Göğüs Hastalıkları Anabilim Dalı

Stabil astımlı olgularda endotel disfonksiyonun değerlendirilmesi ve astım kontrolüne etkisinin belirlenmesi

Amaç: Stabil astım hastalarında endotel disfonksiyonu gösteren endocan ve ICAM 1 düzeyini belirlemek ve bunların astım kontrolüyle ilişkisini ortaya koymayı amaçladık. Materyal metod: ÇalışmayaMayıs 2018 – Kasım 2018 tarihleri arasında Adnan Menderes Üniversitesi Hastanesi Göğüs Hastalıkları Polikliniğinde takip edilmekte olup çalışmaya katılmayı kabul eden ve dahil edilme kriterlerine uyan (18 yaş üzerinde, astım tanısı alan, bilinen kardiyovasküler hastalığı, nörolojik hastalığı, diabetes mellitus hastalığı, böbrek hastalığı, karaciğer hastalığı, malignite vb ek hastalığı olmayan hastalar )stabil astım olguları ve kontrol grubu alındı. Olguların yaş, cinsiyet, eğitim durumu, yaşama alanı, aile öyküsü, VKİ ve sigara öyküsü gibi demografik verileri ve solunum fonksiyon testi sonuçları kaydedildi. Astım hastaları GINA 2019 sınıflamasına göre hafif, orta ve ağır olarak sınıflandırıldı. Astım grubuna astım kontrol testi yapıldı. Olguların endocan, ICAM1, ECM, IL8, periostin ve eozinofil düzeyleri biyokimyasal olarak incelendi. Bulgular: 50 astım, 39 kontrol grubu olgusu incelendi. Gruplar arasında sosyo-demografik olarak farklılık saptanmadı. Astım grubunda FEV1 (L, %pred), FEV1/FVC değerleri anlamlı olarak düşük saptandı. Obez astımlı olgularda FVC (L) ve FEV1 (L)değeri obez olmayan astımlı olgulara kıyasla anlamlı olarak düşük bulundu. Endocan, ICAM 1, ECM, IL8, periostin ve eozinofil değerleri astım grubunda kontrol grubuna göre anlamlı olarak yüksek ancak astım ağırlık sınıflamasındaki gruplararasında ve kontrol altında olan ve olmayan gruplar arasında benzer bulundu.Endotel disfonksiyon belirteçlerinden ICAM-1 ile ECP arasında pozitif korelasyon vardı, diğer belirteçler arasında korelasyon görülmedi. Sonuç: Bu çalışmada astım hastalarında endocan ve ICAM1'in hastalığın ağırlığından ve kontrol altında olup olmamasından bağımsız olarak endotel disfonsiyonun göstergesi olabileceği gösterildi. ICAM-1 düzeyi ile ECP arasında pozitif yönde korelasyon olması eozinofilik astım hastalarında endotel disfonksiyonun daha fazla olabileceğini düşündürmektedir. Astım fenotiplerine göre endotel disfonksiyonun değerlendirildiği daha ileri çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: Astım, Endotel Disfonksiyonu, Endocan, ICAM

KOAH akut atakla yatan hastalarda diyafram disfonksiyonu sıklığı ve prognoza etkisi

Amaç: Kronik Obstrüktif Akciğer Hastalığı (KOAH); toplumda sıklığı giderek artmakta olan, alevlenmelerle seyreden önemli bir mortalite ve morbidite nedenidir. Alevlenmeler esnasında gelişen diyafram disfonksiyonu, hastalık prognozunu olumsuz etkilemektedir. Diyafram disfonksiyonu, ultrasonografi yöntemi ile yatak başında ölçülebilmektedir. Tek merkezli prospektif çalışmamızda ultrasonografi yöntemi kullanarak KOAH akut atak nedeniyle yatırılan hastaların diyafram disfonksiyon sıklığı ile diyafram disfonksiyonunun prognoza etkisini belirlemeyi amaçladık. Ek olarak solunum yetmezliği nedeniyle noninvaziv mekanik ventilasyon (NIMV) kullanımı gereken hastalarda diyafram disfonksiyonu ve NIMV başarısı arasındaki ilişkinin araştırılması da amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Balcalı Hastanesi Göğüs Hastalıkları kliniğine KOAH akut atak ile yatırılan 50 hasta çalışmaya alındı. Yatış ve taburculuk günü hastalara diyafram ultrasonografisi yapıldı. Taburcu olan hastalar altı aylık dönem için takibe alındı. Hastaların demografik verileri, laboratuvar testleri, NIMV gereksinimi ve başarı durumu, altı aylık mortalite ile bu dönemdeki acil başvuru, servis ve yoğun bakım yatış sayıları kaydedildi. Diyafram disfonksiyonu olan ve olmayan gruplar arasında bu verilerin istatistiksel analizi yapıldı. Bulgular: Hastaların 10'unda (% 20) yatışta diyafram disfonksiyonu saptandı. Altı aylık mortalite diyafram disfonksiyonu olan grupta daha yüksek saptanırken (p>0.01), acil servis başvuru, servis ve yoğun bakım yatış sayıları benzer bulundu (p>0.05). Diyafram disfonksiyonu olan grupta NIMV başarısı daha düşük saptandı (p<0.01). Yüksek mMRC skoru, komorbidite varlığı, başvuruda NIMV ihtiyacı ve solunum yetmezliği olan hastalarda diyafram disfonksiyonu daha sık saptandı (p<0.05). Sonuç: KOAH atak ile başvuran diyafram disfonksiyonu olan hastalarda, hastane içi ve 6 aylık takipte mortalite daha yüksektir ve NIMV başarısızlığı daha sık görülmektedir. DD'nu hızlı, güvenilir ve non invaziv olarak saptayan diyafram ultrasonu yöntemi KOAH akut atakta bir prognoz belirteci olarak kullanılabilir. Anahtar Kelimeler: Diyafram, Disfonksiyonu, KOAH, Akut Atak, Prognoz

İdiopatik pulmoner fibrozis'li hastalarda demografik, klinik, radyolojik özellikler ve akut alevlenme ile ilişkisi

Giriş ve Amaç: İdiyopatik pulmoner fibrozis (İPF) halen etyolojisi bilinmeyen, kötü prognozlu, ileri derecede fibrozis ile karakterize, kronik ve ilerleyici bir akciğer hastalığıdır. İdiopatik interstisyel pnömoniler arasında en sık rastlanan gruptur. Hastalığın epidemiyolojik özellikleri ile ilgili olarak az sayıda araştırma yapılmıştır. İPF akut alevlenmesi, önemli bir mortalite ve morbidite nedenidir. Bizde tez çalışmamızda İdiopatik pulmoner fibrozis'li hastaların demografik, klinik ve radyolojik özellikleri ve bunların akut alevlenmeye ilişkisini araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Göğüs Hastalıkları Anabilim Dalı'na 2015-2020 yıllar arasında başvuran ve klinik/radyolojik ve/veya histopatolojik olarak İPF kabul edilen 65 hasta retrospektif olarak değerlendirmeye alındı. Hastaların yaş, cinsiyet, sigara öyküsü, meslek, BMI, semptom ve aile öyküsü kaydedildi. İPF Tanı konulma yöntemi, radyolojik ve varsa patolojik bulgular, tanı anında solunum fonksiyon testi ölçümleri, aşı öyküsü, 6 dakika yürüme testi, oksijen satürasyon değerleri ve antifibrotik ilaç kullanımı ve süresi hastaların dosyalarından elde edilerek kaydedildi. Çalışmaya dahil edilen ve akut alevlenme geçiren hastalar belirlendi. Akut alevlenme anında laboratuvar değerleri, radyolojik özellikleri, tedavi yöntemleri kaydedildi. Hastalar cinsiyet değişkeni ve kesin/olası UİP olmak üzere iki gurupta belirlendi. Sonuçlar istatiksel olarak değerlendirildi. Bulgular: Çalışmamıza dahil edilen hastaların 52'si (%80) erkek, 13'ü (%20) kadındı. Hastaların yaş ortalaması 67.86±7.17 (54-84) olarak saptandı. Hastaların 43'ünde (%66.2) sigara öyküsü mevcuttu. Ortalama BMI 26.21±4.04 olarak saptandı. Ailesel İPF 4 (%6.2) hastada saptandı. Hastaların 63'ünde (%96.9) dispne, 62'sinde (%95.4) öksürük ve 35'ınde (%53.8) çomak parmak saptandı. Hastaların ortalama FVC değeri 2.36±0.65 (% beklenen değer 73.23±14.99), DLCO değeri 3.26±1.34 (% beklenen değer 43.16±14.89) olarak saptandı. Hastaların 61'inde (%93,8) klinik ve radyolojik ve 4'ünde (%6.2) cerrahi biyopsi ile tanı konulduğu gözlendi. Akut alevlenme öyküsü 7 (%10,8) hastada saptandı. Erkek hastalarda sigara kullanım oranının, kadın hastalara göre yüksek olması istatistiksel açıdan anlamlı bulundu (p<0,05). Kadın hastaların yaş ortalamalarının, erkek hastalara göre istatistiksel açıdan anlamlı yüksek olduğu saptandı (p<0,05). Hastaların ortalama FVC ve DLCO kadınlarda düşük olması istatistiksel açıdan anlamlı bulundu (p<0,05). Hastaların alevlenme öyküsü varlığı olası UİP patern grubunda olanlarda yüksek olması istatistiksel açıdan anlamlı bulundu (p<0,05) Sonuç: Bu bulgulara göre hastaların büyük bir kısmı orta-ileri yaşta olduğunu, kadınların ortalama yaşı yüksek olduğunu ve hastaların büyük bir oranında sigara öyküsü olduğunu gözlemledik. Radyolojik tanın İPF tanısının temelini oluşturduğunu gözlemledik. İPF akut alevlenmein olası UİP patern gurubunda daha sık olduğu saptanmıştır. İPF hastalarının stabil ve akut alevlenme anında demografik, klinik ve radyolojik özelliklerini belirlemek için daha kapsamlı, çok merkezli ve katılımcı sayısı daha fazla olan çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: Akut alevlenme, Demografik özellikler, İPF, Tedavi

KOAH'lı hastalarda tanısal değişim

Amaç: KOAH oldukça yaygın bir kronik hava yolu hastalığıdır ve çok büyük kişisel ve sosyal etkiye sahiptir. Hastalık tüm dünyada önemli bir halk sağlığı sorunudur. Son yıllarda yapılan çalışmalar KOAH'ın daima ilerleyeci ve geri dönüşümsüz bir hastalık olmadığını işaret etmektedir. Bu çalışmanın amacı, KOAH'lı hastalarda tanısal değişimi (pb FEV1/FVC > %70 haline gelmesi) ve bu duruma etki eden faktörleri araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya, 2012-2014 yılları arasında Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Balcalı Hastanesi Göğüs Hastalıkları AD. polikliniğinde, hastane kayıt sisteminden (Enlil HBYS) bakılarak, KOAH tanısı konulduğu saptanan 855 hastadan, 2019-2020 yıllarında hastaların ilk başvuru dosyalarının değerlendirilmesi sonucu kesin KOAH olduğu anlaşılan 358 hasta dahil edilmiştir. Başvuru anında postbronkodilatör SFT'si olmayan, SFT'si reversibl obstruktif olan, hiç SFT'si olmayan, SFT'si normal olan, Astım-KOAH overlap sendromu tanısı olan, SFT'si restriktif olan, interstisyel akciğer hastalığı tanısı olan veya bronşektazi öyküsü olan 497 hasta çalışmadan dışlanmıştır. Kesin KOAH olduğu saptanan 358 hasta, son değerlendirme için kliniğe davet edilmiş, fakat telefon numarası kullanıma kapalı olanlar (n=82), kliniğe son değerlendirme için gelmeyi reddeden hastalar (n=53) ve solunum yetmezliğine bağlı exitus olan hastalar (n=64) çalışmaya dahil edililememiştir. Sonuç olarak, çalışmada ilk başvurularında kesin KOAH'a sahip olduğu belirlenen ve son değerlendirme için kliniğe başvuran 159 hasta incelenmiştir Toplanan veriler SPSS 23.0 paket programı aracılığıyla analiz edilerek değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 159 hastanın % 81.8 i erkek, %18.9 u kadın; hastaların ilk başvurudaki yaş ortalaması 60.6±8.6 yıldır. Hastalar ilk başvurudan itibaren ortalama 6.3+0.5 yıl sonunda yeniden değerlendirilmiştir. Tanısal değişim, 159 hastanın 19'unda (%11,9) gözlenmiştir. Çalışmada, ilk başvuru ve son değerlendirme arasında hastalarda sigara içme oranının azaldığı, buna karşın asemptomatik hasta oranının anlamlı düzeyde arttığı saptanmıştır. Kadın cinsiyetin, yüksek BMI'in, komorbidite yokluğunun, üniversite ve üstü eğitim düzeyinin ve ilk başvurudaki düşük GOLD spirometrik evresinde olmanın tanısal değişim prevalansındaki artışla ilişkili olduğu görülmüştür. Yapılan çok değişkenli regresyon analizinde kadın cinsiyette olma ile üniversite ve üstü eğitim düzeyine sahip olmanın tanısal değişim prevalansını ileri derecede artırdığı saptanmıştır. Bu çalışmada, hastaların %50'den fazlasının başlangıçtaki GOLD spirometrik evresinin değişebildiği ve % 30'a yakın bir kısmında başlangıçtaki GOLD spirometrik evresinin gerileyebildiği görülmüştür. . Sonuç: Çalışmamızda; KOAH'lı hastaların bir kısmında zaman içerisinde hava akımı obstrüksiyonunun düzeldiği, bir diğer ifade ile tanısal değişim geliştiği, bir kısmında ise başlangıçtaki GOLD spirometrik evresinin gerilediği saptanmıştır. Bu bulgular bize KOAH'ın daima ilerleyeci olduğu ve zamanla kötüleştiği görüşünün kabul edilebilir olmadığını düşündürmektedir. Daha geniş gruplarda prospektif olarak yapılacak çalışmaların, tanısal değişimin boyutları ve değişimi etkileyen faktörleri ortaya çıkararak, bu önemli halk sağlığı sorunun çözümüne önemli katkı sağlayacağı düşünülmüştür. Anahtar kelimeler: KOAH, Tanı, Tanısal değişim

Obstruktif uyku apnesinde inflamatuar belirteçlerin değerlendirilmesi

Amaç: Son yıllarda birçok sistemik hastalıkta olduğu gibi obstrüktif uyku apne sendromunda da inflamasyonun önemli rolü olduğunu gösteren çalışmalar yayınlanmıştır. Bu çalışmada tümör nekroz faktör alfa (TNF alfa), interlökin 6 (IL-6) ve serum serbest DNA (ccfDNA) konsantrasyonlarının hastalık şiddeti ve tedavi ile olan ilişkisini araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya 2017-2019 yılları arasında polisomnografisi yapılan ve apne hipopne indeksi (AHİ) 5'in üzerinde olan 52 katılımcı hasta, AHİ 5'in altında olan 10 katılımcı kontrol grubu olarak alınmıştır. Tüm katılımcıların ayrıntılı demografik ve klinik özellikleri ile PSG kayıt sonuçları kaydedildi. TNF alfa ve IL-6 düzeyleri ELISA bioassay yöntemi kullanılarak, ccfDNA ise DNA izolasyon kitleri kullanılarak ölçümleri kaydedildi. Hastalık şiddeti ve bazı klinik parametrelerle ile ilişkisi olup olmadığı araştırıldı. Bulgular: Hasta ve kontrol grupları arasında, baktığımız inflamatuar belirteçler açısından anlamlı bir fark saptanmadı. Ancak, ccfDNA ortalamaları hasta grubunda kontrol grubuna göre daha yüksekti fakat istatistiksel olarak anlamlı değildi (p= 0,71). Bu belirteçlerin hastalık şiddeti ile ilişkisi değerlendirildiğinde de hafif-orta ve ağır gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu. IL-6 ve ccfDNA ortalamaları ağır grupta fazlaydı fakat istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı (p=0,47; p=0,58). Bakılan klinik özelliklerden Epworth skalası ve VKİ ile IL-6 arasında aynı yönlü zayıf derecede korelasyon saptandı. Yine bu belirteçler açısından NIMV kullanan ve kullanmayan hastalarda anlamlı fark saptanmadı. Sonuç: Bu çalışmada, değerlendirilen inflamatuar belirteçler (TNF alfa, IL-6 ve ccfDNA) ile hastalık şiddeti arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı. Ancak, bu belirteçlerin bazılarının, bir kaç klinik özellikle zayıf korelasyon gösterdiği saptandı. İnflamatuar belirteçlerin obstrüktif uyku apnesi sendromunda rolünü ortaya koymada daha ileri çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır. Anahtar kelimeler: Obstrüktif uyku apne, İnflamasyon, TNF alfa, IL-6, ccfDNA

Kronik obstrüktif akciğer hastalığında hastalık şiddeti, alevlenme ve sürfaktan protein B ilişkisi

Amaç: Kronik Obstrüktif Akciğer Hastalığı (KOAH), toplumda sıklığı giderek artmakta olan, alevlenmelerle seyreden önemli bir mortalite ve morbidite nedenidir. Bu çalışmanın amacı Kronik obstrüktif akciğer hastalığında, Global Initiative for Chronic Obstructive Lung Disease (GOLD) evrelemesine göre alevlenme sayısı düşük olan grup (A-B) ile fazla olan grup (C-D) arasında kandaki sürfaktan protein B düzeylerinin karşılaştırılmasıdır. Bu sayede, henüz hakkında tanımlanmış bir biyobelirteç bulunmayan ve bu konuda çalışmaların sürdüğü KOAH ile ilgili, hastalık takip ve tedavisinde kullanılabileceği düşünülen bir biyobelirteç incelenmiş olunacaktır. Gereç ve Yöntem: Çukurova Üniversitesi Göğüs Hastalıkları Ana Bilim Dalı polikliniklerine başvuran, benzer süre ve miktarda sigara içme öyküsü bulunan, 50 yaş ve üzerinde olan tamamı stabil dönemdeki toplam 40 hasta çalışmaya alındı. KOAH alevlenme tablosunda olan, son 1 aydır steroid veya antibiyotik kullanımı olan, eşlik eden akciğer hastalığı, akciğer kanseri veya şüphesi olan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Hastaların demografik verileri, laboratuvar testleri, solunum fonksiyon testleri, akciğer grafileri kaydedildi. Solunum fonksiyon testi normal olan hastalar (FEV1 / FVC≥ %70, FEV1 ve FVC >%80) kontrol grubunu oluştururken, obstrüksiyon bulunan (FEV1 / FVC < %70) hastaların atak, hastane başvuru sayıları ve mMRC skorları eşliğinde GOLD evreleri A, B, C, D şeklinde belirlendi ve kaydedildi. A ve B grubu hastalar hafif KOAH grubu, C ve D grubu hastalar ağır KOAH grubu olarak kaydedildi. Venöz kan örnekleri alınan hastaların uygun şekilde serumları elde edilerek, Western Blot ve PCR yöntemleri ile sürfaktan protein B (SFTPB) düzeyleri hasta grup ve sağlıklı sigara içiciler arasında karşılaştırıldı. Bulgular: SFTPB düzeyi sağlıklı sigara içicilerde, hasta grubundan yüksek bulundu (p=0,001). Hafif ve ağır KOAH hastalarının SFTPB düzeyleri benzer bulundu (p>0,05). Hasta ve kontrol gruplarında aktif sigara içicilerde SFTPB düzeyi, sigarayı bırakmış olanlara göre yüksek bulundu (p>0,05). Sigara paket x yıl miktarı ile SFTPB düzeyleri arasında korelasyon izlenmedi (p>0,05). FEV1 (lt), FVC (lt), FEV1/FVC % değerleri ile SFTPB düzeyi arasında korelasyon izlenmedi (p>0,05). Sonuç: Sağlıklı sigara içicilerde serum SFTPB düzeyleri, stabil dönemdeki KOAH hasta grubuna göre yüksektir. Serum SFTPB düzeyleri aktif sigara içen hastalarda sigarayı bırakanlara göre yüksektir. Serum SFTPB düzeyleri ile sigara içme miktarı ve solunum fonksiyon testleri arasında ilişki yoktur. SFTPB molekülünün hastalık ağırlığı, akut alevlenme, stabil dönem, tedaviye yanıt gibi tüm KOAH alanları için bir biyobelirteç olma olasılığının düşük olduğu görülmektedir. Anahtar kelimeler: KOAH, Sigara, Sürfaktan protein B

