Okul öncesi dönemde baba katılımı ve baba çocuk ilişkilerinin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, okul öncesi dönemde çocuğu olan babaların katılım düzeyleri ile babaların çocuklarıyla ilişkilerinin incelenmesi ve belirli değişkenlere göre istatistiksel olarak anlamlı farklılaşmalarının olup olmadığını belirlemektir. Araştırmada betimsel tarama ve ilişkisel tarama modelleri kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubu, 2020-2021 eğitim öğretim yılında Antalya ve Mersin il merkezlerinde ikamet eden ve okul öncesi dönemde çocuğu olan 246 babadan oluşmaktadır. Araştırmanın verileri, Sımsıkı ve Şendil tarafından geliştirilen "Baba Katılımı Ölçeği", araştırmacı tarafından oluşturulan "Kişisel Bilgi Formu", Aytaç, Çen ve Yüceol tarafından Türkçe'ye uyarlanan "Ebeveyn-Çocuk İlişkisi Ölçeği" ile Dağlı ve Baysal tarafından Türkçe'ye uyarlanan "Yaşam Doyumu Ölçeği" ile toplanmıştır. Verilerin analiz edilmesinde SPSS programı kullanılmıştır. Verilerin çözümlenmesinde, frekans, yüzde, aritmetik ortalama, standart sapma, Mann-Whitney U, Anova ve Regresyon kullanılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre babaların katılım düzeyleri babaların yaşlarına göre anlamlı farklılık göstermektedir. Genç babaların katılım düzeylerinin daha yüksek olduğu görülmüştür. Babaların katılım düzeyleri, öğrenim durumları değişkenine göre anlamlı olarak farklılaşmaktadır. Yüksek öğrenim düzeyi olan babalar çocuklarının hayatına daha fazla katılmaktadır. Babaların katılım düzeyleri, babaların çalışma durumlarına göre anlamlı olarak farklılaşmaktadır. Yarı zamanlı çalışan babalar, tam zamanlı çalışan babalardan daha yüksek düzeyde katılım göstermektedir. Babaların katılım düzeyleri, çocuklarının cinsiyetlerine göre anlamlı farklılaşma göstermektedir. Yalnızca kız çocuğu olan babaların katılım düzeyleri, yalnızca erkek çocuğu olan babaların ve hem kız hem de erkek çocuğu olan babaların katılım düzeylerinden daha yüksektir. Babaların katılım düzeyleri ile medeni durumları arasında anlamlı bir farklılaşma olmadığı görülmüştür. Ayrıca babaların katılım düzeyleri ile baba-çocuk ilişkisi ve babaların yaşam doyumları arasında pozitif bir ilişki olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Aynı zamanda çocuklarıyla olumlu ilişkileri olan babaların, çocuklarının hayatına daha fazla katılım gösterdikleri bulunmuştur.