Yazının plastik ögeden göstergeye değin sanat yapıtında imge, imaj ve kavram olarak kullanımlarının çözümlenmesi

Bu tez, sanat yapıtındaki yazının, gösterge değeri üzerinden gönderimde bulunduğu mesajın; imge, imaj, kavram ya da yapıtın organik bir bileşeni olan plastik öge bağlamında çözümlenmesini hedeflemiştir. Yöntem olarak, yazının kullanım biçimlerinin belirlenmesi adına eser analizleri yapılmıştır. Bu kapsamda yazının, plastik öge, imge, imaj ya da kavram olarak kullanımlarına dair yapılacak okumalardan, sanat yapıtının biçim ve içeriğine sunduğu katkıya dair argümanlar üretilmeye çalışılmıştır. Sanat yapıtı meselesini plastize ederken dilin olanağında ve onun kapalı yapısının içinde anlam üretmeye çalışır ve yazı da sanat yapıtı içinde kullanım biçimine göre kimlik kazanır. Günümüze kadar, görsel, işlevsel ve içerik anlamında büyük değişimler gösteren yazının orijinine bakıldığında, biçimsel temsilin ilk örneği olan mağara resimleriyle karşılaşılır. Bu resimleri Mezopotamya'da, ticari hesaplar, siyasi antlaşmalar için tutulan kayıtlar ve iletişim için kullanılan resimyazılardan/piktogramlardan oluşan simgesel formlar takip etmiştir. Bu simgelerin zamanla soyutlaşıp yalınlaşmasıyla günümüz alfabe sistemi oluşmuştur. Ancak yazının sanatsal temsiline ilk defa resimle simbiyotik ilişkide olduğu Ortaçağ'ın el yazması kitaplarında rastlanmaktadır. Yazının tipografik temsil değeriyle sanat yapıtında kullanımına ise ilk defa Rönesans'ta rastlıyoruz. Kübizm' de plastik öge olarak yer alan yazı, Soyut Sanat'ta yapıtın görsel göstergesi; Kavramsal Sanat'ta ise kavramın mesajını taşıyan yapıtın kendisine dönüşmüştür. Yazıyla ilgili yapılan araştırmalar sürecinde, çok katmanlı yapıya sahip olan sanat eserleri çözümlenirken; onun biçim ya da içeriğine ilişkin hangi kriterlerin ya da argümanların dikkate alarak okuma yapılacağına dair bir yöntem dizgesi oluşturulmuştur.