KOAH'lı hastalarda risk değerlendirme indekslerinin postoperatif komplikasyonları öngörme güçlerinin karşılaştırılması

Amaç: Bu çalışmada elektif toraks dışı cerrahi geçirecek olan GOLD sınıflamasına göre Kronik Obstruktif Akciğer Hastalığı (KOAH) A, B, C ve D grubu hastaların preoperatif dönemde Ariscat-Canet Preoperatif Pulmoner Komplikasyon Risk İndeksi, Arozullah ve Gupta Solunum Yetmezlik İndekslerine göre değerlendirilmesinin postoperatif erken dönemdeki pulmoner komplikasyonları ya da solunum yetmezliğini öngörme güçlerinin kıyaslanması amaçlanmıştır. Gereç yöntem: Çalışmaya Manisa Celal Bayar Üniversitesi Hafsa Sultan Hastanesi Göğüs Hastalıkları Polikliniğe başvuran ve tarafımıza diğer kliniklerden konsülte edilen toraks dışı elektif operasyon geçirecek 100 KOAH'lı hasta alındı. Hastalar operasyondan bir ya da iki hafta önce değerlendirildi. Semptom sorgulama ve fizik muayene yapıldı. Hastalardan solunum fonksiyon testi (SFT), arteriyel kan gazı (AKG) ve akciğer grafisi görüldü. Hastalar modified Medical Research Council (mMRC) dispne skoru/ COPD Assessment Test (CAT) anketi ve bir yıldaki atak sayısıları ile Global Initiative for Obstructive Lung Disease (GOLD) kılavuzuna göre A, B, C, D olarak sınıflandırıldı. Hastaların Ariscat-Canet Preoperatif Pulmoner Komplikasyon Risk İndeksi, Arozullah ve Gupta Solunum Yetmezlik İndeks'leri hesaplandı. Hastalar hastanede kaldıkları postoperatif ilk 72 saat boyunca takip edildi. Hastaların semptom sorgulaması ve fizik muayenesi yapıldı. Saturasyonları not edildi. Gerekli görülen hastalardan AKG ve akciğer grafisi görüldü. Solunumsal ve solunum dışı komplikasyon görülen hastalar kaydedildi. Bulgular: Elde edilen sonuçlarla hastaların %10'unda solunumsal komplikasyon, %5'nde ise solunum dışı komplikasyon görüldü. Solunumsal komplikasyonlar içinde en çok görülen solunum yetmezliği (%20,3) oldu. Solunum dışı komplikasyonlardan ise en çok görülen yara yeri enfeksiyonlarıydı. Hastaların demografik verileriyle preoperatif risk değerlendirme indeksleri arasındaki ilişkiye bakıldığında mMRC skoru, CAT skoru, Forced Expiratory Volume 1 (FEV1) değeri ve KOAH GOLD evresiyle indeksler arasında ilişki saptanmazken geçirilen atak sayısı arttıkça indekslerin skor değerlerinin arttığı görüldü. Yaş, sigara (paket-yıl) öyküsü, Vücut Kitle İndeksi (VKİ), mMRC ve CAT skorunun postoperatif komplikasyon riskini artırmadığı, KOAH GOLD evresinin arttıkça komplikasyon görülme yüzdesinin arttığı görüldü. Postoperatif komplikasyonlarla indeksler arasında ilişkiye bakıldığında Ariscat-Canet risk indeks puanı arttıkça komplikasyon gelişme riskinin arttığı görüldü. Çalışmamızda KOAH'lı hastalarda Arozullah ve Gupta Solunum Yetmezlik İndeksinin postoperatif komplikasyonu öngörmede yararlı olmadığı görüldü. Sonuç: KOAH'lı hastaların preoperatif risk değerlendirme indeksleriyle de değerlendirilmesinin komplikasyon riskini öngörmemiz açısından yararlı olduğu bulundu. Bu risk değerlendirme indekslerinden Ariscat-Canet risk indeksinin Arozullah ve Gupta Solunum Yetmezlik İndeksi göre komplikasyonları öngörme açısından daha güçlü olduğu gözlendi. Günlük pratikte KOAH'lı hastaların preoperatif değerlendirilmesi sırasında Ariscat-Canet risk indeksinin de kullanılmasının yararlı olabileceği sonucuna varıldı. Anahtar kelimeler: Preoperatif değerlendirme, KOAH, Ariscat-Canet risk indeksi, Arozullah ve Gupta Solunum Yetmezlik İndeksi, postoperatif komplikasyonlar

İnhaler kortikosteroid kullanan kronik obstrüktif akciğer hastalığı tanılı hastalarda pnömoni gelişiminde eozinofilinin rolü

Amaç: Bu çalışmada inhaler kortikosteroid kullanan, Kronik Obstrüktif Akciğer Hastalığı (KOAH) tanılı hastalarda gelişen pnömonide kan eozinofilinin rolünü araştırmayı amaçladık. Gereç yöntem: 01.01.2015 tarihi ile 22.06.2020 tarihleri arasında Manisa Celal Bayar Üniversitesi Hafsa Sultan Hastanesi'ne başvuran ve KOAH alevlenme nedeniyle göğüs hastalıkları servisine yatışı yapılan 40 yaş üstü, GOLD kriterlerine göre SFT'de post-bronkodilatör obstrüksiyonu olan, yatışında detaylı anamnezi alınan, kanda hemogram çalışılan, akciğer grafisi çekilen ve son 3 ayda kullandığı inhaler tedavileri bilinen 380 hasta dahil edildi. Dahil edilme kriterlerini karşılayan hastaların akciğer radyografileri pnömoni varlığı açısından değerlendirildi ve hastalar İKS kullanıp kullanmamasına göre; inhale kortikosteroid kullanıp pnömoni gelişenler, inhale kortikosteroid kullanıp pnömoni gelişmeyenler, inhale kortikosteroid kullanmayıp pnömoni gelişenler ve inhale kortikosteroid kullanmayıp pnömoni gelişmeyenler olarak dört farklı gruba ayrıldı. Sonrasında bu gruplar kan eozinofil yüzdelik dilimleri (<%2, ≥%2-4 ve ≥%4) ve kan eozinofil sayıları (<150, ≥150-300 ve ≥300) açısından karşılaştırıldı. Yaş, cinsiyet, sigara içme süresi ve sigara içme durumu, SFT parametreleri, kullanılan İKS etken maddeleri, ko-morbiditeleri ve daha önce solunum yetmezliğinin olup olmaması gibi pnömoni gelişimiyle ilişkili olabilecek veriler ve hastanede yatış süresi, kültürde üreme olup olmaması ve üreyen mikroorganizmalar açısından karşılaştırılmalar yapıldı. Bulgular: Dahil edilme kriterlerini karşılayan 380 hasta çalışmaya dahil edildi. %89,2'si erkek olan hastaların ortalama yaşları 66,9 olarak saptandı. Çalışmamızda KOAH hastalarının %23,4'ünün solunum yetmezliği nedeniyle oksijen tedavisi kullandığı, %28,9'unun aktif içici olduğu ve %72,6'sının en az bir komorbiditesinin olduğu görüldü. Takipleri süresince hastaların %45,3 'ünün en az bir defa pnömoni bağlı atakla başvurduğu ve bu pnömoninin -en sık sağ akciğer alt zon olmak üzere- %57'sinde tek zonu etkilediği görüldü. Eozinofil sayısının hastaların %85'inde mililitrede 300 hücreden, eozinofil yüzdesinin ise %79,7'sinde %2'den az olduğu saptanmasına karşın %80'nin İKS içeren tedavi rejimi kullandığı saptandı. Bu aşırı tedaviye rağmen İKS kullanımı ile pnömoni gelişimi arasında anlamlı bir ilişki olmadığını görüldü. İKS kullanan hastalarda daha sık ampirik antibiyoterapi değişikliğine gidildiği, bu hastalarda pnömoninin daha şiddetini olduğu ve İKS kullanımının hastane yatış süresini uzattığı saptandı. 65 yaşında büyük olmak, erkek cinsiyet, solid organ malignitesi ve eozinofil sayısının 150'den düşük olmasının KOAH hastalarında pnömonini gelişimi ile ilişkili olduğu ve bu hastalarda gelişen pnömoninin artmış mortalite neden olduğu görüldü. Sonuç: Hastaların eozinofil sayısı ve yüzdesinden bağımsız bir şekilde İKS kullandıkları, İKS kullanımı ile pnömoni gelişimi arasında anlamlı bir ilişki olmadığı, ancak İKS kullanan hastalarda pnömoni geliştiğinde daha uzun süre hastanede kaldıkları ve daha sık ampirik tedavi değişikliğine gidildiği, eozinofil sayı ve yüzdesi ile pnömoni gelişimi arasında ters orantı olduğu, bu ilişkinin eozinofil sayısı 150'nin altındayken daha belirgin hale geldiği görüldü. Günlük pratikte eozinofil sayısı 150'nin altında olan hastalarda İKS kullanımı açısından dikkatli değerlendirilmesi sonucuna varıldı.

COVİD-19 pandemisi sürecinde astım takibinde teletıp hizmetlerinin etkinliği

Giriş: Teletıp, birbirinden uzak mekanlar arasında bilgi ve iletişim günümüz teknolojisini kullanarak tanı, tedavi değerlendirme, önleyici hekimlik amaçlarına yönelik birey ve toplumun sağlığını geliştirme amacı taşıyan sağlık hizmet çeşididir. 2019'un sonlarında ortaya çıkan nCOV-19 adlı virüse bağlı COVİD-19 pandemi sürecinde sosyal kısıtlamalara gidilmiştir. Özellikle kronik hastalığı olanlar bu süreçte hastanelere gidememiş ve takipleri problem haline gelmiştir. Astım hastalarının takibinde uzaktan iletişim ve bilgi teknolojileri aracılığıyla teletıp yöntemleri kullanılmasının etkinliği hakkında çalışmalara ihtiyaç olduğu görülmektedir. Amaç: Takipli hastalarımızın hastane başvurularını azaltarak COVİD-19 maruziyet riskinin yüksek olduğu hastanelere başvurularının azaltılması hedeflenmiştir. Uzaktan iletişim kanallarının kullanılması ile hasta hekim işbirliğinin artması, hastaların hastane başvurusu olmadan da hastalık kontrollerinin etkin bir şekilde sağlanabilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: 18-65 yaş arası tarafımızca astım tanısı solunum fonksiyon testleri ile kesinleştirilmiş tarafımızca takipli 328 adet hasta dahil edilmiştir. Çalışmaya katılan olguların prospektif klinik değerlendirmesi ve ölçeklerin değerlendirilmesi tek hekim tarafından teletıp uygulamaları ile en az 3 kez yapılmıştır. Çalışmamızda kontrol grubu olarak çalışmamıza katılan tarafımızca takipli astımlı hastalarımızın pandemi döneminden önce hastane kayıtlarından ulaşılacak olan 1 yıl içerisindeki rutin kontrollerindeki yakınma, bulgu, kullanılan astım ilaçları, özgeçmiş, soygeçmiş ve AKT sonuçları kullanılmıştır. Dosya taraması 31/06/2020 ile 01/02/2020 tarihleri arasını kapsamaktadır. Bulgular: Katılımcıların mevcut verileri teletıp ile takip öncesi yüz yüze olmuş olan verileri ile karşılaştırıldığında istatiksel olarak belirgin farklılık saptanmamıştır (p>0.05). Takiplerde AKT puanlarında hafif azalma görülse de istatiksel olarak anlamlı saptanmamıştır (p>0.05). Katılımcıların takiplerdeki AKT sonuçlarının hastalık şiddetine göre karşılaştırılması sonucu ağır persistan astımlılarda istatiksel anlamlı farklılık saptanmıştır (p<0.05). Çalışmamızda ek hastalık varlığının takiplerdeki AKT sonuçlarına olan etkisi incelendiğinde istatiksel olarak anlamlı sonuçlar elde edilmiştir (p<0.05). Tartışma ve Sonuç: Astım takiplerinin teletıp yöntemleri ile yapılması sonucu alınan verilerin istatiksel olarak anlamlı farklılık göstermemesi teletıp yöntemlerinin yüz yüze görüşmelere alternatif olabileceğini düşündürmektedir. AKT puanlarının zamanla azalma eğiliminde olduğu görülmektedir. Bu durum takiplerin tamamen teletıp ile sürdürülmemesi gerektiğini öngördürmesi açısından önemlidir. Özellikle ağır persistan astımlıların teletıp yöntemleri ile takibi planlandığında tek başına semptom takibi ve hasta beyanına bağlı anketler yeterli olmamaktadır. Hastalarımızın kormorbiditeleri astım kontrolünü sekteye uğratmaktadır. Her görüşmede komorbiditelerin de değerlendirilmesi, tedavilerin düzenlenmesi, risk faktörlerinin değerlendirilmesi ya da gerekirse ek hastalık ilişkili uzmanlık dallarından tele-konsültasyon ile multidisipliner yaklaşım önerilmektedir. Sonuç olarak astım yakın takip gerektiren bir hastalık olması nedeniyle hastalık kontrolünde teletıpın önemli bir yere sahip olacağı öngörülmektedir. Teletıp ile hastalık takibi, seçilmiş hasta grubunda geleneksel yüz yüze takiplere iyi bir alternatif olacağı öngörülmektedir. Çalışmamız da bu durumu desteklemektedir. Anahtar Kelimeler: Astım, Teletıp, Astım kontrolü

KOAH akut ataklı hastaların taburculuk sonrası arteryel kan gazı iyileşme zamanı, oranları ve iyileşmeyi etkileyen faktörler

Amaç: Kronik Obstrüktif Akciğer Hastalığı (KOAH); toplumda sıklığı giderek artmakta olan, alevlenmelerle seyreden önemli bir mortalite ve morbidite nedenidir. Alevlenme dönemindeki hastalar alevlenmenin şiddetine ve hastalıgın evresine göre akut solunum yetmezliğine girebilmektedirler. Arteryel kan gazı analizi akut solunum yetmezlikli hastaların klinik değerlendirilmesinde önemli role sahiptir. Tek merkezli prospektif çalışmamızın amacı, KOAH akut atak ile hastaneye yatırılan hastalarda görülen arter kan gazı anormalilerinin sıklığını ve bu bozuklukların düzelme oranı, zamanının ve düzelmeyi etkileyen faktörlerin araştırılmasıdır. Ek olarak KOAH kronik inflamatuar bir hastalık olduğundan, stabil dönemde kan gazları düzelen ve düzelmeyen hastalarda IL-6, TNF-alfa ve MMP12 düzeylerinin karşılaştırılmasını amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çukurova Üniversitesi Tıp fakültesi Balcalı Hastanesi Göğüs Hastalıkları kliniğine KOAH akut atak ile yatırılan 50 hasta çalışmaya alındı. Yatış, taburculuk günü, taburculuktan sonra 2-4 hafta arası ve 6-8 hafta arası tüm hastalardan arteryel kan gazı örneği alındı. Ek olarak 6-8 hafta arasında iyileşme döneminde IL-6, TNF-alfa ve MMP12 düzeyleri için kan örnekleri alındı. Hastaların demografik verileri, laboratuvar testleri, 1 yıllık acil başvuru, servis ve yoğun bakım yatış sayıları kaydedildi. Bulgular: Arterial kan gazını bulgularının düzelmesini etkileyen faktörler incelendiğinde düzelmenin yaş, cinsiyet, VKİ, SFT bulguları, C-reaktif protein, pnömoni varlığı, GOLD evrelenmesi, Charlson comorbidite indeksi, MMRC skoru, CAT skoru, hastanede yatış süresi, antibiotik kullanım süresi, steroid dozu ve kullanım süresi ile bağımsız olduğu tespit edilidi. Ayrıca, inflamasyon belirteçlerinin düzeyleri (IL-6, TNF-α ve MMP12) 6. haftada stabil dönemde düzelme olan ve olmayanlar arasında benzer olduğu izlendi (p>0,05). Sonuç: KOAH atak ile başvuran hastalarda, Arterial kan gazı PaO2 değerine göre düzelme olan ve olmayan hastalarda benzer klinik ve laboratuvar seyir izlendi. İnflamasyon belirteçlerinin ( IL-6, TNF-α ve MMP12) KOAH akut atak sonrası prognoz belirteci olarak kullanılması öngörülmedi. Anahtar Kelimeler: Arter Kan gazı, KOAH, Akut Atak, Prognoz

Bronş lavaj sıvısı ve serumdan elde edilen tümör kaynaklı eksozomlarda akciğer kanseri kök hücre belirteçlerinin incelenmesi ve prognostik önemi

