Losing the native sweet: declining sugar beet production in Turkey in the 2000s

Kolonyal dönemlerden beri şeker önemli ve kapitalizmin gelişiminde içkin bir metadır; ayrıca şeker pancarı üretimi, -geniş bir kırsal nüfusu olan- günümüz Türkiyesi'nin kırsal kalkınmasında önemli bir sektördür. Ancak, Uluslararası Para Fonu (IMF) ve başka uluslararası örgütlerle (UÖ) yapılan anlaşmalar ve Şeker Yasası'nın 2001'de geçmesiyle şekerpancarı üreticilerinin geçimleri potansiyel olarak kısıtlanmıştır; Besin Rejimleri'ne göre bunların hepsinin olumsuz sonuçlar doğurduğu önerilmektedir. Bu gelişmelerin, ve yerel ve ulusal düzeydeki sonuçlarının arkasındaki nedenleri anlamak için, bu çok-metodlu araştırma projesi Şeker Yasası ve ilgili düzenlemelerin tarihsel arka planını analiz ediyor; 1992 ve 2008 yılları arasındaki şeker pancar üretimindeki değişimi incelemek için tanımsal, korelasyon ve regresyon analizleri kullanıyor; ve Türkiye'nin Afyon/Sandıklı bölgesinde şeker pancarı üreticileriyle yapılan 25 derinlemesine mülakata dayanıyor. Tarihsel, niceliksel ve niteliksel kanıtların toplamı, devlet ve uluslararası örgütlerin Fordist birikim sürecinden post-Fordist bir birikim sürecine geçişte temel düzenleyici mekanizmalar olduğunu önermektedir. Aynı zamanda devlet desteğindeki gerilemeden dolayı çiftçilerin sosyoekonomik şartları kötüleşmektedir. Araştırma, Düzenleme Teorisi'ni de içeren teorik açılımlar ve Türkiye tarımının geleceği ile sonlanmaktadır.