Türk dış politikasında Afrika kıtası ve 1998 Afrikaya açılım eylem planıyla başlayan yeni dönemin analizi

1998 Afrika'ya Açılım Eylem Planının kabul edilmesine kadar Türk dış politikası, Sahra-altı Afrika'ya yönelik ciddi bir strateji belirleyememiştir. Türkiye, bu plan ile birlikte geçmişte mevcut konjektürel şartlara göre yapılandırdığı politikaları ve bölgeye yönelik istikrarsız yaklaşımını terk ederek, ciddi ve vizyon sahibi bir strateji belirlemiş oluyordu. 2002 sonrası Türkiye'de iktidara gelen AK Parti hükümeti ve bu hükümetin dış politika algılaması da bu stratejinin geliştirilerek uygulamaya konulmasını sağlamıştır. Bu çalışmanın amacı da tarihi bir perspektiften yola çıkarak günümüze kadar Türk dış politikasının Sahra-altı politikalarına ışık tutmak ve uygulanan mevcut politikaların sürdürülebilirliğini analiz etmek olmuştur.Afrika'ya Açılım Eylem Planıyla başlayan ve özellikle 2002 sonrası hızla gelişen Türkiye Sahra-altı Afrika ilişkileri, sadece siyasi düzeyde kalmamış ekonomik ve sosyal olarak da önemli bir dönüşüm kazanmıştır. Bunun dışında Türkiye, insani yaşam standartları bakımından oldukça geride kalan bölgedeki bazı ülkelere kalkınma yardımları yapmakta, TİKA eliyle önemli çalışmalar yürütmektedir. Bazı sivil toplum kuruluşları da bölgenin ihtiyaçlarına cevap verebilmek adına çeşitli organizasyonlar düzenlemekte ve ciddi yardımlar yapmaktadırlar.Türkiye hem devlet politikalarıyla hem de devlet dışı aktörlerin uygulamalarıyla bölgede etkin olabilmeyi hedeflemektedir. Fakat bu, çok da kolay görünmemektedir. Zira bölgede ABD, Çin Halk Cumhuriyeti, Hindistan gibi birçok uluslararası güç faaliyet göstermektedir. Özellikle Çin ve ABD, Sahra-altı Afrika'da askeri, siyasi ve ekonomik üstünlüklerini elde etmiş durumda gözükmektedir. Diğer bir nokta ise, Türkiye'nin bu bölgeye yönelik stratejilerinin sürekliliği ve sürdürülebilirliği ile ilgilidir. Türkiye dönemsel bir ilgiden ziyade bölgeye yönelik sistematik ve kurumsal politikalar belirlemelidir. Çalışmanın sonuç kısmında, Türkiye'nin mevcut politikaları göz önünde bulundurularak ilişkilerin geleceğine yönelik bazı öneriler sıralanmıştır.