Bronş Lavaj Sıvısı ve Serumdan Elde Edilen Tümör Kaynaklı Eksozomlarda Akciğer Kanseri Kök Hücre Belirteçlerinin İncelenmesi ve Prognostik Önemi Amaç: Akciğer kanseri en sık ölüme neden olan kanserdir. Bu bağlamda hassas moleküler belirteçlerin tespiti hastaların tanı tedavi prognoz ve takibine büyük katkı sağlacaktır. Tümör kaynaklı eksozomlar; kanser oluşumu, progresyon, tedavi izlemi ve tedaviye direncin saptanması amacıyla giderek artan sıklıkta kullanılan küçük endozom veziküllerdir. Bu çalışmada bronş lavaj sıvısı ve serumdan elde edilen tümör kaynaklı eksozomlarda kanser kök hücre belirteçlerinin incelenmesi ve prognostik öneminin saptanması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çukurova Üniversitesi Tıp fakültesi Balcalı Hastanesi Göğüs Hastalıkları kliniğine başvuran akciğer kanseri ön tanılı 104 hastadan eksozom izole etmek için serum ile birlikte bronkoalveolar lavaj sıvısı veya plevral mayi örneği alındı. Hastaların demografik verileri, laboratuvar ve patolojik verileri ve 6 aylık takip verileri kaydedildi. 6 hastada eksozomlardan elde edilen proteinler tripsin ile peptidlere ayrıştırıldı ve kanser kök hücre belirteçleri CD133 ve ALDH1A1 varlığı peptidlerin kütle spektroskopisi ile analizleri ile tespit edildi. Analizler için Peaks-studio yazılım programı kullanıldı. Bulgular: 104 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalardan 82 (% 78,8)'si erkek, 22 (% 21,2)'si ise kadın idi. Hastaların yaş ortalamaları 64,3±10,5 (Med: 66, Min: 33, Maks: 90) yıl idi. Hastalardan 59 (% 56,7)'unun sigara kullandığı gözlenirken; sigara kullananların yılda ortalama 45,8±22,7 paket sigara tükettikleri belirlendi. 6 hasta üzerinde yapılan protein analizlerinde kanser hasta grubu kontrol grubu ile karşılaştırıldığında peptidlerin çoğunun kanser hasta grubundan hatta küçük hücreli akciğer kanseri(KHAK) hastalarının lavaj sıvılarından izole edildiği görüldü. Kanser kök hücre belirteçlerine yönelik yapılan analiz sonuçlarında CD133 varlığına işaret eden toplam 3 adet peptid tespit edilirken ALDH1A1'i işaret eden 1 adet peptide rastlandı. CD133 tespit edilen örneklerden bir tanesi KHAK, bir tanesi küçük hücreli dışı akciğer kanseri(KHDAK) hastasına ait iken bir tanesinin kontrol örnek grubundan olması dikkat çekmekteydi. ALDH1A1'e ait peptid sekansları sadece KHDAK hastasının lavaj sıvısından elde edilen eksozomda izole edilmişti. Sonuç: Pandemi ve döviz kurunun hızlı artışı nedeni ile kısıtlı sayıda örnekle yapılan araştırmamızda hastaların lavaj ve serumundan elde edilen eksozomal proteinlerde kanser kök hücrelerine ait belirteçlerin varlığını gösterdik. Daha geniş gruplarda yapılacak kapsamlı çalışmaların, eksozomlarda tespit edilen kanser kök hücrelerinin hastalığın seyri ile ilişkisini anlamaya ve prognostik önemini ortaya koymaya katkı sağlayacağı düşünülmüştür. Anahtar Kelimeler: Akciğer kanseri, Eksozom, Kanser kök hücresi, CD133, ALDH1

Ağır astımlı olgularda omalizumabın retreatment olarak etkinliğinin değerlendirilmesi

Giriş Ağır astım, tedavideki güçlükler nedeniyle hasta ve hekim için; tedavi ve işgücü kaybına bağlı maliyetler nedeniyle de ülkelerin ekonomisi için ağır bir yük oluşturmaktadır. Ağır astımlı olgularda omalizumab tedavisi, son zamanlarda gittikçe daha fazla kullanılmaktadır . Omalizumab tedavisinin ağır astımlı hastalarda etkinliği birçok çalışmada gösterilmiş olsa da, omalizumab tedavisi kesilen ve daha sonra yeniden tedavi verilen durumlarda etkinliğini değerlendiren çalışma sayısı azdır. Amaç Omalizumab kullanmış ve herhangi bir nedenle tedaviyi bırakmış olan astım hastalarının bir kısmında takipte astım semptomları nüks etmektedir. Bu hastalarda omalizumab tedavisine tekrar başlanması gerekebilmektedir. Çalışmamızda, omalizumab tedavisi aldıktan sonra herhangi bir nedenle bırakan hastalarda tekrar başlanan tedavinin etkinliğini değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem Çalışmaya en az iki yıl omalizumab tedavisi almış, tedavinin başarılı olduğu gösterilmiş ve yeniden tedavide en az bir yıl omalizumab almış hastalar dahil edildi. Sosyodemografik verileri kaydedildi. Hastaların hem ilk tedavi öncesi ve sonrası, hem de yeniden tedavi öncesi ve sonrası astım ilaçları, solunum fonksiyon testleri, astım kontrol testi skorları ve bir yıldaki; astım atak, sistemik kortikosteroid kullanmayı gerektiren astım atak, sistemik kortikosteroid tedavi, plansız doktor ziyareti, acil servis başvurusu ve hastane yatış sayıları kaydedildi. İlk ve yeniden tedavi öncesi immunglobülin E (IgE) değerleri ve her iki tedavideki yan etkiler kaydedildi. Bulgular Çalışmamıza, ağır persistan astım tanısıyla toplam 36 hasta dahil edildi. Hastaların 27'si kadın, dokuzu erkek olmak üzere ortalama yaşları 53,39,7 idi. En sık tedavi sonlandırma nedeni hasta isteğiydi. 26 hastada tedavi bu nedenle sonlandırıldı. Yeniden tedaviye başlama süresi ortalama 16,510,1 aydı. Yeniden tedavi sonrası hastaların astım kontrol testi puanı ve bir yıldaki; astım atak, sistemik kortikosteroid kullanmayı gerektiren astım atak, sistemik kortikosteroid tedavi, plansız doktor ziyareti, acil servis başvurusu ve hastane yatış sayısında istatistiksel açıdan anlamlı düşüş izlendi. (p<0,05) Olguların yeniden tedavi dozları önceki tedavilerine göre daha düşük olmasına karşın istatistiksel olarak anlamlı değildi. Olguların üçünde ilk tedaviye yanıt alınmasına karşın yeniden tedaviye yanıt alınamadı. Olgu bazlı bakıldığında bu üç olgunun da ilk tedaviye göre yeniden tedavi dozları daha düşüktü. Yan etki açısından bakıldığında hiçbir hastada ciddi yan etki görülmedi ve yan etkiler ilk tedavidekine benzerdi. Tartışma ve Sonuç Omalizumab tedavisine iyi yanıt veren birçok astım hastası, ilaç kesildikten sonra tekrar astım kontrolünü kaybetmektedir. Yeniden tedavinin etkinliği, güvenilirliği ve hasta seçme kriterleri bu hastalar için büyük önem arz etmektedir. Tedavi süresi ile ilgili bile bu kadar bilinmeyen olan bu ilaç için yeniden tedavi etkinliği çok güncel ve önemli bir konudur. Bizim çalışmamızda omalizumabın ağır astım hastalarında yeniden tedavide de etkin ve güvenilir olduğu görüldü. Çalışmamız, omalizumab yeniden tedavisi ile ilgili yapılacak daha çok olguyu içeren yeni çalışmalara ışık tutacaktır.

Kronik obstrüktif akciğer hastalığında KOAH değerlendirme testinin "CAT TM" fonksiyonel belirteçler ve yaşam kalitesi ile ilişkisi

Kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH), ülkemiz ve tüm dünya ülkelerinde önemli mortalite ve morbidite nedeni olan bir hastalıktır. Spirometrik ölçümler hastalığın multisistemik yönünü tam olarak yansıtmadığından, yaşam kalitesi değerlendirmeleri giderek önem kazanmıştır Araştırmamızda 8 sorudan oluşan, günlük uygulamada pratik olabilecek KOAH değerlendirme testinin solunum fonksiyonları, BODE indeksi ve St George solunum hastalıkları anketi ile ilişki ve uyumunun incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmamıza Celal Bayar Üniversitesi Tıp Fakültesi ve Dörtyol Devlet Hastanesi Göğüs Hastalıkları polikliniğine Nisan 2011- Nisan 2012 tarihleri arasında başvuran, KOAH tanısı almış ve tedaviye devam etmekte olan toplam 100 stabil KOAH hastası alınmıştır. KOAH?ta fonksiyonel belirteçler ve yaşam kalitesini değerlendirmek amacıyla Modifiye `?Medical Resarch Council (MRC) dispne skalası, BODE indeksi, Saint George?s solunum anketi (SGRQ) ve KOAH Değerlendirme Testi (CATTM) uygulanmıştır. Araştırmamızda KOAH?lı hastaların yaş ortalaması 63,19 ± 9,86 ve yaş aralığı 35,0-82,0 arasında değişmektedir. KOAH ağırlığı arttıkça semptom skoru, his skoru, aktivite skoru, toplam SGRQ skoru anlamlı düzeyde artmakta olup yaşam kalitesi düşmektedir. En belirgin kötüleşme aktivite skorunda saptanmıştır. Çok ağır grupta diğer gruplara göre semptom skorunun ve toplam SGRQ skorunun anlamlı düzeyde kötü olduğu görülmüştür. Toplam CAT skorunun SGRQ, BODE puanı, 6 dakika yürüme mesafesi, ortalama hastaneye yatış süresi, ortalama yıllık atak sayısı, ortalama FEV1, ortalama semptom skoru, ortalama his skoru, ortalama MRC skoru ile ile anlamlı ve yüksek korelasyon göstermektedir Toplam CAT skoru artıkça olguların 70SGRQ, BODE puanları, atak sayıları, his semptomları, aktivite skorları, MRC anlamlı düzeyde artmakta olduğu görülmdır. Ek olarak, FEV1 değeri MRC, BODE, SGRQ ile negatif yönde orta düzeyde korelasyon göstermektedir Sonuç olarak, KOAH?lı hasta yönetiminin yalnız spirometrik değerlendirmeler ile değil, ek olarak yaşam kalitesi, aktivite kısıtlaması, ataklar, dispne derecesi de dahil olmak üzere mutlaka çok yönlü değerlendirme gereğini ortaya koymaktadır. Bu sonuçlar ışığında uzun yıllardır kullanılan, uygulama ve yorumlama açısından daha kompleks olan SGRQ `ye göre yeni ve basit bir test olan CAT klinik pratikte kullanılabilir.

COVID-19 nedeniyle hastanemiz kliniklerinde yatmış hastaların tanıdan bir yıl sonra COVID-19'un uzun dönem etkileri açısından değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: COVID-19 hastalığı mortalitenin yanında bir çok morbiditeye de neden olmaktadır. COVID-19 hastalığından iyileşen hastaların kısa dönemde çok büyük bir kısmında solunumsal semptomlar devam ettiği (fizyolojik etkilenmeler), radyolojik yönden ise sekel lezyonların varlığı görülmektedir. Bununla birlikte uzun dönem etkilenimleri iyi bilinmemektedir. Bu çalışma ile amacımız servislerimizde yatmış COVID-19 olgularımızı bir yıl sonra klinik, fizyolojik ve radyolojik yönden değerlendirmektir. Yöntem: COVID-19 hastalığı nedeniyle servisimizde yatan hastalar bir yıl sonra telefonla aranarak kontrole çağrıldılar. COVID-19 öncesinde bilinen akciğer hastalığı olan hastalar çalışma dışında bırakıldı. Yazılı onamı alınan 82 olgu çalışmaya alındı. Hastaların semptomları, fizik muayene bulguları kaydedildi. Radyolojik, laboratuvar, solunum fonksiyon testleri ve ekokardiyografi ile kontrolleri yapıldı. Tomografi görüntülerinde en az %10 ve üzerinde etkilenim olan olgular; organize pnömoni paterni baskın grup, fibrozis benzeri değişiklik olanlar, parankimal bant baskın grup olarak gruplandırıldı. Bulgular: 82 olgunun yaş ortalaması 54.3±12.15 (28-86)'dur. Hastaların 43(%52.4)'ü erkek, 39 (%47.6)'u kadındı. Olguların 7 (%8.5)'si sigara içicisi, 17(%20.7)'si bırakmış; 58(%70.7)'i hiç sigara kullanmamıştı. Olguların 69 (%84.15)'unda nefes darlığı, öksürük, halsizlik, unutkanlık gibi en az bir semptom mevcuttu. 13 (%15.85)'ünde semptom yoktu. Hastaların 38 (%46.34)'inde nefes darlığı; 33 (%40.24)'ünde unutkanlık semptomu mevcuttu. Olguların mMRC skoru ortalama 1.5±1.06 idi. Olguların bir yıl sonra Toraks bilgisayarlı tomografi bulguları incelendiğinde; %29.3(24)'ünde hala radyolojik etkilenim olduğu görüldü. %70.7(58)'sinin toraks tomografisi normal olarak izlendi. Toraks BT'de: 1 olguda (%1.2) organize pnömoni paterni; 9 (%11) olguda fibrozis benzeri değişiklikler izlendi; 14(%17.1) olguda parankimal bantlar izlendi. Toraks BT'de etkilenimi olan olguların yaş ortalaması; etkilenmesi olmayanların yaş ortalamasından ve sPAB ortalamasından daha fazla; 6 dakika yürüme mesafesi ise daha azdı. 9 olguda sPAB 30 mmHG ve üzerinde ve 6'sının TLCO ≤%60 saptandı. Yatışlarında oksijen ihtiyacı olmamış olan hastalarda uzamış semptomlar daha az tespit edildi (p<0,025). Birinci yıl kontrollerinde parametreler ile uzamış semptom varlığı açısından yapılan analizlerde, semptom olan grupta FEV1 yüzdesinin anlamlı olarak daha düşük olduğu görüldü (p<0,016). 6DYT ise istatiksel anlamlı olarak kalıcı semptomları olan grubun yürüme mesafesi azalmıştı (p<0,009). MMRC skoru da uzamış semptomları olan grupta anlamlı daha yüksekti (p<0,001). Sigara içicisi olanlarda radyolojik sekel gelişimi daha fazla görüldü (p<0,026). Radyolojik tutulumu olan hastaların yatışlarındaki Lenfosit değerlerinin düşük (p=0,014); CRP (p=0,018) ve D-Dimer (p=0,002) oranlarının ise radyolojik tutulumu olmayan hastalara göre yüksek olduğu gözlendi (p<0,05). Tomografide "fibrozis benzeri değişiklikleri" olan grubun 6DYT değeri diğer gruplardan düşük (p=0,012), mMRC skorunun ise istatiksel anlamlı olarak daha yüksek olduğu gözlendi(p<0,023). Tartışma ve Sonuç: COVID-19 öncesi bilinen herhangi bir akciğer hastalığı olmayan 82 olgunun COVID- 19 sonrası birinci yılında %46.34'ünde nefes darlığı şikayeti vardı. Olguların %29.3'ünde hala %10'dan fazla radyolojik etkilenim vardı. mMRC skorları ortalama 1.5'du. Olguların 9'unun sPAB 30 mmHG ve üzerindeydi. Olgulardan 6'sının TLCO %60 ve altındaydı. COVID-19 en fazla solunum sistemi olmak üzere birçok sistemi tutan bir hastalıktır ve COVID-19'a bağlı sağlık problemleri uzun yıllar devam edeceği görünmektedir. Anahtar kelimeler: COVID-19, uzamış semptom, fibrozis

Hekimlerin, hasta yakınlarının ve toplumun akciğer kanseri tanısının söylenmesine ilişkin görüşlerinin değerlendirilmesi

Akciğer kanseri genellikle sağkalım beklentisi düşük olan, bireyin yaşam kalitesini bozan bir hastalıktır. Tanının, hastanın kendisine söylenmesi önerilmektedir; ancak bu durum hekimler için oldukça zor bir görev olarak algılanmaktadır. Ülkemizde genellikle hasta yakınlarına bırakılan bir karar olan, akciğer kanserli hastalara tanının söylenmesi konusunda tanı koyan, tedavi veren hekimlerin, birinci derece akrabası akciğer kanserli hasta yakınlarının ve toplumun görüşlerinin değerlendirilmesi amacı ile bir anket çalışması düzenlendi. Çalışmaya yaş ortalaması 39.37±11.44 olan 170'i kadın toplam 310 olgu alındı (100 tıp hekimi, 110 hasta yakını,100 sağlıklı gönüllü). Hekimlerin %46'sı kliniğinde kanser tedavisi(KT/RT) uyguluyordu. "Akciğer kanseri tanısı alsaydınız tanıyı öğrenmek ister miydiniz?" sorusuna olguların %84.5'i "evet" yanıtı vermişti, gruplar arasında dağılım benzer bulundu (p>0.05). Hekimlerin %72'si akciğer kanseri tanısını hastalarına söylerken, kanser tedavisi uygulayan hekimlerde %89.1, uygulamayanlara (%57.4) göre yüksek bulundu (p<0.05). Akciğer kanseri tanısını zamana yayarak anlayabileceği şekilde duyma isteği hekimlerde %19 toplumda %34 ve hasta yakınlarında %59 oranında saptanmıştır (p<0.05). Yaşam süresi hakkında bilgi alma, kanser tedavisi uygulayan hekimlerce (%77) uygulamayan hekimlere (%56) göre daha fazla önemsenmektedir (p<0.05). Tedavi tipleri ve yan etkileri ile ilgili bilgi almayı tüm katılımcılar (%90.8) önemsemekteyken (p>0.05), yaşam kalitesi bilgisi hasta yakınları (%87) tarafından, toplum (%65) ve hekimlere (%63) göre; daha fazla önemsenmektedir (p<0.05). Yaşam kalitesi kanser tedavisi uygulayan hekimlerce (%76.7), uygulamayan hekimlere (%48.8) göre, daha fazla önemsenmektedir (p<0.05). Araştırmaya katılanların çocuk sayısı arttıkça son dönemlerini aile ile geçirme isteği de artmaktadır (p<0.05). Hekimlerin hasta ve yakınlarına tanıyı anlayabilecekleri şekilde bilimsel verilerle, gereğinde zamana yayarak söylemesinin, tedavi ve yan etkiler hakkında bilgilendirme yapmasının, hastanın yaşam kalitesini önemsemesinin, hastanın güvenini kazanmasını sağlayacağı ve bu durumun tedaviye uyumu arttıracağı düşünülmektedir.

