE); kaygı seviyeleri Durumluk ve Süreklilik Kaygı Envanteri ile değerlendirildi. Anneler ayrıca, ek motivasyon ve bilgilendirme verilenler (n=16, çalışma grubu) ve verilmeyenler (n=17, kontrol grubu) olarak da ikiye ayrıldı. Annelerin ev egzersiz programlarına uyum yüzdesi ile çocukların motor fonksiyonları arasında ilişki bulunmadı (p>0.05). Annelerin yaşam kalitesi, kaygı düzeyleri ve fiziksel aktivite seviyelerinin ev egzersiz programlarına uyumlarını etkilemediği bulundu (p>0.05). Ancak, annelerin İGE'deki içsel motivasyon seviyelerindeki artışı ile ev egzersiz programlarına uyumları arasında pozitif yönde ilişki bulundu (p<0.05). Annelerin fiziksel aktivite seviyeleri ile çocuklarının motor fonksiyonları pozitif yönde ilişkili bulundu (p<0.05). Gruplar arasında, annelerin ev egzersiz programına uyumları arasında ve çocukların motor fonksiyonları arasında fark bulunmadı (p>0.05). Ek olarak, annelerin ev egzersiz programının süreye bağlı uygulamalarına uyum yüzdesi ile AHS toplam skorları arasında pozitif yönde ilişki bulundu (p<0.05). Narakas 2 grubunun 0-18 ay arasındaki gelişim seyri, ailenin ev egzersiz programına uyumu ile ilişkili değildir. Bu süreçte, duyusal girdi yaklaşımlarına daha fazla uyulmakta ve bu uyum motor performansı arttırmaktadır. Ancak, fizyoterapistlerin ailelerin ev egzersiz programına uyumlarını arttıracak yöntemlere ihtiyaçları vardır. Annenlerin içsel motivasyon düzeylerinin arttırılması bu yöntemlerin başında gelmelidir. Anahtar Kelime: Obstetrik Brakiyal Pleksus Paralizisi, Ev Egzersiz Programı, Fonksiyonel İyileşme