Türk siyasetinde statükonun değişim ve dönüşüm dönemleri: Söylemsel siyasetten eylemsel siyasete Özal-Erbakan-Erdoğan dönemi politikaları

Doktora tezi çalışması olan bu çalışmaya göre, Cumhuriyetin tek parti döneminde kurulan, kurumsallaşan ve statükoya dönüşen Kemalist düşüncenin politik uygulamalarında, gerçek anlamda değişim ve dönüşüm, Özal-Erbakan-Erdoğan dönemleriyle söz konusu olmuştur. Değişim politikalarının hayata geçmesinde, liderlerin yanında, uluslararası gelişmelerin de elverişli ortamı hazırladığı aşikârdır. Özellikle 1970'li yılların ikinci yarısında yükselen "neo-liberal" veya "yeni sağ" siyaset anlayışı, 1980'li yıllarda yükselişe geçen postmodernite, globalleşme gibi söylemler ve yaygınlaşan demokrasi, insan hakları ve kimlik siyaseti gibi düşüncelerin etkisi göz ardı edilemez. Özal-Erbakan-Erdoğan dönemlerindeki değişim, toplumun gelenek ve muhafazakâr değerleri temelinde mümkün olmuştur. Ancak değişim politikalarının, "süreklilik-dinamiklik" niteliğinden yoksun olması, etkilerinin de sınırlı kalmasına yol açmıştır. Değişim politikalarının, kalıcı olması ve siyasal sistemin liberal çoğulcu demokrasiye dönüşmesinde, toplumsal değerlere uyumluluğu kadar, toplumsal kesimler tarafından da talep edilmesi önemlidir. Toplumsal tabana dayanmayan, sadece dış dinamikler, konjonktür, lider odaklılık ve zihniyet yapısına dayalı değişim politikaları, kısa süreli veya kesintili olmakta, demokratik kazanımları da geriye götürebilmektedir. Türk siyaseti değişimi, zihinsel ve kurumsal anlamda içselleştirip hayata geçiremediği müddetçe, "değişim-statüko" açmazına dayalı kısırdöngü devam edecektir. Anahtar Kelimeler: Statüko, Değişim, Zihni Göçebelik.