Hastanede yatan toplumda gelişen pnömonili hastalarda sigaranın prognoz ve mortalite üzerine etkisi

Toplumda gelişen pnömoni (TGP), infeksiyonla ilişkili ölümlerin önde gelen nedenidir. Sigaranın TGP gelişimine etkisini araştıran çalışmalarda genellikle önemli bir risk faktörü olduğu ve mortalite riskini arttırdığı gösterilmiştir. Bu çalışmanın amacı "Pnömoni veri tabanı" kullanılarak hastanede yatan TGPli hastalarda sigaranın, prognoz ve mortalite üzerine olan etkisinin araştırılmasıdır. Çalışmamıza Kasım 2009 - Mayıs 2013 tarihleri arasında Celal Bayar Üniversitesi Tıp Fakültesi, Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi, Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi ve Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Göğüs Hastalıkları kliniklerine TGP tanısı ile yatırılan 702 olgu alındı. TTD Solunum Sistemi İnfeksiyonları Çalışma Grubu tarafından hazırlanan Pnömoni Veri Tabanı kullanılarak hazırlanan hasta izlem formuna, olguların ilk yatış günü bilgileri, yatış sırasında ve taburcu olduğu günde kontrol bilgileri, 1 aylık tedavi sonuçları, toplam tedavi maliyetleri kaydedildi. Olguların 465'i (%66,2) erkek, 237'si (%33,8) kadındı. Yaş ortalaması 65 olarak saptandı. Olguların %37,2'si daha önce hiç sigara içmemiş, %11,1'i aktif sigara içicisi, %51,7'si daha önce sigarayı içmiş ve bırakmıştı. Olgularda en sık sırasıyla, öksürük, balgam, ateş, halsizlik semptomları olduğu saptandı. Sigarayı içmiş-bırakmış olanlarda balgamın, aktif sigara içicilerinde ise yan ağrısı, baş ağrısı ve GIS semptomlarının daha fazla olduğu görüldü. Eşlik eden ek hastalık olarak en sık KOAH, koroner arter hastalığı ve diabetes mellitus bulunmaktaydı. Sigara içmiş ve bırakmış olan grupta KOAH, koroner hastalığı ve akciğer kanseri oranının diğer gruplara göre anlamlı derecede fazla olduğu saptandı. %22,5 olguda inhaler steroid kullanımı, %15,4 olguda son 3 ay içinde hastaneye yatış öyküsü, %19,7 olguda son 3 ay içinde antibiyotik kullanımı, %7,1 olguda uzun süreli sistemik steroid kullanımı, %5,6 olguda son 3 ay içinde immunsüpresif tedavi kullanım öyküsü bulunmaktaydı. Olguların influenza aşısı yaptırma oranı %21,2, PPV ile aşılanma oranı ise %12,4 olarak saptandı. Her iki aşıyı da yaptırma oranı, sigara içmiş ve bırakmış olan grupta en fazlaydı. %72,9 olgunun akciğer grafisinde konsolidasyon, %40,7 olguda intertisyel/yama tarzı tutulum, %3,2 olguda kavite, %38,2 olguda bilateral tutulum, %35 olguda multilober tutulum, %20,7 olguda plevral effüzyon olduğu saptandı. Sigara kullanımı ile radyolojik bulgular arasında ilişki olmadığı görüldü. Olguların sigara içme durumuna göre laboratuar bulguları değerlendirildiğinde, aktif sigara içicilerinde AST, ALT değerlerinin daha yüksek, SO2 değerlerinin ise daha düşük olduğu saptandı. Ortalama CRP değeri 47,01±69,39 mg/L, PCT değeri 7,64±24,23 mcg/l olarak saptandı. CRP ve PCT düzeyleri ile sigara kullanımı arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki olmadığı görüldü. Pnömoni ağırlık indekslerinden PSI skorunun sigarayı içmiş ve bırakmış olanlarda daha yüksek olduğu saptanırken, CURB-65 indeksi ile sigara kullanımı arasında ilişki olmadığı görüldü. Olguların sigara içme durumunun, hastanede yatış süresi ve maliyet üzerine etkisinin olmadığı görüldü. 1 aylık tedavi sonuçları değerlendirildiğinde, tedavinin 3-5.günleri arasında beklenen farklı olarak aktif sigara içicilerinde tam iyileşmenin, hiç sigara içmemiş ve içmiş-bırakmış olanlarda kısmi iyileşmenin istatistiksel olarak anlamlı derecede daha fazla olduğu saptandı. Bu sonuç, aktif sigara içen grubun daha genç ve altta yatan hastalığı olmayan grup olmasıyla açıklanabilir. Çalışmamızda toplam mortalite oranı %8,5 olarak bulundu. İleri yaş, komorbid hastalık varlığı ve sigara kullanım öyküsü olması mortaliteyi etkileyen faktörler olarak saptandı. Sonuç olarak, sigara kullanımı TGP gelişiminde ve prognozunda belirleyici birçok faktörü olumsuz etkilediği; ileri yaş ve komorbid hastalık varlığının yanısıra mortaliteyi arttırdığı bulunmuştur.

Leıcester öksürük anketi (Leıcester cough questıonnaıre) (LCQ) türkçe geçerlilik ve güvenilirliği

Bu çalışmanın amacı Leicester Öksürük Anketini Türkçe'ye çevirerek, dilimizde geçerliliğini ve güvenilirliğini sağlamak, öksürük şikayeti olan türk hastaları için kullanılabilir hale getirmektir. Anket uygun çeviri basamaklarını takip ederek Türkçe'ye çevrildi. Çalışmaya 18 yaş üstü, okuma-yazma bilen, aktif psikiyatrik hastalığı olmayan hastalar alındı. Hastaların sosyodemografik bilgileri kaydedildi ve klinik muayeneleri yapıldıktan sonra oluşturulan Türkçe ölçek hastalara uygulandı. Güvenilirlik analizleri için iç yapı tutarlılığı ve test-tekrar test güvenilirliği ölçüldü. Ölçekteki her madde için ayrı ayrı ve tüm alt ölçekler için Cronbach alfa katsayısı ve madde-toplam puan korelasyonları hesaplandı. Test-tekrar test güvenilirliği için, ölçek 100 hastada başlangıçta ve iki hafta sonra olmak üzere ikişer kez uygulandı. Test-tekrar test güvenilirliği, Pearson korelasyon testi ile istatistiksel olarak değerlendirildi. Geçerlilik için 'birlikte geçerlilik' araştırıldı. Birlikte geçerlilik için daha önce Türkçe geçerliliği belirlenmiş olan SF-36 ve WHOQOL-BREF-TR ile karşılaştırma yöntemi kullanıldı. Çalışmaya Temmuz 2013-Temmuz 2014 tarihleri arasında, Celal Bayar Üniversitesi Tıp Fakültesi Göğüs Hastalıkları Kliniği'ne başvuran 100 kronik öksürük şikayeti olan 58 kadın, 42 erkek toplam 100 hasta ve 100 kontrol grubu alındı. Hastaların ortalama yaşı 44,75 ± 16,4 yıl idi. İçyapı tutarlılık ölçümünde tüm alt ölçeklerin cronbach alfa katsayısı 0,73-0,89 arasında değişmekte olup, tüm anket için 0,92 olarak hesaplandı. Test-tekrar test güvenilirliğinde tüm sorular için korelasyon katsayısı 0,598-0,788 arasında değişmekte olup, toplam LÖA skoru için korelasyon katsayısı r=0,905 olarak hesaplandı. (p<0,001) Geçerlilik analizleri için, toplam LÖA ve SF-36 ve WHOQOL-BREF-TR skorları arasındaki ilişki hesaplanmış olup ve her iki ölçek arasında güçlü korelasyon bulunmuştur. (p<0,05 ) Çalışmamız, yapılan istatistik analizler ve güvenilirlik ölçümleri sonucunda LÖA'nın öksürüğü olan Türk hastaları için uygun bir ölçek olduğunu göstermektedir.

KOAH hastalarında Leicester Öksürük Anketinin (Leicester cough questionnaire) Türkçe geçerlilik ve güvenilirliği

Türkiye' de KOAH hastalarında kronik öksürüğü ölçmek ve değerlendirmek için herhangi bir yaşam kalitesi anketi bulunmamaktadır. Bu nedenle Leicester Öksürük Anketi' 'nin (LÖA) Türkiye versiyonunun kronik öksürüğü olan KOAH hastalarında ölçme ve değerlendirme özelliklerini test etmeyi amaçladık. Araştırmaya Manisa Celal Bayar Üniversitesi Hastanesi Göğüs Hastalıkları kliniğine kronik öksürük nedeniyle başvuran 71 erkek, 4'ü kadın toplam 75 KOAH hastası (GOLD B,C,D) ve 75 sağlıklı gönüllü alındı. Hastaların ortalama yaşı 62,32 ± 7,8 yıl idi. İç yapı tutarlık ölçümündetüm alt ölçeklerin cronbach alfa katsayısı 0,72-0,86 arasında değişmekte olup tüm anket için 0,89 olarak bulundu. Test tekrar test güvenirliğinde tüm sorular için korelasyon sayısı 0,609-0,783 arasında değişmekte olup, toplam LÖA skoru için korelasyon sayısı r=0,885 olarak hesaplandı. Geçerlilik analizleri için LÖA skorları ve SF-36 ve WHOQOL-BREF-TR skorları arasındaki güçlü korelasyon izlendi (p<0,05). Sonuç olarak, KOAH hastalarında da kolay uygulanabilir ve tekrarlanabilir bir ankettir. KOAH hastalarının izleminde kronik öksürüğün değerlendirilimesinde objektif bir ölçüm yöntemi olarak kullanılabilir

Obstrüktif uyku apne'li hastalarda inflamatuar belirteçlerle (nötrofil/lenfosit oranı ve platelet/lenfosit oranı) apne-hipopne ındeksi (AHİ) arasındaki ilişki

Giriş ve Amaç: Obstrüktif Uyku Apne sendromu (OUAS) uyku sırasında tekrarlayan tam (apne) veya parsiyel (hipopne) üst solunum yolu obstrüksiyonu epizodları ve sıklıkla kan oksijen satürasyonunda azalma ile karakterize bir hastalıktır. Yapılan bazı çalışmalarda, Nötrofil lenfosit oranı (NLO) ve platelet lenfosit oranı (PLO) değerleri ile hastalıkların şiddeti arasında pozitif korelasyon bulunmuştur. Çalışmamızın amacı hastalığının şiddetini öngörmede tam kan sayımı gibi basit bir kan testinden elde edilen nötrofil lenfosit oranı ve platelet lenfosit oranının hastalığın şiddetiyle ilişkisini belirlemektir. Yöntem: 16 Ocak 2021-31 Aralık 2021 tarihleri arasında Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Göğüs Hastalıkları Uyku Laboratuvarı'nda Obstrüktif Uyku Apne tanısı konan 191 hastanın yaşı, cinsiyeti, sigara öyküleri, boy, kilo, boyun çevresi ,hemogram, tiroid fonksiyon testi, solunum fonksiyon testi, kolesterol düzeyleri , posterior anterior akciğer filmleri, Apne-hipopne indeksleri, tanılı ek hastalıkları, aldıkları tedaviler retrospektif yöntemle hastane otomasyon sisteminden ve dosyalarından incelenerek kaydedilmiştir. Bulgular: Hastaların yaş ortalamaları 50,1±11,5 yıl iken; 142 (%74,3)'si erkekti. Sigara kullanımı hastalardan 95 (%49,7)'inde gözlenirken, ortalama sigara kullanımı 20,4±10,5 paket/yıl idi. Ek hastalık oranı kadın hastalarda, erkek hastalara göre daha yüksek bulundu (p=0,015). Hastaların BMI değerleri ile AHI grupları arasında da anlamlı bir farklılık olduğu gözlenirken (p=0,021), bu farklılığın AHI grubu Ağır olan hastaların, AHI grubunda orta olan hastalara göre daha yüksek BMI değerine sahip olmasından kaynaklandığı saptandı. Hastaların AHI değeri ile lenfosit değerinin negatif, TG değerleri ile AHI arasında pozitif yönlü zayıf bir ilişki olduğu gözlendi (sırasıyla r=0,248; r=0,153). Ayrıca NLO ve Platelet/Lenfosit değerleri arasında ise pozitif yönlü zayıf bir ilişki olduğu tespit edildi (sırasıyla r=0,162; r=0,175). Çalışmada AHI hafif+orta ve ağır grupları ile değerlendirilen NLO ve Platelet/Lenfosit değerlerinin tanısal test performansları göre; NLO değerinin duyarlılığının %47,4; Platelet/Lenfosit oranının duyarlılığının ise %62,26 olduğu gözlenirken; en iyi tanısal test performansının Platelet/Lenfosit oranı olduğu tespit edildi. Tartışma ve Sonuç: OSAS' da artan NLO, bu hastalarda apne ve hipopnenin yapmış olduğu inflamasyona sekonder, komorbid hastalıklara bağlı ve üst hava yollarındaki gelişen nötrofil hakimiyetine bağlı gelişiyor olabilir. Tam kan ölçümüyle kolayca elde edilebilen, ucuz ve pratik bir yaklaşımla OSAS hastalarında hastalığın şiddetini öngörmede ve göstermede NLO ve PLO' nun kullanışlı olabileceği düşünmekteyiz ancak OSAS' da AHI ile NLO ve PLO ilişkisini daha net anlayabilmek için hala daha kapsamlı ve çok merkezli çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar kelimeler: Uyku apnesi, nötrofil/lenfosit oranı, platelet/lenfosit oranı, AHI

KOAH alevlenme ile hastaneye yatan hastalarda DECAF skoru ile mortalite tahmini

Giriş ve Amaç: Kronik obstruktif akciğer hastalığı (KOAH), tüm dünyada en önemli morbidite ve mortalite nedenlerinden biridir. Alevlenme sıklığı arttıkça hastalık şiddeti ve mortalite riski artmaktadır. Çalışmamızda, KOAH alevlenme ile başvuran hastalarda mortaliteyi ve prognozu belirleyici faktörleri değerlendirmek istedik. Bu amaçla geliştirilmiş DECAF skorunun ( dispne, eozinopeni, konsolidasyon, asidemi, AF), hastalarda mekanik ventilasyon ihtiyacı, hastane yatış süresi ve mortaliteyi öngörmede etkisini araştırdık. Bu skorlamaya göre risk gruplarının belirlenmesi, hastalarda erken taburculuk ya da erken ventilasyon desteğini planlamada klinisyenlere yardımcı olabilecektir. Materiyal Metod: Manisa Celal Bayar Üniversitesi hastanesinde, KOAH alevlenme nedeniyle hastaneye yatırılan hastalar retrospektif olarak tarandı. Özellikle metastatik maligniteli olan, beklenen yaşam süresi 1 yıl ve altında olan hastalar ve bilinen astım tanılı hastalar çalışma dışı bırakıldı. Hastaların demografik özellikleri, labarotuvar verileri, mMRC dispne skoru, FEV1 değeri, USOT ve NİMV kullanımı, komorbidite ve komplikasyonları, mekanik ventilasyon ihtiyacı, hastanede yatış süresi, hastane yatışında ve taburculuk sonrası 30 gün içindeki mortalite verileri kaydedildi. Veriler ki-kare testi, ya da gerektiğinde fisher exact ve korelasyon testleri ile analiz edildi. Bulgular: Araştırmamızda toplam 100 olgu değerlendirildi. %98 erkek %2'si kadın olup ortalama yaş 67,46 ±8,32'di. Hastaların % 5'inin hastane içinde, % 5'inin ise taburculuk sonrası 30 gün içinde öldüğü görüldü. DECAF skoruna göre 0-1 puan alan düşük riskli grupta ve 2 puan alan orta riskli grupta hastane içinde ölüm oranı % 0 iken 3 ve üzerinde puan alan hastalarda mortalite oranının anlamlı olarak arttığı görüldü. Bununla birlikte bu grupta İMV ihtiyacının da arttığı, aynı hastalarda korele olarak NİMV ihtiyacının azaldığı görüldü. DECAF skoru 5 olan hastalarda hastane yatış süresinin de diğer gruplara göre anlamlı düzeyde arttığı görüldü. Bu skorlamada kullanılan veriler bağımsız olarak değerlendirildiğinde mMRC dispne skoru arttıkça ve AF varlığında mortalite riskinin arttığı görüldü. Sonuç: Araştırmamızda ortaya çıkan en önemli sonuç; DECAF skorlamasının, KOAH alevlenme ile başvuran hastalarda iyi bir prognostik belirteç olarak kullanılabileceğidir . Henüz yeterli veri olmasa da, bu konuda yapılmış çalışmalar bu bulgularımızı desteklemektedir.

Akciğer kanserli bir grup hastada yaşam kalitesi ve sağkalımın araştırılması

Kliniğimizde akciğer kanseri tanısı alan 33 olgu yaşam kalitesi ve sağkalımı etkileyen faktörleri değerlendirmek için incelendi. Hastalar cinsiyet, yaş, sigara kullanımı, malignite türü, tip tayini, hastalık evresi, başvurma yakınmaları, radyografi bulguları, tanı koyma yöntemi, serum LDH ve CEA düzeyi, tedavi ve yan etkileri, tedaviye yanıt yönünden değerlendirilerek bunların yaşam kalitesi ve sağkalıma etkisi incelendi. Zayıflama ve ağrının yaşam kalitesini etkilediği gözlenirken, ATS dispne skorlamasının KF-36'nın fiziksel fonksiyon alt ölçeği ile uyumlu olduğu saptandı. Metastaz varlığının ise depresyon yönünden yaşam kalitesini etkilediği saptandı. Tedavi sonrası progresyon gösterenlerde de yaşam kalitesinin etkilendiği görüldü. ECOG ve Karnofsky Performans skalalarının KF-36'nın fiziksel fonksiyon alt ölçeği ile uyumlu olduğu bulundu. Cerrahi tedavinin sağkalımı iyi yönde etkilediği saptanırken, plevral tutulum varlığının, tedaviye rağmen progresyon olmasının ve ileri dönemde metastaz ortaya çıkmasının sağkalımı kötü yönde etkilediği saptandı. Yaşam kalitesini ve sağkalımı etkilemesi beklenen zayıflama, ek hastalık varlığının, hastalık evresinin, başlangıçtaki metastaz varlığının, tümör tipinin ve tedavinin (cerrahi tedavinin sağkalıma etkisi dışında) belirgin etkisi saptanmadı. Bu nedenle akciğer kanserli hastalarda yaşam kalitesini etkileyen faktörleri belirlemek amacı ile sınırları daha belirgin hasta gruplarında ve daha çok hastanın dahil edildiği çalışmalarla bu faktörlerin etkisinin araştırılması gerektiği kanısına varıldı.

Astımlı olgularda inflamasyon takibinde yüksek rezolüsyonlu bilgisayarlı tomografinin yerinin ve lökotrien reseptör antagonistlerinin inflamasyona olan etkisinin değerlendirilmesi

ÖZETAstımda görülen distal hava yollarındaki inflamasyonu göstermede non-invaziv bir yöntem olan yüksek rezolüsyonlu bilgisayarlı tomografi (YRBT)'ninetkinliğinin değerlendirilmesi amaçlandı.Randomize, prospektif, tek-kör, kontrollü çalışmaya sigara içmeyen, hastalığıkontrol altında olan 38 astımlı olgu (18-50 yaş arası, en az 3 yıldır astımı olan, ekakciğer patolojisi olmayan, FEV1>%60 olan) ve 18 sağlıklı, sigara içmeyen kontrolgrubu dahil edildi. Astımlı olgular iki haftalık bir run-in periyodu sonrasındabudenosid, formaterol ve lökotrien reseptör antagonisti (LTA), montelukast,(n:19,montelukast grubu) veya budenosid ve formaterol (n:19,non-montelukastgrubu) alacak şekilde randomize edildi. Çalışmanın başlangıcında tüm olgulara vekontrol grubuna YRBT uygulandı. Havayolunun toplam ve lümen çapları(lober vesegmental, subsegmental, lobüler), aortik ark, karina ve diyafragma seviyelerindeekspiryum ve inspirasyondaki akciğer dansiteleri birbirinden bağımsız iki ayrıradyolog tarafından ölçüldü. Duvar alanının tüm bronş alanına oranının yüzdesi(%WA) ve duvar kalınlığının (T) havayolunun çapına oranı (T/D) hesaplandı. Buölçümler vücut yüzey alanına (VYA) bölünerek kişilere göre standardize edildi. Budeğerlerin yanında ayrıca mozaik perfüzyon ve hava hapsi varlığı da değerlendirildi.Çalışmanın bitiminde YRBT astımlı olgularda tekrarlandı. Solunum fonksiyon testi deçalışma öncesi ve sonrasında tekrarlandı. Çalışmada olgular toplam iki ay takipedildi.Çalışmaya 9'u erkek 29'u kadın toplam 38 astımlı olgu dahil edildi. Gruplararasında demografik özellikler, astım süresi ve astım derecesi yönünden anlamlı birfark yoktu (p>0.05). T, %WA/VYA ve T/D değerleri kontrol grubuylakarşılaştırıldığında astımlı hastalarda daha yüksek bulundu (p<0.05). Çalışmanınbaşlangıcında montelukast alan ve almayan gruplar arasında T, %WA, T/D, dansite,mozaik perfüzyon, hava hapsi ve solunum fonksiyon testleri arasında anlamlı bir farkyoktu (p>0.05). kinci ay sonunda montelukast alan grupta T, %WA/VYA, T/Ddeğerleri azalırken montelukast almayan grupta bu değerlerde hafif bir artmasaptandı. Çalışma öncesi ve sonrası bu değerler arasındaki farklarkarşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptandı(p<0.05).Astımlı olgularda hava yolu çapı küçüldükçe duvar kalınlığının arttığı gözlendi.Lökotrien reseptör antagonistlerinin astımlılarda distal havayollarındakiinflamasyonun azalmasına katkıda bulunabileceği, YRBT'nin bu inflamasyonugöstermede ve tedavi izleminde kullanılabileceği düşünülmektedir.

