Türkiye'de muhafazâkar düşüncede milliyetçilik (1939-1970)

Modernleşme ile paralel gelişim gösteren milliyetçilik düşüncesi Türk siyasi düşüncesinin en önemli akımlarından biridir. Bu çalışmada 1939-1970 yılları arası sosyal, siyasal ve kültürel ortama göre şekillenen muhafazakâr düşüncede milliyetçilik konusu irdelenecektir. Tek Parti Dönemi ve sonrası, II. Dünya Savaşı, Soğuk Savaş gibi şartlar içinde farklı formlarıyla gelişen milliyetçilik ve milliyetçiliğe referans olan olay ve olgular kendi bağlamı içinde değerlendirmeye tabi tutulacaktır. Sağcı ve antikomünizm eksenli biçimlenen muhafazakâr kesimin bu dönemdeki duruşu, milliyetçi, mukaddesatçı ve muhafazakâr bir terkipten oluşmaktadır. Bu fikirler arasında geçişlilik gösteren düşünürlerin, dini ve milli vurguları, Türklük ve İslamiyet arasında kurdukları bağlar ile muhafazakâr ve mukaddesatçı bir milliyetçilik örneği ortaya koydukları söylenebilir. Çalışma esas itibariyle İslami referanslar ile yola çıkan, ontolojik bakışını İslam'a dayandıran, bundan ötürü başkalarınca İslamcı olarak da nitelendirilen ancak kendilerini muhafazakâr ekolün bir tarafında gören kesimin, milliyetçi düşünceye ve bu düşüncenin ortaya çıkardığı kavram, tanım, olay ve olgulara yaklaşım ve tutumunu ele almaktadır.