Yahya Es-Samâvî'nin şiirinde "Ben ve Öteki"nin yansımaları

Bu araştırma muasır şair Yahya es-Semâvî'nin şiirlerinde ego ve öteki arasındaki ilişki problemini ele almayı hedeflemektedir. Bu, tüm biçim ve imgeleriyle Semâvî'nin şiirinde egoyu ötekine bağlayan tutumları inceleyerek yapılır. Aynı şekilde egonun ıstırabı, acısı ve diğeriyle sürekli uyum arzusunu ortaya çıkaran şairin gizli delalet ve manalarını açıklamak için şiirin tüm nassına hâkim olmak gerekir. Araştırmanın önemi, sair es-Semâvî kaynaklıdır. O, inceleme ve eleştiri için zengin bir şiirsel birikime, ibarenin güzelliği ve işaretin inceliği ile temayüz eden bir üsluba sahiptir. Ayrıca o kimliğine sadık batılılaşma yanlısı bir şairdir. Çalışmanın odak noktası, psikoloji, felsefe ve sosyoloji gibi birçok bilim dalının ortak konularındandır. Bu çalışma, şairlerin, akademisyenlerin ve modern Arap şiiriyle ilgilenenlerin yararlanabileceği çağdaş bir şiirsel deneyime yöneliktir. Çalışmada şairin edebi ve felsefi hayatının tavsifi, şiirlerinin bir araya getirip yorumlanması, şiirlerindeki ego ve diğerlerinin yansımalarını açıklamak kastıyla eleştirel bir şekilde gözden geçirilmesinde analitik yöntem kullanılmıştır. Araştırmada ulaşılan neticelerden önemlileri şunlardır: Şairin dizelerinde ego ile diğeri arasındaki ilişki sadece yüzleşme ve çelişki anındaki ilişki değildir. Aynı zamanda şiirsel egonun katlandığı çalkantılı bir ilişki üzerinde de durulmuştur. Pek çok metinde ben ve öteki kavramı, paralel ve zıt ilişkisini aşarak nötr, bilinmeyen, daha ahenkli bir ilişki kurmuştur. Aynı şekilde Irak'taki mahalli yerler, Arap diyarları veya bilinmeyen yerler olsun mekanlar onun şiirinde uzamsal ve diğerleriyle olan ilişkisinin hareket ettiği alan olarak ortaya çıkar. Anlatı niteliğindeki şiirlerinde, ötekiyle özdeşleşme çabası ve özellikle Arap kimliğine katılım arayışı için bir model sunmuştur. Ve Batılı Öteki ile olan ilişkisinde entelektüel, kültürel ve uygarlık çatışması ortaya çıkmıştır. İşgalci batılı insana yönelttiği hitap zıttın zıtta hitabı gibidir. Yeni bir hiciv tonu eklemek için şiirlerinde ironiye; okuyucu şaşırtmak ve şok etmek için de dil değişikliğine değinmiştir. Dili, melez Arapça olarak adlandırılabilecek şekilde fasih ile mahalli şive arasında değişmektedir. Bu nedenle, ifadeleri pürüzsüz ve kolay anlaşılır olarak tarif edilebilir. Şair Semâvî, ötekiyle çatışma içindeki kararsız egonun imgesini temsil etmiştir. Yaşadığı şartlar, Irak savaşının acısı, vatanından kopuş şiirine büyük bir tutku, farklılık ve genişlik katmış, mümtaz şairlerden biri haline getirmiş, Semâvî, çağdaş Irak şiirinde açık bir etki bırakmıştır.