Akciğer kanserli olguların bronş lavajı ve serum örneklerinde human metapneumovirus rastlanma sıklığı ve akciğer kanseri ile human metapneumovirus arasındaki ilişki

VII. ÖZETAkciğer kanseri etiyolojisinde bazı virüslerin varlığı kanıtlanmıştır.Araştırmamızda, akciğer kanserli olguların bronş lavajı ve serum örneklerinde hMPVrastlanma sıklığının ve akciğer kanseri ile hMPV arasındaki ilişkinin araştırılmasıamaçlandı.Çalışmaya, akciğer kanseri tanısı alan 70 hasta ve kontrol grubu olarak kabuledilmiş 30 sağlıklı kişi seçildi. Olgulardan, 5 cc periferik kan örneği alındı ve -80ºC'de saklandı. Akciğer kanseri ön tanısıyla bronkoskopi işlemi yapılan hastalardanişlem sırasında alınan bronş lavajı örneklerinde 5 cc ayrılarak çalışılmak üzere -80ºC'de saklandı. Hasta ve kontrol grubundan alınan örnekler hMPV açısından PCRyöntemiyle araştırıldı.Çalışmaya alınan 70 akciğer kanserli olgunun 65'i (% 93) erkek, 5'i (% 7)kadın idi. Yaş ortalaması 61.44 ± 9.65 (44-81 yaş) idi. Kontrol grubunu oluşturan 30sağlıklı kan donörünün 10'u (% 33) kadın, 20'si (% 67) erkek ve yaş ortalaması 51(40-55 yaş) idi. Akciğer kanserli 70 olgunun 54'ü (% 77) KHDAK tanısı alırken, 16'sı(% 23) KHAK tanısı aldı. KHAK tanısı alan 16 olgunun 9'u (% 56) sınırlı hastalık, 7'si(% 44) yaygın hastalık olarak değerlendirildi. KHDAK tanısı alan 54 olgunun 22'si (%41) skuamöz hücreli karsinom, 14'ü (% 26) adenokarsinom, 2'si (% 4) diğer gruptu (1olgu nöroendokrin tümör, 1 olgu büyük hücreli tümör). 16 olguda (% 29) tipayrımlanma yapılamadı. KHDAK tanısı alan olguların 2'si (% 4) evre I, 1'i (% 1) evreII, 2'si (% 4) evre IIIA, 27 `si (% 50) evre IIIB, 16'sı (% 30) evre IV olarakdeğerlendirildi. Olguların 6'sı (% 11) tanı sonrası takiplerine gelmedikleri içinevreleme yapılamadı.Akciğer kanseri olgularında ve kontrol grubunda serum ve kanser grubundabronş lavajı örneklerinde PCR yöntemi ile hMPV varlığına rastlanmadı.Bu çalışmada ileri yaş, immün yetmezlik ve sigara içimi nedeniyle virüsaçısından riskli olarak düşünülen akciğer kanseri ile hMPV arasında belirgin bir ilişkibulunamamıştır. Ancak olgu sayısının azlığı, olguların asemptomatik olması veyöntemle ilgili sorunlar sonuçları etkilemiş olabilir. Bu nedenle daha geniş serilerdeyapılacak çalışmalara gereksinim duyulduğu düşünülmektedir.

İdiyopatik pulmoner fibrozis hastalarında çinko düzeyi ve hastalığın ağırlık düzeyine etkisi

Amaç ve Kapsam: İdiyopatik pulmoner fibrozis (İPF), olağan interstisyel pnömoninin (UIP) radyolojik ve histolojik özellikleri gösteren, nedeni bilinmeyen fibrozan interstisyel pnömonidir. İPF'nin spesifik nedeni bilinmemektedir. Çinko, organizma için esansiyel bir mineraldir. Çinko ayrıca anti-inflamatuar, antioksidan, anti-apoptotik molekül, kritik bir yara iyileştirme bileşeni ve solunum epitelinde DNA sentezi için bir kofaktör olarak da işlev görebilir. Bu çalışma ile amacımız İPF hastalarının serum çinko düzeyleri ile akciğerdeki fibrozis arasında ilişkisi olup olmadığını araştırmaktır. Materyal ve Yöntem: Çalışmamıza Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Balcalı Hastanesi Göğüs hastalıkları bölümünde İPF tanısı alan 37 hasta ve 38 kontrol hastası dahil edilmiştir. Prospektif vaka kontrol çalışmadır. Hastaların poliklinik başvurusunda demografik verilerine, kanındaki çinko değerine, solunum fonksiyon değerlerine, radyolojik tutulumlarına bakılmıştır. Çinko düzeyleri laboratuvarda kolorimetrik yöntem ile ölçülmüştür. Veriler SPSS programına girilmiştir. Bulgular: İPF hastaların %10,8'i kadın ve %89,2'si erkek yaş ortalaması 65,8±8,8 yıl; kontrol grubunun % 84,2'si erkek yaş ortalaması 64,4±7,5 yıl olup kontrol grubu ile İPF hastaları arasında da istatistiksel açıdan anlamlı farklılık görülmemiştir (p= 0,526; p=0,465). İPF grupundaki serum çinko düzeyi ortalama 135,6±35,8'di, kontrol grupu çinko düzeyi ortalama 142,7±33,9'du. Serum çinko düzeyi açısından gruplar arasında anlamlı fark olmamasına karşın İPF hastalarının çinko düzeyi daha düşük saptanmıştır (p=0,156). İPF hastalarında radyolojik tutulumu %50'nin üzerinde olanlarda çinko düzeyi 135±39,6 radyolojik tutulumu %50'nin altında olanlarda 136±32,5'dir. İPF hastalarında radyolojik tutulumlarıyla serum çinko düzeyi arasında anlamlı korelasyon saptanmasa da radyolojik tutulumu %50'nin üzerinde olanlarda çinko düzeyi daha düşük saptandı. Sonuç: Çalışmamızda İPF hastalarının serum çinko düzeyi ile kontrol grubu arasında anlamlı korelasyon saptanmasa da İPF hastalarının serum çinko düzeyi kontrol grubuna göre düşük saptanmıştır. Yine İPF hastalarının radyolojik tutulumu %50'nin üzerinde olanlarda çinko düzeyi istatistiksel olarak anlamlı olmamakla birlikte radyolojik tutulumu % 50'nin altında olanlardan daha düşük saptanmıştır. Çinko düzeyi İPF hastalarında kontrol grubundan ve İPF hastalığı daha kötü olan (radyolojik tutulumu daha fazla olan) grupta istatistiksel olarak fark saptanmasada daha düşük saptanmıştır. Ancak bu durum hasta ve kontrol sayısının az olmasından kaynaklanmış olabilir. Literatürde İPF hastalarında çinko düzeyi ile ilgili çalışma bulunmamaktadır. Çalışmamız da göstermektedir ki İPF hastalarında çinko düzeyinin araştırıldığı, daha fazla olgunun katıldığı çok merkezli çalışmaların yapılmasına ihtiyaç vardır. Anahtar kelmeler: İdiyopatik pulmoner fibrozis, çinko, radyolojik tutulum

Kronik obstrüktif akciğer hastalığı'nda bode indeksi ile yaşam kalitesi, crp ve inflamatuar sitokinlerin (ıl-8, tnfalfa) ilişkisi

KOAH izleminde BODE indeksinin kullanımı son yıllarda artmıştır. Çalışmamızda KOAH'lı hastalarda BODE indeksi ile yaşam kalitesi ve inflamasyon belirteçleri ;CRP, TNF-?, IL-8 arasında ilişkiyi araştırdık.88 erkek, 15 kadın 103 stabil KOAH(GOLD) olgusunda solunum fonksiyon testleri, arter kan gazları, altı dakika yürüme testi, vücut kitle indeksi, dispne skalası (MMRC), St.George Yaşam Kalitesi anketi ve serum CRP, TNF-?, IL-8 düzeyleri değerlendirildi.Yaş ortalaması 63,7±10,7 olan hastaların %22'si evre 1, %41'i evre 2, %26'sı evre 3 ve %14'ü evre 4 idi. BODE indeksine göre hastaların %54,4'ü BODE 1, %19,4'ü BODE 2, %13,6'sı BODE 3, %12,6'sı BODE 4 olarak saptandı. BODE indeksi ile hastalık evreleri (p<0,001), hastalık süresi (p= 0,013), atak sayısı (p< 0,001 ) ve yıllık hastaneye yatış sayısı (p< 0,001) arasında anlamlı ilişki saptandı. BODE ile PO2 arasında negatif yönde (p< 0,001), PCO2 ile pozitif yönde (p< 0,001) anlamlı ilişki saptandı. BODE ile CRP arasında anlamlı ilişki saptanırken (p=0,019), TNF-? ve IL-8 düzeyleri arasında anlamlı ilişki saptanmadı. BODE indeksi ile St.George Yaşam Kalitesi semptom, his, aktivite skoru ve toplam skor arasında anlamlı ilişki saptandı (p<0,001).Sonuç olarak BODE indeksi, hastalık evresi, atak sayısı, yaşam kalitesi ve daha pek çok parametre ile ilişkili olduğundan KOAH'lı hastaların takip ve prognozunu belirlemede kullanılması gereken prediktif bir testtir.

Sporcularda egzersizin indüklediği bronkokonstrüksiyon ve astım.

Egzersizle indüklenen bronkokonstrüksiyon (EİB), hava yolu duyarlılığı artmışkişilerde, yoğun bir fiziksel aktivitenin akut hava yolu daralmasını tetiklediği durumutanımlamaktadır. Bu çalışmada, spor yapmayan sağlıklı kontrol grubunda ve elitsporcularda EİB oranını karşılaştırmak ve EİB ile bronş hiperreaktivitesi, bronşinflamasyonu ve atopi ilişkisini değerlendirmek amaçlandı.18-30 yaş aralığında, çalışma öncesi 4 aylık sürede, haftada 12 saatten fazlaegzersiz yapan, Celal Bayar Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Meslek YüksekOkulu öğrencisi olan 30 sporcu (Sporcu grubu) ve 18-30 yaş arası, haftada 2 saattenaz egzersiz yapan 30 olgu (Kontrol grubu) çalışmaya alındı. Çalışmaya alınanolgulara, maksimum egzersizde ve günlük yaşamda oluşan solunumsal semptomlarlailgili anket formu, egzersiz bronkoprovokasyon testi (EBT), metakolinbronkoprovokasyon testi (MBT) uygulandı. Ekspiryum havası nitrik oksit (NO)düzeyleri ölçüldü ve sık görülen 20 aeroalerjen ile cilt prick testi uygulandı.Kontrol grubu ve sporcu grubunun yaş ortalaması, cinsiyet dağılımı, sigaraöyküsü, FEV1, FVC, FEV1/FVC oranı ve PEF değerleri açısından istatistiksel olarakanlamlı farklılık izlenmedi (p>0,05).Sporcu grubunda 4 olguda (% 13,3) EBT pozitif bulundu, kontrol grubunda iseegzersiz testine pozitif yanıt saptanmadı. Sporcu ve kontrol grubu arasındaki bu farkistatistiksel olarak anlamlı değildi (p>0,05).13 (% 43,3) sporcuda ve kontrol grubundan 1 (% 3,3) olguda MBT pozitifolarak saptandı. Sporcularda, kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı olarakMBT daha yüksek pozitif bulundu (p=0,000)Çalışmaya alınan olgularda MBT ve EBT' inden birine veya her ikisine yanıtıolanlar bronş hiperreaktivitesi pozitif olgular olarak kabul edildi. 16 (% 53,3) sporcuda(n=15 metakolin, n=1 metakolin ve egzersiz), kontrol grubu olgularının 1 (% 3,3)' inde(n=1 metakolin) bronş hiperreaktivite pozitif (BHR+) olarak saptandı. Sporcu vekontrol grubu arasında saptanan bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulundu(p=0,000). BHR+ ve BHR- sporcular ve kontrol grubu arasında cinsiyet, atopi öyküsü,ailede atopi öyküsü varlığı, cilt prick testi ve sigara kullanımı açısından iki grupkarşılaştırıldığında anlamlı bir fark saptanmadı (p>0,05). BHR+ ve BHR- sporcularınegzersiz semptom skoru kontrol grubuyla karşılaştırıldığında istatistiksel olarakanlamlı bir fark saptandı (p=0,048).Sporcu grubunda ekspiryum havası NO düzeyi 22,6 ± 10,1; kontrol grubundaise 22,3 ± 10,1 olarak saptandı, iki grup arasındaki bu fark istatistiksel olarak anlamlıbulunmadı (p>0,05). BHR+, BHR- sporcular ve kontrol grubu arasındaki NO düzeyleriaçısından istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (p>0,05).Atopi varlığını göstermek için yapılan cilt prick testi sporcu grubunda 6 olguda(% 20,0), kontrol grubunda ise 3 (% 10,0) olguda pozitif saptandı, ancak iki grubundeğerlendirilmesinde istatistiksel olarak anlamlı fark saptanamadı (p>0,05).Çalışmaya alınan olgularda, alerjik bir hastalığı olduğunu ifade edenlerin % 77,8' inincilt prick testi de pozitif saptanırken, alerjik hastalığı olmadığını ifade edenlerin %94,1' inin test sonucu negatif olarak saptandı. Cilt prick testi ile atopisi olan olguların(9 olgu) NO düzeyinin ortalaması 30,0 ± 10,0; cilt prick test sonucu negatif olanolguların (51 olgu) NO düzeyi ortalaması ise 21,0 ± 18,0 olarak bulundu, iki gruparasındaki bu fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p>0,05).Egzersizle ilişkili semptomu olan sporcuların EİB açısından dikkatledeğerlendirilmesi, tanı için EBT ve MBT yapılarak bronş hiperreaktivitesininaranmasının uygun olacağı, atopik sporcularda EİB riskinin artması nedeniyle dahatitizlikle taranması gerektiği ve bronş hiperreaktivitesinin değerlendirilmesindeekspiryum havası NO ölçümlerinin uygun bir test yöntemi olmadığı sonucuna varıldı.

KOAH olgularında altı dakika yürüme testi, mekik testi, otur kalk testi ve zamanlı kalk yürü testlerinin birbirleri,yaşam kalitesi, solunum fonksiyonları ve dispne skalaları ile ilişkileri

Kronik obstrüktif akciğer hastalığı olan (KOAH) hastalarda yaygın olarak kullanılan altı dakika yürüme testi (6DYT) poliklinik koşullarında uygulanabilirliği zor bir testtir. Bu çalışmada poliklinik ortamında uygulanımı daha kolay olan, otur kalk (Sit To Stand Test-STST) ve zamanlı kalk yürü testleri (Timed Up and Go Test-TUG) ve kullanımı yaygınlaşmaya başlayan mekik testinin(shuttle test) 6DYT ile karşılaştırılması amaçlandı.KOAH tanısı olan (FEV1/FVC ?70 )(GOLD), 80 stabil dönemde hasta ve 25 kontrol olmak üzere toplam 105 olgu çalışmaya alındı. KOAH dışı pulmoner hastalık, kalp yetmezliği, koroner arter hastalığı, ortopedik kusuru, kas eklem hastalığı, kontrolsüz kronik hastalığı olan olgular çalışma dışı bırakıldı. Olgular testlere başlamadan önce, 1 saat dinlenme sonrası solunum fonksiyon testi (SFT) ve St.George yaşam kalitesi anketiyle (SGRQ) değerlendirildi. Bazal ve test sonrası nabız, saturasyon değerleri, vizüel anolog skala (VAS), BORG dispne skalası kaydedildi. Egzersiz testleri aynı sırayla (TUG, STST, 6DYT ve mekik testi) eşit dinlenme süreleriyle uygulandı.Hastaların 7'si (%8.7) hafif, 44'ü (%55) orta, 25'i(%31.2) ağır ve 4'ü(%5) çok ağır evredeydi. FEV1 ile en yakın ilişki 6DY testinde gözlendi, bunu mekik testi, STST ve TUG testi izledi (p<0.05). SGRQ ile en yakın ilişki yine 6DY testinde gözlendi, bunu STST, mekik testi ve TUG testi izledi (p<0.05). TUG testinin sonunda VAS değerlerinde, 6DYT ve TUG testi sonunda saturasyon değerlerinde bazale göre değişiklik gözlenmedi (p>0.05). Dört test birbiri ile ilişkili olara saptandı.STST ve TUG testlerinin kolay uygulanabilir olmaları yanında TUG testinin dispne hissi yaratmıyor ve oksijenizasyonu bozmuyor olmasından dolayı 6DYT ve mekik testlerine alternatif olarak kullanılabilecekleri sonucuna varılmıştır.

