Diyabet hastalarının başa çıkma stratejileri ile anksiyete ve depresyon düzeyleri arasındaki ilişki

Arka plan: Bu çalışmada diyabetik hastalarda anksiyete ve depresyon yaygınlığının ve başa çıkma stratejilerinin araştırılması amaçlanmıştır. Ayrıca anksiyete, depresyon, başa çıkma stratejileri ile sosyo-demografik ve hastalıkla ilgili veriler arasındaki ilişkiler incelenmiştir. Yöntem: Araştırma betimsel bir çalışmadır. Örneklem, tip 1 ve tip 2 diyabetli 180 Iraklı yetişkinden oluşmuştur. Anksiyete ve depresyon HADS ölçeği ile, başa çıkma stratejileri ise COPE ölçeği ile ölçülmüştür. Başa çıkma stratejileri ile hem kaygı hem de depresyon arasındaki ilişkiyi test etmek için çoklu doğrusal regresyon kullanılmıştır. Bulgular: Sonuçlar, (%44.4) ile hafif kaygı prevalansının en yüksek olduğunu, bunu orta düzeyde kaygı (%24.4) ve şiddetli kaygının (%5) izlediğini göstermiştir. Depresyon ile ilgili olarak, katılımcıların %35.6'sı hafif, %19.4'ü orta ve %4.4'ü şiddetli depresyona sahiptir. Tip 1 diyabetlilerde, 18-29 yaş arası hastalarda, uzun süreli diyabet olanlarda ve aylık geliri düşük olanlarda anksiyete ve depresyon daha sık görülmüştür. Depresyon kadınlarda ve kentsel alanlarda yaşayan hastalarda daha yaygındır. Daha düşük eğitim düzeyine sahip olanların kaygı düzeyleri de daha yüksektir. Olumlu başa çıkma stratejileri (aktif başa çıkma ve destek arama stratejileri) ile hem kaygı hem de depresyon arasında negatif bir ilişki vardır. Buna karşılık, olumsuz stratejiler (problem odaklı olmayan başa çıkma ve madde kötüye kullanımı) ile hem kaygı hem de depresyon arasında pozitif bir ilişki vardır. Bu nedenle diyabet hastalarının psikolojik yönlerine dikkat edilmesi ve başa çıkma stratejileri konusunda eğitim verilmesine ihtiyaç olduğu görülmektedir.