Identity construction and negotiation of asylum seekers/conditional refugees in Turkey(Van): İranian Baha'is.

Bu araştırmanın temel sorusu, transit sığınma sürecindeki İranlı Baha'i sığınmacıların Türkiye'deki kimlik inşası ve müzakere sürecidir. Baha'iler, daha yüksek ekonomik, sosyal statüleri ile Türkiye'deki diğer sığınmacılardan farklılıkları ile tanınmaktadırlar. Tarihsel olarak, Baha'ililerle karşılaşmamızın kökenleri, 19. Yüzyılın ortasında, Baha'ismin modernitenin bir yansıması olarak, Müslüman İran'da ortaya çıkmasından sonra dini liderlerinin Osmanlı İmparatorluğu'na sürgün edilmesine rastlar. Bu araştırma esas olarak, süreçte yeralan aktörlerin bakış açılarını dikkate alarak ve birbirleriyle olan ilişkilerini araştırarak Baha'i sığınmacıların Türkiye'deki geçici varlıklarını nasıl yorumladıklarını analiz etmektedir. Araştırmanın teorik yaklaşımı temel olarak yorumlayıcı analizin kullanıldığı göç antropolojisidir. Tezin temel kavramsal çerçevesi 19. ve 20. yüzyıl modernite, post-modernite ve globalleşme paradigmaları içinde ulus-aşırı alanlar, eşiksellik ve geçiş törenlerinden oluşmaktadır. Esas saha araştırması 2011 yılında Van'da yürütülmüştür. Görsel ve dijital veri toplama araçlarının yanısıra derinlemesine mülakat, katılımcı gözlem ve doğrudan saha gözlemlerinden oluşan karma araştırma metodları kullanılmıştır. Burada, Baha'ilerin, yerel-küresel İranlıdan uluslararası-küresel İranlıya dönüşen, memleketlerinde başlayıp, zorunlu olarak misafir edildikleri ülkelerde devam eden ve hedef ülkelerde de değişimi sürmesi beklenen bir kimlik inşası ve müzakere sürecinde olduklarını tartışmaktayım. Bu, süreçte yer alan tüm coğrafyalar, halklar ve kurumları için de kaçınılmaz bir dönüşüm ve müzakere sürecidir. Ayrıca, Baha'ilerin zorunlu göçlerini tetikleyen şeyin, çoğunluğu Müslüman olan bir toplumda inançları nedeniyle karşılaştıkları çatışma ve zulmün, diğer birçok haklı nedenden sadece biri olduğu ileri sürülmektedir. Insanların dini, sosyal, ekonomik ve politik tutumları ile yaratılan tüm bu süreçlerin gerisindeki anlamlar analiz edilirken, bu sürecin temelinde 1979 Devrimi öncesi İran toplumunun sınıf yapısına da işaret edilmektedir. Bu araştırmanın bulgularının, benzerlikleri ve farklılıkları ile komşu bir ülkenin insanları ile zorunlu beraberliğimizde, okuyuculara kendilerini farklı bir açıdan gösterme potansiyeline sahip olabileceğinden önemli olduğu düşünülmektedir. Anahtar sözcükler: Sıgınmacı / şartlı mülteci, İranlı Baha'iler, ulusaşırı alanlar, eşiksellik, Türkiye(Van), kimlik inşası, müzakere