KOAH hastalarında CFTR gen mutasyon değerlendirilmesi

Amaç ve Kapsam: KOAH hastalığı; persistan, sıklıkla progresif hava akımı obstrüksiyonuna sebep olan hava yollarındaki ve/veya alveollerdeki anormalliklere bağlı olarak kronik solunum semptomlarla karakterize heterojen bir durumdur. Sigara bağımlısı veya aynı çevresel maruziyetlerle karşılaşan insanların bazılarında KOAH gelişirken bazılarında gelişmemesi ve özellikle de bazı ailelerde KOAH'ın daha sık görülmesi, KOAH'ın patogenezinde genetik faktörlerin önemli bir yerinin olduğunu gösterir. Kistik fibrozis gelişiminde rolü olan KFTR geninin KOAH gelişiminde rolü olabileceği dair çalışmalar mevcuttur. Bu nedenle bu çalışmada Türk toplumunda KOAH'lı hastalarda KFTR gen mutasyonu sıklığını ve KOAH gelişimindeki rolünü değerlendirmeyi amaçladık. Materyal ve Yöntem: Çalışmamıza Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Balcalı Hastanesi Göğüs hastalıkları bölümünde poliklinikten ve/veya serviste yatan 55 KOAH hastası ve 26 kontrol hastası dahil edildi. Hastaların demografik verileri, solunum fonksiyon testleri ile Toraks BT ve/veya PAAG radyolojik görüntüleri kaydedildi. Her iki hasta grubunun kanları Biorad CFX 96 Real Time PCR cihazında çalışılarak KFTR gen mutasyonları saptanıp kaydedildi. Tüm veriler SPSS istatistik programı ile analiz edildi. Bulgular: Çalışmamıza 55 (%67,9) KOAH'lı hasta ve 26 (%32,1) kontrol hastası dahil edilmiştir. KOAH'lı hastaların yaş ortalaması 66,4±9,0 olup 54'ü (%98,2) erkek 1'i (%1,8) kadındı. Çalışmanın kontrol grubundaki hastaların ise yaş ortalaması 56,3±8,6 olup 14'ü (%53,8) kadın, 12'si (%46,2) erkekti. KOAH'lı 55 hastanın 8 (%14,5) tanesinde KFTR geninde mutasyon görülürken 26 kontrol hastasından ise 2 (%7,6) tanesinde KFTR gen mutasyonu tespit edilmiştir. Araştırmaya göre her iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık saptanmamıştır. Sonuç: KFTR gen mutasyonu KOAH'lı hastalarda daha sık görülse de çalışma grupları arasında istatistiksel olarak anlamlılık görülmemiştir. Anahtar kelimeler: KOAH, KFTR gen mutasyonu, Kistik Fibrozis

İdiopatik pulmoner fibrozisli hastalarda tanı anındaki periferik kan monosit sayımının hastalık ağırlığı ve prognozu ile ilişkisi

Amaç: Çalışmamızda idiyopatik pulmoner fibrozis hastalarında tanı anındaki periferik kan monosit sayımının hastalık şiddeti ve prognozuna etkisinin araştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız retrospektif kesitsel bir çalışma olarak planlandı ve Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Balcalı Hastanesi Göğüs Hastalıkları bölümünde 1 Ocak 2017 - 1 Ocak 2023 tarihleri arasında İdiopatik Pulmoner Fibrozis (İPF) tanısı konulan hastalar çalışmaya dahil edildi. İlk başvuruda hastaların demografik verileri (yaş, cinsiyet, vücut ağırlığı, boy ve beden kitle indeksi), sigara içme alışkanlıkları, ek hastalıkları, uzun süreli oksijen tedavisi alıp almadıkları, 6 dakika yürüme mesafesi, kan oksijen doygunluğu, GAP skoru, solunum fonksiyon testi değerleri, Yüksek Rezolüsyonlu Bilgisayarlı Tomografi (YRBT) paterni, ekokardiyografi verileri ve periferik kan sayımı değerleri kaydedildi. Takip süresince, 6. ay, 12. ay ve 24. ayda elde edilen solunum fonksiyon testi değerleri, ekokardiyografi verileri ve periferik kan sayımı değerleri de kaydedildi. Ayrıca, hastaların İPF tedavisi sırasında aldıkları antifibrotik tedavi süreleri, hastalığın progresyonu, akut alevlenme nedeniyle hastaneye yatışları, yoğun bakım ihtiyaçları ve mortalite bilgileri retrospektif olarak dosyalarından taranarak kaydedildi. Bulgular: Çalışmamızda yaş ortalaması 67,2±8,9 yıl ve %85'i erkek olan 100 İPF hastasının verileri incelendi. Takip süresince hastaların %49,5'inde alevlenme görülmüş olup, ortalama alevlenme sayısı 1,5±2,4 olarak belirlenmiştir. Ortalama hastane yatış sayısı ise 0,9±1,6'dır. Hastaların %41'inde hastalık progresyonu gözlemlenmiş ve %37'si tedavi süresince hayatını kaybetmiştir. Hayatını kaybeden hastaların ortalama ölüm süresi 677,8±488,8 gün olarak hesaplanmıştır ve bu hastaların %70,3'ü akut alevlenme nedeniyle hayatını kaybetmiştir. Hastalar mortalite durumlarına göre iki gruba ayrılarak karşılaştırıldığında, demografik veriler açısından anlamlı bir fark bulunmamıştır. Ancak, hayatını kaybeden hastaların ilk başvuru anındaki kan oksijen doygunluklarının diğer gruba göre istatistiksel olarak daha düşük olduğu saptanmıştır (p=0,019). Ayrıca, hayatını kaybeden grupta, ilk başvuruda uzun süreli oksijen tedavisi kullanımının daha fazla olduğu saptanmıştır (p=0,001). GAP indeksi açısından incelendiğinde, hayatını kaybeden hastaların ilk başvuruda daha yüksek evrede olduğu tespit edilmiştir (p=0,001). İlk başvuru sırasında yapılan 6 dakika yürüme mesafesi, CRP, uzun süreli oksijen tedavi süresi, İPF tanısının konulma şekli ve YRBT paterni ile mortalite arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır. Alevlenme yaşayan hastalarda ölüm oranı daha yüksek bulunmuştur (p=0,001). Ayrıca, hayatını kaybeden hastaların daha sık alevlenme yaşadıkları ve hastaneye yatış yaptıkları tespit edilmiştir (p=0,001). Bu hastaların tanı anındaki zorlu vital kapasite (FVC) yüzdesi ve hacmi, karbonmonoksit difüzyon kapasitesi (DLCO) ve spesifik difüzyon katsayısı (DLCO/VA) değerlerinin hayatta kalanlara göre istatistiksel olarak daha düşük olduğu belirlenmiştir (sırasıyla p=0,001, p=0,007, p=0,001 ve p=0,002). Mortaliteye göre laboratuvar parametreleri karşılaştırıldığında, hayatını kaybeden hastaların tanı anındaki beyaz küre, nötrofil ve platelet sayılarının hayatta kalan hastalara göre daha yüksek olduğu gözlenmiştir (sırasıyla p=0,005, p=0,001 ve p=0,035). Tanı anındaki, lenfosit, eritrosit dağılım genişliği, platelet dağılım genişliği ve hemoglobin değerleri açısından iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. Tanı anındaki monosit yüksekliği ile prognoz ve mortalite arasında anlamlı bir ilişki olmadığı tespit edildi (sırasıyla p=0,245 ve p=0,205). Tanı anındaki monosit yüksekliği ile GAP indeksi arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmadı (p=0,885). ROC analizinde, beyaz küre değerinin 9,1 103/µL'nin üstünde olmasının mortaliteyi %62 sensitivite ve %65 spesifisite ile, nötrofil değerindeki yüksekliğin ise mortaliteyi %65 sensitivite ve %73 spesifisite ile tahmin edebileceği saptanmıştır. Sonuç: Beyaz küre ve nötrofil seviyelerinin İPF hastalarında mortalite tahmininde potansiyel olarak önemli bir rol oynayabileceğine dair önemli işaretler bulunmaktadır. Çalışmamızda monosit seviyelerinin mortalite ile ilişkisi saptanmamıştır ancak literatürde üstünde durulduğu gibi monosit sayılarının mortalite ile ilişkisinin gösterilmesi açısından daha kapsamlı çalışmalara ihtiyaç bulunmaktadır. Anahtar Kelimeler: İdiyopatik Pulmoner Fibrozis, Monosit, Mortalite, Prognoz

Hastanede Gelişen Pnömonide Klinik İnfeksiyon Skoru ve bazı infeksiyon belirteçlerinin tanı ve izlemdeki rolü

HGP, nozokomiyal infeksiyonlar içinde ikinci sıklıkta görülen infeksiyon olmakla birlikte, mortalitesi en yüksek olan infeksiyondur. Tanı konur konmaz uygun antibiyotik tedavisinin uygulanmaya başlanmasının mortalite üzerine etkili olduğu bilinmektedir. Ancak erken dönemde tedaviye yanıtın değerlendirilmesinde ve tedavinin devamı veya sonlandırılmasına karar verilmesi konusunda klinisyene yardımcı olabilecek bazı skorlama sistemleri ya da belirteçlerlere ihtiyaç duyulmaktadır.Araştırmamızda hastanede gelişen pnömonide "klinik pulmoner infeksiyon skoru" ile CRP ve PCT olmak üzere infeksiyon belirteçlerinin tedavi izlemi ve mortaliteye etkisini belirlemeyi ve KPİS-PCT ve CRP arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi amaçlandı.Çalışmaya 25 HGP tanılı hasta dahil edildi. İlk gün başlangıç KPİS ve CRP, PCT değerleri bakıldıktan sonra TTD Erişkinlerde Hastanede Gelişen Pnömoni Tanı Ve Tedavi Uzlaşı Raporu'nda önerilene uygun antibiyotik tedavisi başlandı. 3. gün takip KPİS değerine ve 4. gün takip CRP ile PCT değerlerine tekrar bakıldı. Hastalar tanı sonrası 1. ayda değerlendirilerek mortalite bilgisi alındı.Çalışmaya aldığımız 25 olgunun 14'ü (%56) kadın, 11'i (%44) erkek idi. Yaş ortalaması 65,6 ± 15,16 olarak bulundu. HGP gelişimine kadar geçen süre incelendiğinde ortalama 9,4±8,2 gün olarak saptandı. Yaş ile KPİS, CRP, PCT, HGP gelişim süresi, hastenede yatış süresi ve mortalitenin ilişkisi incelendiğinde hiçbir parametrede anlamlı bir değişiklik saptanmadı ancak yaşın artışı ile HGP gelişme zamanının korelasyon analizinde bu 2 parametre arasında istatistiksel olarak anlamlı olacak şekilde ve (-) yönde korelasyon saptandı. Tüm olguların ateş, lökosit, PaO2/FiO2, sekresyonun niteliği, mikrobiyolojik üreme ve toplam KPİS'ten oluşan parametrelerinin takip değerlerinde başlangıca göre istatistiksel anlamlı değişiklik saptandı. KPİS değerine en fazla etkili olan parametre PaO2/FiO2 oranıydı. İnfeksiyon belirteçlerinden CRP ve PCT değerlerinde ise başlangıç ve takip değerleri arasında anlamlı fark saptanmadı. Hastanede yatış süresi ve 1 aylık mortalite ile 6 KPİS parametresi, KPİS, CRP, PCT ve HGP gelişim süresi arasında anlamlı ilişki bulunmadı.Sonuç olarak, HGP tedavisinin izleminde klinik skorlama sistemi olan KPİS; CRP ve PCT gibi biyobelirteçlerden daha üstün bulunmuştur, ancak hiçbirinin mortalite üzerine etkisi saptanmamıştır. Daha kesin sonuçlar için, olgu sayısının daha yüksek olduğu çalışmalara ihtiyaç vardır.

Astım hastalarında astım kontrol testinin solunum fonksiyonları, yaşam kalitesi, ve inflamasyonla ilişkisi

GİRİŞ VE AMAÇ: Astım hastalarında tedavi semptomlar, fonksiyonel ve inflamatuar parametrelerin kontrolü üzerine odaklanmıştır. Çalışmamızda astımlı hastalarda semptomları değerlendiren astım kontrol testi (AKT) ile hava yolu inflamasyonu belirteçlerinin ilişkisini araştırdık.METOD: Çalışmamıza Göğüs Hastalıkları polikliniğine başvuran GINA 2006 kriterlerine göre astım tanısı olan, tedavi kullanan 101 olgu alındı. Hastalara 1. ayda (bazal) ve tedavileri AKT'ye göre düzenlendikten sonra 3. ayda (kontrol) olmak üzere AKT, solunum fonksiyon testi, metakolin bronş provokasyon testi (MBPT) ve astım yaşam kalitesi anketi (AQLQ) yapıldı, ekspiryum havasında nitrik oksit (FeNO) düzeyi ve indükte balgamda eozinofil oranlarına bakıldı.BULGULAR: AKT'ye göre 1. vizitte (n=101); 9 olgu tam kontrol, 48 olgu kısmi kontrol, 44 olgu ise kontrol dışıydı. 2. vizitte (n=83) ise 10 olgu kontrol altında, 41 olgu kısmi kontrolde ve 32 olgu kontrol dışıydı. FeNO eşik değeri 20 ppb olarak alındığında tam kontroldeki olgularda olguların bazal ve kontrol vizitlerinde oranı (%8) değişmezken, kısmi kontroldeki olguların oranı 1. vizitte %65 iken, kontrolde %45'e düşmüştü. MBPT pozitifliği hem kontrol hem de kısmi kontroldeki hastalarda azalmıştı (sırasıyla %56-%30 ve %66-%51). Balgam eozinofilisi eşik değeri %3 olarak alındığında, 1. vizitte (n=62) %23 olguda, 2. vizitte %30 (n=30) eozinofili saptandı.Çalışmamızda ilk vizitte AKT ile solunum fonksiyon parametreleri (FEV1(litre)) arasında anlamlı ilişki saptanmadı (r=0.48, p=0.631). FeNO eşik değeri 20 ppb olarak alındığında kontrollü (%8), kısmi kontrollü (%65) ve kontrolsüz (%27) gruplar arasında farklılık gözlendi (p= 0.016). Her iki vizitte de AKT'deki kontrole göre MBPT pozitifliği (1. vizit p=0.447, 2. vizit p=0.333) ve indükte balgam eozinofilisi (1. vizit p=0.804, 2. vizit p=0.486) arasında farklılık bulunmadı. Ancak bazal ve kontrol AkT and bazal ve kontrol AQLQ orta derecede ilşkili sapatndı.(*r=0,654 p<0,01 r=0,740 p<0,01 for basal and control respectively).SONUÇ: Çalışmamızda AKT'nin inflamasyonun biyolojik belirteçlerinden yalnızca FeNO ile kısmen ilişkili bulunması nedeniyle, AKT'nin klinik kontrolün değerlendirilmesinde uygun ancak, inflamasyonun takibinde yeterli bir araç olmadığı düşünülmüştür.

Manisa ili ilköğretim öğrencilerinde sigara içme prevalansı

AmaçBu çalışmada Manisa ili ilköğretim öğrencilerinde sigara içme prevalansının, içimi etkileyen faktörlerin belirlenmesi ve Temmuz 2009'da yürürlüğe ?Tütün Ürünlerinin Zararlarının Önlenmesi ve Kontrolü Hakkında Kanun? a karşı öğrencilerin tutumlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır.YöntemTanımlayıcı nitelikteki araştırmanın evrenini 2009-2010 eğitim öğretim döneminde Manisa İli merkez ilköğretim okulları 6-7-8. sınıflarında bulunan 8236'sı kent ve 4937'si gecekondu olmak üzere 13173 öğrenci oluşturdu. Örneklem sayısı, ilimizde daha önce bulunan sigarayı ilk kez deneme prevalansı %17,5 baz alınarak 831 kişi, rastgele seçim yöntemi kullanılarak 6 kent ve 3 gecekondu olmak üzere 9 okul olarak belirlendi. Sigara içme, etkileyen faktörler, sigara içmenin etkileri ve ailelerinin sigara içme durumları gibi soruları içeren anket formu hazırlandı. Belirlenen 9 okuldan toplam 615 öğrenciye anket uygulandı. Araştırmanın verileri SPSS 14.0 bilgisayar istatistik paket programı kullanılarak değerlendirildi. İstatistiksel analizlerde tanımlayıcı istatistikler (yüzde dağılımı, ortalama, standart sapma), ki-kare ve bağımsız gruplarda t testi kullanıldı.BulgularÖğrencilerin %47'si kız idi. Sigara deneme prevalansı %23.5, (kent okullarında %16, gecekondu okullarında %35), sigara içme prevalansı ise %7.1 (kent okullarında %1,7, gecekondu okullarında %15.7) olarak saptandı. Sigara deneme yaşı 10.04 ±2.3 idi. Öğrencilerin %86.6'inin sigara yasağını desteklediği, %43.3'ünün sigara paketleri üzerindeki uyarı yazılarının etkili olduğunu düşündüğü ve %35.2'sinin sigara dumanına pasif maruz kaldıkları saptandı.Erkek cinsiyet, yaş, sosyoekonomik durum, ailenin eğitim durumu, aile bireyi ve en yakın arkadaşın sigara içmesinin öğrencinin sigara içmesinin önemli risk faktörleri olduğu görüldü.SonuçSigara içmeye başlama yaşının erken olması sigarayla mücadele çalışmalarının ilköğretim okullarına ve özellikle sigara içme prevalansının yüksek olduğu gecekondu bölgelerine yoğunlaştırılmalıdır.

Astım hastalarında uyku kalitesinin astım kontrolü, solunum fonksiyonları ve yaşam kalitesiyle ilişkisi

GİRİŞ VE AMAÇ: Astımlı hastalarda gece semptomları nedeniyle uyku kalitesi etkilenebilir. Çalışmamızda astım hastalarında solunum fonksiyonları, hastalık kontrolü ve yaşam kalitesinin uyku kalitesi ile olan ilişkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.YÖNTEM: Çalışmaya 7 eğitim -araştırma ve üniversite hastanesinden dahil edilen toplam 126 stabil dönemde astım hastası ve 40 sağlıklı kontrol dahil edildi. Hastaların ve kontrol grubunun medikal öyküleri kaydedildi. Tüm çalışma grubuna Pittsburgh Uyku Kalitesi Ölçeği (PUKİ) uygulandı. Astımlı hastalarda astım kontrol testi (AKT), astım yaşam kalitesi anketi (AQLQ) ve solunum fonksiyon testleri (SFT) değerlendirildi.BULGULAR: %82'si kadın olan hastaların yaş ortalaması 40±9,9 olarak bulundu. Hastaların %79'unda hafif şiddette astım mevcuttu. AKT ortalamaları 18.5±4.85, PUKİ ortalaması 7.02±3.86, toplam AQLQ ortalaması 4.43±1.16 olarak bulundu. Uyku efektivitesi %83±19 olan hasta grubunun %39'unda sağlıklı uyku, %61'inde kötü uyku mevcuttu. Hastalarda, FEV1<%80 olması (p=0.750) ve hastalık şiddetine (p=0,550) göre uyku kalitesinde farklılık gözlenmedi. Ancak AKT (r=-0.324, p<0.001) ve AQLQ (r=-0,299 p<0.001) skoru arttığında uyku kalitesinin de arttığı saptandı. Kontrol grubunun uyku kalitesi (3.95±2,18) ile astımlı hastaların (7.02±3,86) uyku kalitesi karşılaştırıldığında aralarında anlamlı farklılık gözlendi (p<0.001).SONUÇ: Astım hastalarında uyku kalitesi kontrol grubuna göre anlamlı derecede bozulmuştur. Uyku kalitesindeki düşüşün yaşam kalitesi düzeyi ve özellikle hastalık kontrolü ile ilişkisi önemlidir

Akciğer kanserli hastalarda izlem sürecindeki değişikliklerin yaşam kalitesine etkisinin European Organızatıon for Research and Treatment of Cancer (EORTC-C 30) yaşam kalitesi ölçeği ve izlem sonuçları ile değerlendirilmesi

Akciğer kanseri tanı ve tedavisindeki tüm gelişmelere rağmen sağkalımda çok fazla artış saptanamamıştır. Araştırmamızda akciğer kanserli hastalarda izlem sürecindeki değisikliklerin yaşam kalitesine etkisinin EORTC-C30 ölçeği ve takip sonuçları ile değerlendirilmesi, hasta ve kanser cevabı arasındaki ilişkinin ortaya konması amaçlanmıştır.Araştırmamızda izlem sürecinde yaşam kalitesinin sağkalım için diğer tüm değişkenlerden bağımsız bir prognostik faktör olduğu saptanmıştır. Genel iyilik halinin kötüleşmesi, fiziksel, duygusal, uğraş ve kavrama fonksiyonunun bozulması; yorgunluk, bulantı, kusma, ağrı, nefes darlığı, uykusuzluk, iştahsızlık, konstipasyon sağkalımı olumsuz yönde etkilemiştir. Mali zorlukların artışı da sağkalımı olumsuz etkilemiştir. Yalnızca sosyal fonksiyon ve diyare sağkalım ile ilişkili bulunmamıştır.Sonuç olarak performans durumu ve yaşam kalitesi sağkalım için bağımsız ve güçlü prognostik faktörlerdir. Uzun yaşam süresi beklenmeyen bu hastalarda yaşam kalitesinin iyileştirilmesi son derece önemlidir. Performans durumu değerlendirmeleri klinik pratikte kolay uygulanabilir olduğundan sıklıkla kullanılmaktadır. Ancak hastanın yalnızca fiziksel durumunu değerlendirme olanağı sağlar. Yaşam kalitesi ise çok yönlü ve daha kapsamlı bir değerlendirme olması nedeni ile hastanın bütüncül bir bakış açısı ile değerlendirilmesi, hastalıkla ilişkili yaygın, ama göz ardı edilen sorunların saptanmasına ve tedavisine dolayıyıyla yaşam kalitesinin artırılmasına olanak verir. Bu nedenlerle yaşam kalitesi değerlendirmeleri bir araştırma alanı olmaktan çok hastanın tamamlayıcı bir alanı olmalı ve , klinik pratikte kullanılmalıdır.

