Soğuk savaş döneminde İran ve Türkiye'nin dış politikasında ittifak tercihleri: Benzerlikler, farklılıklar

İnsanlık tarihinin en yıkıcı savaşı olan İkinci Dünya Savaşı sonrasında uluslararası sistem iki kutuplu bir özellik göstermiştir.Soğuk Savaş olarak isimlendirilen ve 1945-1990 yıllarını kapsayan bu dönemde Amerika Birleşik Devletleri'nin liderliğinde kapitalist-liberal Batı bloğu ve Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin liderlik yaptığı sosyalist-Doğu bloğu olarak şekillenen politik ve ideolojik dünya sistemi başlamıştır. Tarih boyunca ülkeler arasında ittifak örneklerinin görülmüş olmasına karşın ittifak teorilerinin ortaya atılması ve ilgi görmesi İkinci Dünya Savaşı sonrasına rastlar.İttifaklar kısaca gerçek veya algılanan tehdit karşısında başta güvenlik endişesi olmak üzere devletlerin başka devlet veya devletlerle yapmış olduğu resmi birliktelikler olarak tanımlanır. İran ve Türkiye Soğuk Savaş'tan Ortadoğu coğrafyasında en çok etkilenen iki ülke olmuşlardır. İran ve Türkiye Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'ni tehdit olarak algılamışlardır.Bu dış tehditin yanı sıra her iki ülke bazı yurtiçi faktörlerinde etkisiyle Batı bloğu ile ittifak yapmışlardır. Soğuk Savaş'ın ilerleyen yıllarında bloklar arası yumuşamanın yol açtığı ortam ve İran ile Türkiey'nin üye oldukları blok içinde yaşadığı olayların ışığında Batı bloğunda yer almak yönünde verilen kararın her iki ülke bakımından iç ve dış nedenleri,Soğuk Savaş'ın ileri yıllarındaki değişimlerin nedenleri, bütünüyle Soğuk Savaş döneminin fayda ve zararlarının başta neorealist teori olmak üzere diğer teroilerinde katkısıyla değerlendirilmesi yapılmıştır.