Sezai Karakoç'un şiir ve hikâyelerinde kadın imgeleri

Sezai Karakoç, 1950 Sonrası İkinci Yeni akımının içinde değerlendirilse de İslamcı-muhafazakâr kimliğiyle bu akımın diğer şairlerinden ayrılır. Karakoç, kendi şiiriyle ilgili "Benim İkinci Yeniyle ilgim aynı dönemde şiir yazmam ve belki biçim bakımından bazı ortak yanlarının bulunmasından ibaretti" (aktaran Karataş, 2019: 228) diyerek şiirinin İkinci Yeni'den farklı olduğunu dile getirir. Bu farklardan biri de şiirlerinde kullandığı kadın imgelerinde görülür. Onun şiirlerinde kadın İkinci Yeni'nin aksine "cinsel bir obje" olarak karşımıza çıkmaz. Karakoç'un şiirlerinde kadın genellikle "anne, ideal kadın, mecazi aşktan ilahi aşka yönelmeyi sağlayan sevgili (Leyla), zorluklarla baş eden, ailede kocasına destek olan vefakâr, güçlü Anadolu kadını" olarak görülür. Diriliş düşüncesinde kadın ailede ve özellikle çocuğun yetiştirilmesinde en önemli etkendir. Bunun dışında anne kimliğini kaybetmiş, erkeğe özenen modern kadın ise olumsuz olarak görülür. Bu çalışmada Sezai Karakoç'un şiirleri ve hikâyelerinde yer alan "kadın imgeleri" nin tespit edilmesi amaçlanmıştır. Bu kapsamda çalışma üç bölüme ayrılır. Birinci bölümde yazarı daha iyi anlayabilmek için hayatı ve sanatı hakkında kısaca bilgi verilecektir. İkinci bölümde şairin bütün şiirlerinin toplandığı "Gün Doğmadan" adlı eserinden hareketle şiirlerindeki "kadın imgeleri" tespit edilecektir. Üçüncü bölümde ise "Meydan Ortaya Çıktığında-Hikâyeler I" ve "Portreler- Hikâyeler II" adlı iki hikâye kitabında yer alan "kadın imgeleri" tespit edilecektir. Anahtar Kelimeler: Sezai Karakoç, İmge, Kadın, Anne, Şiir