Kistik fibrozis dışı bronşiektazi hastalarında TH2 inflamasyonun ve alarminlerin hastalık ağırlığı ile ilişkisinin incelenmesi

Bronşektazi tekrarlayan enfeksiyonlar, inflamasyon ve irreversible bronşiyal duvar genişlemesi ile karakterize progresif bir akciğer hastalığıdır. Bronşiektazi hastalarının üçte bire yakınınında eozinofilik inflamasyon izlenmektedir. Bronşiektazi gibi fazla tedavi seçeneği bulunmayan bir hastalıkta olası tedavi yolaklarının hastalık ağırlığı ile ilişkisinin değerlendirilmesi planlanmıştır. Çalışmamızda Ekim 2024 ve Ekim 2025 arasında kistik fibrozis dışı bronşiektazi tanısı ile Çukurova Üniversitesi Balcalı Hastanesi Göğüs hastalıkları polikliniğine başvuran 79 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Bronşiektazi tanısı koyulan hastalardan ELİSA çalışması yapılması için kan örnekleri alındı. Alınan örneklerden IL25, IL33, TSLP, IL4, IL5, IL13, IL17A seviyeleri çalışıldı. Hastaların yaş ortalaması 50,19(19-80)'idi. Bronşiektazi etyolojisi incelendiğinde %40,5 postenfeksiyöz, %22,8 KOAH, %34,2 Astıma bağlı olduğu izlendi. Solunum fonksiyon testleri değerlendirildiğinde %38 obstrüktif bulgular izlendi, %32,9 normal olarak izlendi. BSI skoru ile yapılan değerlendirmede hastalık ağırlığı arttıkça nötrofil sayılarında, CRP ve CD8+ T hücreleri ile hastalık ağırlığı arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar izlenmiştir. FACED skoru ile yapılan değerlendirmede vücut kitle endeksi, nötrofil sayısı ve CRP ile hastalık ağırlığı arasında anlamlı farklılıklar izlenmiştir. FACED skoru ile interlökinler arasındaki ilişki incelendiğinde hastalık ağırlığı arttıkça IL25 ve IL5 seviyelerinde anlamlı bir artış izlenmiştir. BSI skorlarıyla interlökin seviyeleri arasındaki ilişki değerlendirildiğinde IL13 ile pozitif yönde bir ilişki izlenmiştir. FACED skoru ile interlökin seviyeleri arasındaki ilişki değerlendirildiğinde IL25, IL5, IL13 seviyeleri arasında pozitif yönde bir ilişki izlenmiştir. İki skor sistemine göre de IL25 düzeyindeki artışın alevlenme riskini arttırdığı izlenmiştir. Sonuç olarak tüm hastalarda mortalite ve alevlenme riskini belirlemek için BSI ve FACED skoru kullanılmalıdır. Son 1 yılda sık alevlenme öyküsü olan, hastane yatışı olan ve IL-25, IL-5 seviyeleri yüksek olan hastalarda mortalitenin yüksek olduğu göz önünde bulundurularak yakın takip edilmesi gerekmektedir. Bu araştırma verileri ve bronşiektazi patogenezi ortak düşünüldüğünde tedavide olası bir yolağın aydınlatılması gerektiği görülmektedir. Tedavi konusunda gelişmelere açık olan bronşiektazi ile ilgili bu yolakları hedef alan biyolojik ajanların geliştirilmesi ve var olan ajanların etkinliğiyle ilgili çok merkezli çalışmalar yapılması gerekmektedir.

Fiberoptik bronkoskopi işleminin tanı oranlarının belirlenmesi ve komplikasyon hızının tesbiti

Giriş ve Amaç: Fiberoptik bronkoskopi (FOB), solunum yollarının doğrudan görüntülenmesine olanak sağlayan ve akciğer hastalıklarının tanı ve tedavisinde yaygın olarak kullanılan invaziv bir yöntemdir. FOB ile bronkoalveoler lavaj, sitoloji ve biyopsi gibi farklı örnekleme teknikleri uygulanabilmesine rağmen, işlemin tanısal başarısı lezyonun özelliklerine ve kullanılan yönteme bağlı olarak literatürde hâlen değişkenlik göstermektedir. Bu nedenle FOB'un gerçek yaşam koşullarındaki tanısal etkinliğinin ortaya konulması önem taşımaktadır. Bu çalışmanın amacı, kliniğimizde uygulanan FOB işlemlerinin tanı oranlarını belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, retrospektif, tanımlayıcı ve analitik nitelikte olup 1 Ocak 2019–31 Aralık 2023 tarihleri arasında Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Göğüs Hastalıkları Anabilim Dalında FOB uygulanan erişkin hastaların verileri üzerinden yürütülmüştür. Çalışmaya, bronkoskopi raporları ile patoloji, sitoloji ve mikrobiyoloji sonuçları eksiksiz olan hastalar dâhil edilmiştir. FOB sırasında bronkoalveoler lavaj, endobronşiyal biyopsi, transbronşiyal biyopsi ve sitolojik örnekleme işlemleri uygulanmıştır. Elde edilen verilerde tanımlayıcı istatistikler kullanılarak demografik özellikler, bronkoskopik bulgular, tanı oranları ve en sık konulan tanılar belirlenmiştir. Bulgular: Çalışmaya, kriterleri karşılayan toplam 499 hastanın verileri dâhil edildi; hastaların yaş ortancası 65,0 yıl olarak saptandı. Bronkoskopik örnekleme en sık sağ üst lobdan yapılırken, olguların önemli bir kısmında endobronşiyal lezyon izlenmedi. Histopatolojik incelemelerde biyopsi ile hastaların %63,3'ünde tanı konulurken, sitolojik değerlendirmede tanı oranı %31,1 olarak bulundu. Mikrobiyolojik incelemelerde ise olguların %53,9'unda etken saptanarak tanısal katkı sağlandı. Sonuç: Bu çalışmada FOB'un, özellikle biyopsi yoluyla elde edilen histopatolojik örneklerde yüksek tanısal katkı sağladığı, sitoloji ve mikrobiyolojik incelemelerin ise tamamlayıcı rol üstlendiği gösterilmiştir. Klinik pratikte bronkoskopik örnekleme yöntemlerinin birlikte ve hedefe yönelik kullanılması tanısal başarıyı artırmak açısından önerilmektedir. Anahtar kelimler: Biyopsi, Fiberoptik bronkoskopi, Sitoloji, Mikrobiyolojik inceleme

COVID-19 sonrası poliklinik kontrolüne gelen hastaların klinik ve laboratuar özellikleri

SARS-CoV-2 (Severe acute respiratory syndrome coronavirus 2), 2019 yılının Aralık ayında Hubei'de görülmeye başlayan, dünyaya hızla yayılan bir enfeksiyondur. DSÖ (Dünya Sağlık Örgütü) tarafından 2020 yılının Mart ayında pandemi olarak ilan edilmiştir. SARS-CoV-2 enfeksiyonu sonrası hastalarda klinik şikayetlerin devam ettiği dikkati çekmiştir. Çalışmamızda hastalığın uzun dönem etkilerini incelemek amaçlanmıştır. Çalışmaya 2020 yılı Kasım ayının başından 2021 yılının Ocak ayının sonu arasında kliniğimizde izlenen ters transkripsiyon polimeraz zincir reaksiyonu (RT-PCR) (+) ve RT-PCR (-) bilgisayarlı tomografide (BT) COVID-19 (Coronavirus Hastalığı-2019) pnömonisiyle uyumlu akciğer tutulumu olan 94 hasta dahil edildi. Hastaların sosyo-demografik özellikleri (yaşadıkları yer, medeni durum), yaş, cinsiyet, komorbiditeleri, aldıkları tedaviler, başvuru sırasında bakılan hemoglobin (Hb), D-dimer, ferritin, C-reaktif protein (CRP), alanin aminotransferaz (ALT), aspartat aminotransferaz (AST), laktat dehidrojenaz (LDH), parmak ucu saturasyon değerleri incelendi. Toraks BT' de akciğer tutulumları, pnömoninin ağırlık derecesi, kontrolde çekilen P-A (Posteror-anterior ) akciğer grafileri ve aldıkları anti-viral, antibiyotik, kortikosteroid, immünmodulatör, destek tedaviler değerlendirildi. Değerlendirmeler hastalar kontrole çağrıldıklarında da tekrarlandı. Hastaların başvuru ve kontrolleri arasındaki ortalama süre 38.2±30.2 gün idi. Çalışmamızda 59 erkek (orta yaş 61.5), 35 kadın (ort yaş 59.5) hasta yer aldı. Hastaların en sık gözlenen başvuru şikayetleri sırasıyla; nefes darlığı (%47.9), halsizlik (%47.9) , öksürük (%46.8), ateş yüksekliği (%29.8), kas ağrısı (%19.1) ve koku kaybıydı (%19.1). Hastaların %70 'i en sık hipertansiyon (HT), diyabet, ve kardiak iskemi gibi COVID-19 dışı ek hastalığa sahipti. COVID-19 dışı hastalığı bulunanların ortalama yaşları (64.4) bulunmayanlardan (51.2) anlamlı olarak fazlaydı (p=0.001). Hastaların %75'inden fazlasında tedavi yatarak gerçekleşirken, benzer orandaki hastalara oksijen tedavisi uygulanmıştı. Antikoagulan ve favipravir tedavileri %90'ın üstündeki oranlarda uygulanmıştı. Kortikosteroidler hastaların yaklaşık olarak %65'inde uygulanırken, anti IL-6 tedavisi %8.5 oranında uygulanmıştı. Hastaların %10.6'sına NIMV (servis veya yoğun bakım ünitesi) uygulanmış, %11.7'si ise yoğun bakım ünitesinde izlenmişti. Hastaların 1.ay kontrollerinde %60' ında radyolojik patoloji sürerken (erkeklerde kadınlarda daha sık radyolojik patoloji vardı), %35 inin üzerinde nefes darlığının olduğu (erkeklerde nefes darlığı kontrolde anlamlı düzeyde azalmamıştı), öksürük-halsizlik şikayetlerinin de %20' nin üzerinde devam ettiği tespit edildi. Sonuçta; COVID-19 aşısının henüz uygulanmaya başlanmadığı dönemde izlenen hasta grubunda yaklaşık 40 gün sonra yapılan kontrollerde dispnenin, öksürük ve halsizlik şikayetlerinin, radyolojik patolojinin sürdüğü gözlendi. Erkeklerde kontrolde dispnenin anlamlı düzeyde azalmaması, radyolojik patolojinin %60 üstünde sürmesi, enfeksiyonun erkeklerde daha ağır seyrettiğini bildiren literatürle uyumlu bulundu. Uzamış COVID-19 tablosu bulunan hastaların dikkatle izlenmeleri gerektiği vurgulandı.

Ağır COVID-19 pnömonisi nedeniyle oksijen desteği alan hastaların oksijen destek düzeyleri ile oksidatif stres düzeyleri arasındaki ilişki

Giriş-amaç: Oksijen toksisitesine bağlı akciğer hasarında oksidatif stres belirteçleri artarken, antioksidan belirteçlerin azaldığını gözlemleyen araştırmalar bulunmaktadır. COVID-19 pandemisinde ağır hastalarda yaygın olarak başvurulan ≥ %60 FiO2 ile O2 tedavisine bağlı pulmoner toksisite gelişmesi riskini araştıran çalışmalara gereksinim duyulmaktadır. Bu çalışmada ≥ %60 FiO2 ile O2 tedavisi alan hastaların; oksidatif stres belirteci olarak malondialdehid (MDA) ve antioksidan olarak glutatyon (GSH) ile aynı hastaların iyileşme dönemi sürecinde nazal 2-4 lt/dk oksijen alırken glutatyon ve malondialdehit düzeylerini karşılaştırmayı amaçladık Materyal-Metod: Çalışmaya rezervuarlı maske ile ≥ 15lt/dk, yüksek akımlı nazal kanül (HFNC) ile ya da noninvazif mekanik ventilasyon (NIMV) ile ≥ %60 FiO2 oksijen tedavisi alan COVID-19 pnömoni tanısı alan 50 hasta dahil edildi. Oksijen desteği ≥%60 FiO2 olarak başlandıktan 48 saat sonra ve oksijen tedavisi nazal 2-4 lt/dk' ya düşüldükten 48 saat sonra GSH ve MDA düzeyleri bakıldı. Yirmi hasta ex olduğu için kontrol GSH ve MDA düzeyleri bakılamadı. Bulgular: Hastaların %60'ı (n= 30) erkek, %40'ı (n=20) kadın idi. Hastaların ortalama yaşı 66.0 ± 15,2 (min:40, max:93) idi. Altta yatan hastalıklar sıklık sırasına göre; DM %32 (n=16), HT %26 (n=13), iskemik kalp hastalığı %26 (n=13), konjestif kalp yetmezliği %12 (n=6), benign prostat hiperplazisi %10 (n=5), hipotiroidi %10 (n=5), kronik böbrek yetmezliği %8 (n=4) idi. Oksijen desteğinin ≥ %60 FiO2 olduğu dönemde hastaların O2 satürasyonu %93 civarında, soluk sayısı 23/dk iken, ortalama LDH, ferritin, d-dimer ve CRP değerleri normal referans değerlerin üstündeydi. Altta yatan hastalığı HT olan hastalarda oksijen desteğinin ≥ %60 FiO2 olduğu dönemde daha yüksek olan MDA düzeyleri, nazal 2-4 lt/dk oksijen tedavisi aldıkları dönemde anlamlı olarak azalmıştı (0.62'den 0.54'e düştü, p=0.043). Altta yatan hastalığı hipertansiyon olan hastalarda oksijen desteğinin ≥ %60 FiO2 olduğu dönemde daha yüksek olan MDA düzeyleri, nazal 2-4 lt/dk oksijen tedavisi aldıkları dönemde anlamlı olmasa da azalmıştı (6.26'dan 5.57'ye düştü, p=0.064). Altta yatan hastalığı DM olan hastalarda oksijen desteğinin ≥ %60 FiO2 olduğu dönemde daha yüksek olan GSH düzeyleri, nazal 2-4 lt/dk oksijen tedavisi aldıkları dönemde anlamlı olarak azalmıştı (3.95'ten 3.05'e düştü, p=0.021). Ağır radyolojik tutulumu olan hastalarda oksijen desteğinin ≥ %60 FiO2 olduğu dönemde daha yüksek olan GSH düzeyleri, nazal 2-4 lt/dk oksijen tedavisi aldıkları dönemde anlamlı olarak azalmıştı (3.61'den 2.94'e düştü, p=0.039). Cinsiyete, yaş kategorisine, sigara kullanımına, KOAH varlığına, hafif ve orta radyolojik tutulum düzeylerine göre oksijen desteğinin ≥ %60 FiO2 olduğu dönem ile nazal 2-4 lt/dk oksijen tedavisi aldıkları dönemde MDA ve GSH düzeylerin anlamlı farklılık gözlenmemişti. Ancak; 60 yaş altındakilerde istatistiksel olarak anlamlı olmasa da belirgin MDA azalması (7.42'den, 6.23'e, p=0.117), sigara kullanmayanlarda belirgin GSH azalması (4.93'ten 3.09'a, p=0.093), KOAH tanısı bulunmayanlarda belirgin GSH azalması (4.98'den 4.30'a, p=0.153), HT bulunmayanlarda belirgin GSH azalması (5.53'den 4.58'e, p=136) gözlenmişti. Elli hastanın 20'si ex için kontrol testler 30 hastada yapıldı. Ölen hastaların ortalama MDA düzeyleri sağ kalanlardan anlamlı olarak yüksekti (10.12'ye 6.65). Ölenlerin GSH düzeyleri sağ kalanlardan düşük olsa da farklılık anlamlı değildi (2.91'e 4.56). Sonuç: Sonuç olarak oksidatif stres viral enfeksiyonlarda, özellikle COVID-19 enfeksiyonunda önemli bir role sahiptir. COVID-19 hastalığında gerek hastalığın patogenezinin gerekse de tedaviyle ilgili faktörlerin oksidatif stresi artırdığını düşündüğümüz çalışmamızda ölen hastaların yeterli antioksidan yanıt oluşturamadığı sonucuna ulaştık. Artan oksidatif strese vücudun vereceği antioksidan yanıt da mortalitenin belirleyicisi olabilir. COVID-19 pnömonisinde oksidatif stres ile mortaliteyi ilişkili bulduk, ancak oksijen destek düzeyleri ile oksidatif stres ilişkisi gösteremedik. Uzun vadede oksidatif stresi azaltan tedaviler araştırılmalıdır. Antioksidanların ve redoks proteinlerinin rolleri dahil olmak üzere oksidatif stresin COVID-19 enfeksiyonundaki rolünü anlamak, potansiyel terapötikleri yönlendirmeye yardımcı olabilir. Anahtar kelimeler: COVID-19 enfeksiyonu; glutatyon; malondialdehit; yüksek düzey oksijen (≥ %60 FiO2)

Obstrüktif uyku apnesi olan hastalarda sürekli pozitif havayolu basıncı (CPAP) tedavisinin serum kaspaz-3 düzeyi üzerine etkisi

