Şiddete tanıklık etmek: Kadın cinayetleri sonrası geride kalanlar

Erkek şiddeti sebebiyle günbegün yaşanmakta olan kadın cinayetleri yalnızca kadınların yaşam hakkına engel olmamakta, geride cinayetten etkilenen on binlerce aile ve çocuk bırakmaktadır. Bu nedenle Türkiye örneğinde kadın cinayetleri öncesi risk faktörlerini ve cinayet sonrası çocukların ve çocukların bakımını üstlenen yetişkinlerin gerçekte ne yaşadıklarını kendi öznel deneyimlerini temel alarak belirlemek son derece önemlidir. Bu çalışma erkek şiddeti sebebiyle gerçekleşen kadına yönelik cinayetlere ilişkin risk faktörlerini incelemektedir. Ayrıca çalışma; cinayet sonrası geride kalan çocuk ve bakımverenlerin sosyal hizmet mesleği bağlamında gereksinimlerini, sorunlarını ortaya koymakta ve bu kişilerle sosyal hizmet mesleği bağlamında nasıl çalışılabileceğine dair bilgi üretmektedir. Bu kapsamda araştırmacı Türkiye'nin çeşitli yerlerinde bulunarak 6284 sayılı yasanın kabul edilmesinden sonra (2012) erkek şiddeti sebebiyle yaşamını yitiren on kadın cinayeti olgusu üzerinden geride kalan çocuk ve bakımverenlerle niteliksel yöntemle derinlemesine görüşmeler gerçekleştirmiştir. Araştırma kapsamında, kadınların cinayet öncesi ciddi risk faktörlerini ve ağır şiddeti oldukça fazla deneyimledikleri, buna rağmen şiddet uygulayan erkeklerin pek azına yönelik yalnızca uzaklaştırma tedbirinin verildiği ve kadınları güçlendirebilecek diğer tedbir kararlarının verilmediği ya da verilen tedbirlerin uygulanmasında ise gerek hukuki, gerek sistemsel güçlüklerin ve kuruluşlar arası koordinasyon eksikliğinin olduğu dikkati çekmektedir. Buna ek olarak kadına yönelik şiddete ilişkin değerlendirmenin yapılmasında son derece önemli olan risk değerlendirme araçları ve tehlike değerlendirme ölçekleri araştırma kapsamında ele alınmış; şiddet uygulayan partneri ile boşanmaya karar veren ve veremeyen kadınlarla nasıl çalışılması gerektiğine ilişkin önerilere yer verilmiştir. Çocuklar ise cinayet sonrası geride kalan bir ebeveynin olmayışı sebebiyle bakım krizi yaşamakta, cinayet sonrası karmaşanın içerisinde yer almakta, babalarının akrabaları ya da babaları tarafından yanlış ifade vermeye zorlanabilmekte ve cinayeti kendilerinin işlediği yönünde beyan vermeye zorlanabilmektedir. Çocukların cinayet travmasına ek olarak yaşadıkların ikincil travmalar söz konusudur; bu nedenle araştırmacı krize müdahale ve ekolojik yaklaşım perspektifinde çeşitli öneriler getirmiştir.