Giriş: Aralıklı hipoksemi, obstrüktif uyku apne (OUA) komplikasyonlarının fizyopatogenezinde önemli bir yere sahiptir. OUA'da aralıklı hipoksemiye bağlı artmış apoptoz önemli bir klinik durum olabilir. Bu çalışmada OUA olan hastalarda artmış apoptozun dolaylı bir belirteci olan kaspaz-3 enzim düzeyini değerlendirmeyi ve sürekli pozitif hava yolu basıncı (CPAP) ile OUA tedavisinin kaspaz-3 enzim düzeyi üzerine etkisini değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya uykuda solunum bozuklukları laboratuvarına 6 ay içinde başvuran ardışık 141 hasta dahil edildi. Tüm olgulara gece yapılan polisomnografi (PSG) sabahı alınan rutin kan örneklerinden kaspaz-3 ölçümleri yapıldı. PSG sonucuna göre OUA tespit edilip CPAP tedavisi uygulanmasına karar verilen olgular 3 aylık CPAP tedavisi sonrası kontrole çağrıldı. Kontrole gelen hastaların CPAP tedavisine uyumları değerlendirildi ve tedavi sonrası kaspaz-3 düzeylerine tekrar bakıldı. Bulgular: Çalışmaya 39'u kadın (%27,7) 102'si erkek (%72,3) toplam 141 olgu dahil oldu. Olguların yaş ortalaması 49±12 (min-17, max-77) idi. PSG sonuçlarına göre olguların %95,7'sinde (135/141) OUA tespit edildi. Hafif OUA 35 (%24,8), orta OUA 39 (%27,7), ağır OUA 61 (%43,3) olgu idi. Çalışma grubunda erkek ve kadınlarda medyan kaspaz-3 enzim düzeyleri benzerdi. OUA varlığı ve şiddetine göre ayrılmış gruplar arasında hemogram parametreleri ve kaspaz-3 enzimi düzeyi açısından istatistiksel anlamlı fark saptanmadı. Gündüz aşırı uykululuk hali olanlarda kaspaz-3 düzeyi anlamlı olarak yüksek, kardiyovasküler hastalığı olanlarda ise kaspaz-3 düzeyi anlamlı olarak düşük bulundu. OUA'da 3 aylık CPAP tedavisi sonrası kaspaz-3 enzim düzeyinin tedavi öncesine göre anlamlı olarak değişmediği tespit edildi. Kaspaz-3'ün hem CPAP tedavisi günlük kullanım yüzdesi hem de gecede 1 saatten fazla CPAP cihazı kullanım yüzdesi ile negatif korelasyon gösterdiği bulundu. CPAP tedavisi günlük kullanım yüzdesi arttıkça kontrol kaspaz-3 düzeyinin istatistiksel anlamlı olarak azaldığı bulundu (r=-0.397, p=0.030). Gecede 1 saatten fazla CPAP tedavisi kullanım yüzdesi arttıkça kontrol kaspaz-3 düzeyinin istatistiksel anlamlı olarak azaldığı bulundu (r=-0.411, p=0.024). Sonuç: Bu çalışmanın sonuçları OUA şiddetiyle kaspaz-3 düzeyleri arasındaki ilişkiyi ortaya koyamamıştır. Ancak tedavi uyumu arttıkça azalan kan kaspaz-3 seviyeleri OUA'da artmış apoptozu CPAP tedavisinin düzeltebileceğini düşündürmektedir. Bu konuda daha kapsamlı çalışmalar yapılmasına ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: Obstrüktif uyku apne, Kaspaz-3, Apoptozis, Aralıklı hipoksemi, CPAP

Romatoid artrit tanılı hastalarda obstruktif uyku apnesi sıklığı ve özellikleri

Amaç: Çalışmada romatoid artrit (RA) hastalarında obstrüktif uyku apnesinin (OUA) sıklığı ve RA hastalarında OUA'nın gelişimine neden olabilecek faktörlerin araştırılması amaçlandı. Gereç-Yöntem: Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon polikliniği veya Romatoloji polikliniği tarafından RA tanısı konulan hastalarda OUA'yı değerlendirmek için Epworth uykululuk skalası (EUS), STOP-BANG anketleri uygulandı ve polisomnografi (PSG) yapıldı. Bulgular: Çalışmamıza 83 RA hastası katıldı. Hastaların % 78,3'ü kadın, %21,7'si erkek ve yaş ortalaması 57 idi. Horlama, tanıklı apne, gündüz uykululuk hali, vücut kitle indeksi ≥ 35 kg/m2 ve EUS ≥ 10 kriterlerinden en az 2'sini karşılayan 16 hastaya PSG yapıldı. PSG yapılan hastaların %87,5'inde OUA saptandı. OUA saptanan hastalar, çalışmaya katılan tüm hastaların %16,8'i idi. OUA saptanan hastalarda kilo, VKI, bel çevresi ve boyun çevresi ölçüleri anlamlı derecede farklıydı. Horlama şikayetinin OUA için sensitivitesi ve negatif prediktif değeri %100 idi. Horlama şikayetinin hasta popülasyonunu ayırt etme kapasitesi yüksek olarak bulundu. Tanıklı apne ve gündüz uykululuk halinin ise sağlıklı popülasyonu ayırt etme kapasitesi daha yüksek olarak bulundu. Hastaların kullandığı ilaçlar sorgulandı. MTX kullanan hastalarda OUA sıklığı anlamlı olarak fazla bulundu. Sonuç: OUA için risk faktörlerinin saptanmasıyla RA'da erken OUA tanı konulup tedavi başlanabilir. Erken tedavi gelişebilecek komorbiditeler ile morbidite ve mortalitede azalmaya yardımcı olabilir. Daha geniş popülasyonda çalışmalar yapılması RA ve OUA birlikteliğine yol açan durumların daha iyi tanımlanmasına ve erken tedavi başlanmasına yardımcı olacaktır. Anahtar Kelimeler: Romatoid artrit, obstrüktif uyku apnesi, polisomnografi, STOP-BANG

İnterstisyel akciğer hastalıklarının ayırıcı tanısında YKL-40 ve KL-6'nın yeri

İnterstisyel akciğer hastalıkları(İAH) akciğeri diffüz olarak etkileyen, parankimde inflamasyon ve fibrozise neden olabilen bir grup hastalıktır. İAH'larının tanısında ve takibinde; invaziv olmayan, ucuz ve kolay yapılabilen tetkik arayışında biyobelirteçler yıllardır çalışılmaktadır. KL-6 akciğerde tip 2 pnömositler tarafından üretilen bir proteindir. YKL-40 ise kitinaz benzeri proteinler ailesinde bulunan, kronik inflamasyonun olduğu birçok hastalıkta yükselen bir belirteçtir. İAH'ları da inflamasyon ile seyreden akciğer hastalığı olduğundan YKL-40'ın bu hastalıklarda da yükselebileceğini düşündük. YKL-40 ile, yıllardır İAH'ında kullanılan bir belirteç olan KL-6 ile karşılaştırdık. Çalışmamıza Nisan 2019- Şubat 2020 tarihleri arasında kliniğimize başvuran İPF, Sarkoidoz, hipersensivite pnömonisi (HSP) ve kollajen doku hastalığı ilişkili interstisyel akciğer hastalığı (KDH-İAH) tanılı hastalar ile akciğer hastalığı olmayan bireyler dahil edildi. Hastalardan kan alınarak KL-6 ve YKL-40 ölçümleri ELİSA yöntemi ile çalışılıp kaydedildi. İstatistiksel analizler SPSS ile yapıldı. Tüm hasta gruplarının medyan KL-6 ve YKL-40 değerleri, kontrol grubundan yüksek saptandı. Sadece İPF ile kontrol grubu arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı saptandı. IPF ile akciğer hastalığı olmayan kontrol grubunun ayrımında, KL-6 için kesim noktası 74,75 U/mL olarak belirlenirken (p<0,001; Sensitivite= 76,19%, Spesifite= 90%), YKL-40 için kesim noktası 27,96 ng/mL olarak saptandı (p<0,001; Sensitivite= 95,24%, Spesifite= 70%). KL-6 ile YKL-40 arasında istatistiksel olarak anlamlı, pozitif yönde çok kuvvetli bir ilişki olduğu belirlendi (p<0,05; r=0,951). KL-6 ve YKL-40'ın cinsiyetler arasında fark göstermediği, yaş ile korele olmadığı görüldü. Her iki belirteç de sigara içen bireylerde, içmeyenlere göre daha yüksek saptandı. Çomak parmak bulgusu olan bireylerde serum KL-6 ve YKL-40 değerleri çomak parmak bulgusu olmayan bireylere kıyasla daha yüksekti. KL-6 ve YKL-40, SpO2 düzeyi ile negatif yönde korele olarak saptandı. Hem KL-6, hem de YKL-40 İAH'larının tanısında, takibinde, tedaviye yanıtı değerlendirmede ve prognoz tayininde kullanılabilir. Daha yüksek hasta sayılarıyla daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır.

Hava kirliliğinin bronş lavajındaki 1-hidroksipiren düzeyleriyle ve bronş lavajının hücresel analizi ile ilişkisi

Amaç: Tüm canlıların sağlığını tehdit eden hava kirliliğinin insanların bronşiyal sıvılarında yarattığı etkileri sitolojik analiz ve 1-Hidroksi Piren (1-OHP) düzeyi ölçümleriyle değerlendirmek. Gereç ve yöntem: Farklı ön tanılarla yapılan bronkoskopi hastalarında planlanan örneklem sayısına ulaşıncaya kadar BAL örnekleri toplanmıştır. Tüm hastaların örnekleri patoloji ve biyokimya laboratuarında değerlendirilmiştir. Hastaların kişisel bilgileri ve hava kirlilik verileri kaydedilmiştir. Elde edilen bilgilerin 1-OHP ile korelasyonu değerlendirilmiştir. Bulgular: Hastaların 55'i erkek iken 25'i kadın idi. Hastaların 28'i il merkezinde, 26'sı ilçe merkezinde, 26'sı da köyde yaşamaktaydı. Hastaların %40'ı emekli, %27,5'i ev kadınıydı. Hastaların %25'i eş zamanlı olarak çiftçilik ile uğraşmaktaydı. Hastaların %27,5'inin haftada birden fazla kızartma yaptığı öğrenildi. Isınmak için hastaların %40'ı doğalgaz, %17,5'i odun sobası yakmaktaydı. Kışın yaza göre günlük ve 7 günlük PM2,5, CO, NO2, NOX seviyeleri anlamlı olarak fazla idi. Yazın ise günlük, 7 günlük ve 30 günlük SO2, O3 düzeyleri daha yüksekti. BAL'daki 1-OHP ile günlük PM10, NO ve 30 günlük NO düzeyleri arasında pozitif korelasyon vardı. 1-OHP ile günlük SO2, NO2, 7 günlük PM2,5, SO2, NO2, NOX ve 30 günlük SO2, NO2 düzeyleri arasında anlamlı negatif korelasyon vardı. Yaz grubunda makrofajların kış grubuna göre anlamlı düzeyde fazlaydı. Doğalgaz yakanlarda 1-OHP düzeyleri anlamlı olarak düşükken, evde kızartma yapanlarda yüksekti. Çiftçilik yapanlarda 1-OHP düzeyleri anlamlı olarak yüksekti. Sonuç: Birçok hastalığın temelini oluşturan hava kirliliği ile bireysel ve ulusal düzeyde mücadele edilmelidir. Bireysel olarak evde doğalgaz kullanımı tercih edilmeli, sigara kullanılmamalı, kızartılmış yiyecekler tercih edilmemelidir. Özellikle havanın kirlilik seviyesinin yüksek olduğu günlerde dışarı çıkılmamalı, tarım toprakları bilinçli bir şekilde kullanılmalı ve ulaşımda mümkün olduğunca doğa dostu araçlar tercih edilmelidir. PAH açısından riskli mesleklerde çalışanların kişisel koruyucu ekipmanlarını özenli bir şekilde kullanmalı ve fabrika bacalarından salınan kirleticilerin daha fazla denetlenmesi ve gerekli önlemlerin alınması önerilmektedir. Anahtar Kelimeler; Hava kirliliği, Polisiklik aromatik hidrokarbonlar, 1-Hidroksi Piren, Bronkoalveolar lavaj

Koah akut atağına bağlı tip II solunum yetmezliğinde noninvaziv pozitif basınçlı ventilasyon uygulaması ve standart medikal tedavi ile karşılaştırılması

Sigara bırakmada nikotin bant ve bupropion tedavilerinin etkinliğinin kıyaslanması

Akciğer kanseri evrelemesinde pet/btincelemesi ile kombine edilen transbronşial iğne aspirastonunun yeri

Bu çalışmada PET/BT incelemesi rehber alınarak uygulanan TBİA işleminin akciğer kanseri evrelemesindeki yerini, mediastinoskopi ile karşılaştırılmasını ve mediastinoskopi ihtiyacını azaltıp azaltmadığını saptamayı amaçladık. Akciğer kanseri ön tanısı düşünülen, Toraks BT'sinde 1 cm' den büyük lenfadenopati saptanan ve PET/BT tetkikinde SUV max? 2.5 olan 25 hasta çalışmaya dahil edildi. Toplam 43 lenf nodu istasyonundan TBİA örneklemesi yapıldı, mediasten değerlendirmesinde mediastinoskopi sonucu altın standart olarak kabul edildiğinde, TBİA yönteminin mediastinal evrelemedeki duyarlılık, özgüllük, negatif prediktif ve pozitif prediktif değerleri sırasıyla; %87, %100, %100, %89 olarak bulundu. Yeterli TBİA örneklemesi yapılan 19 olgunun; 13'ünde (%69) başlangıç klinik evresi TBİA sonrası gerilemiş, mediastinoskopi sonrası 17'sinin (%89) evrelemesinin doğru olarak yapıldığı saptanmıştır. Ondokuz olgunun 5'inde (%26) TBİA ile mediastinoskopi ihtiyacı ortadan kalkmıştır. Pozitif TBİA sonucunu öngörebilecek klinik faktörlerden sadece PET SUV max değerinin TBİA pozitifliğini etkilediği saptandı [OR=1.27 (1.004-1.610), p=0.046]. PET SUV max ? 5'in TBİA pozitifliğini yaklaşık 11 kat artırdığı gösterilmiştir [OR=10.68 (1.91-59.62), p<0.01].Sonuç olarak, akciğer kanseri olgularının doğru olarak evrelendirilmesinde mediastinoskopiye kıyasla daha az invaziv ve komplikasyonu daha az bir işlem olan TBİA'nın kullanılabileceği, PET/BT tetkiki ile birlikte uygulanmasının TBİA'nın sensitivitesini arttırdığı, özellikle SUV max? 5 olan lenf nodlarında TBİA pozitifliğinin anlamlı oranda yükseldiği ve TBİA'nın mediastinoskopi ihtiyacını azalttığı sonucuna varılmıştırAnahtar Kelimeler: Akciğer kanseri, Evreleme, TBİA, PET/BT

Plevral sıvıların ayırıcı tanısında iskemi modifiye albumin

Plevral sıvılar rutin pratikte sık karşılaştığımız, ayırıcı tanısında güçlüklerin yaşandığı bir klinik problemdir. Genellikle sistemik bir patolojinin veya başka bir organa ait hastalığın komplikasyonu olarak görülürler. Mevcut birçok iskemi belirteci ile kıyaslandığında iskemi açısından daha duyarlı olduğu anlaşılan iskemi modifiye albumin plevral efüzyonlarda ölçümüne dair mevcut veri bulunmamaktadır. Bazı plevral hastalıklarda iskeminin daha belirgin olması olasıdır. Biz özellikle konjestif kalp yetmezliği ve pulmoner tromboemboli gibi durumlarda plevral iskemi modifiye albumin seviyelerinin diğer etyolojilere bağlı plevral efüzyonlara kıyasla daha yüksek olabileceğini düşündük. Bu amaçla bu çalışmada plevral efüzyonların ayrıcı tanısında plevral iskemi modifiye albumin düzeylerinin katkısını araştırmayı amaçladık.Çalışmaya Kasım 2008 Eylül 2010 tarihleri arasında Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Göğüs Hastalıklarına başvuran veya diğer kliniklerden konsültasyon istenen plevral efüzyonlu 92 hasta alındı. Hastaların 31'i transüda, 61'i eksüda vasfında plevral efüzyona sahipti. Plevral efüzyonların etyolojik dağılımları; 32 malignite, 30 transüda (konjestif kalp yetmezliği ve diğer transüdalar), 11 tüberküloz, 5 pulmoner tromboemboli, 11 parapnömonik efüzyon, 3 nedeni bilinmeyen idi.Plevral sıvı iskemi modifiye albumin değerleri etyolojik gruplar arasında karşılaştırıldığında aradaki fark istatistiki olarak anlamlı bulundu (p=0.001). Ortalama plevral sıvı iskemi modifiye albumin değeri konjestif kalp yetmezliği ve diğer transüdalar grubunda en yüksek bulundu (9113.5±10864,9 ng/mL).Kan iskemi modifiye albumin değerleri açısından böyle bir fark yoktu. Plevral sıvı iskemi modifiye albumin değerinin transüdaları eksüdalardan ayırmadaki değeri araştırıldığında (ROC eğrisi).4664 ng/mL değerinin üzerindeki iskemi modifiye albumin değerleri için transüda tanısı koymada duyarlılık %75, özgünlük ise % 80 bulundu. Eğrinin altında kalan alan (AUC) 0.832±0.045 olarak bulundu (p=0.0001).Sonuç olarak plevral sıvı iskemi modifiye albumin düzeyi transüdatif sıvılarda eksüdatif sıvılara göre daha yüksektir. Kan iskemi modifiye albumin düzeyleri arasında böylesi bir fark olmaması ya plevral iskemi modifiye albuminin yarılanma ömrünün daha uzun olduğunu ya da plevral iskemi modifiye albumin düzeylerinin artmasında iskemi dışında başka faktörlerin de etkin olabileceğini düşündürmektedir.

Bronş astması ve kronik obstrüktif akciğer hastalığında yüksek rezolüsyonlu bilgisayarlı tomografinin yeri: konvansiyonel tanı yöntemleri ile karşılaştırılması

Mercimek kırma tesislerinde çalışan işçilerin solunum fonksiyonlarının değerlendirilmesi

Gaziantep ilinde bronş astması prevalansı

ÖZET Astma oldukça yaygın kronik bir hastalıktır ve dünyanın değişik bölgelerinden bronşial astma prevalansım gösteren farklı sonuçlar bildirilmiştir. Son zamanlarda astma prevalansında tüm yaş gruplarında özellikle çocukluk çağında artma bildirilmiştir. Bu çalışmada Gaziantep'te bronşial astma prevalansının saptanması hedeflenmiştir.Gaziantep'te daha önceden kliniğimizce yapılan ankete dayalı bir çalışmada potansiyel astma olarak saptanan 258 kişi çalışmaya alınmıştır. Bu kişilerin fizik muayeneleri yapılmıştır. Akciğer ve sinus grafıleri çekilip SFT, BPT prick deri testleri yapılmıştır, total IgE düzeyleri ölçülmüştür. Sonuç olarak Gaziantep'te bronşial astma prevalansı %2.1 olarak bulunmuştur(Kadınlarda 2.7, erkeklerde %1.5). Astma prevalansının yoğunlaştığı iki yaş grubu dikkati çekmektedir. Bunlardan birisinin 19-50 yaş grubu kadınlarda (%4.8), diğerinin ise 50 yaş üzeri erkeklerde (%10) olduğu gözlenmiştir. Birçok ülkede çocukluk çağında yüksek astma prevalansı bildirilmesine rağmen bizim çalışmamızda çocuklarda önemli bir prevalans bulunmamıştır(%1.2). Kliniğimizce astma tanısı alanların %26.6sı daha önceden astma tanısı aldıklarını ifade etmişlerdir. Astmalılarda %46.7' sinde atopi, %16.6'sında ailede astma olduğu saptanmıştır. Prick deri testi pozitifliği, atopi varlığı astmalı grupta anlamlı derecede yüksektir, ancak total IgE düzeyinde farklılık gözlenmemiştir. 70

Sarkoidoz hastalarında nutriyonel durumun solunum kas gücüne etkisi

Sarkoidoz, etiyolojisi bilinmeyen sistemik granülomatöz bir hastalıktır. Yorgunluk en sık görülen şikayetlerden biridir. Nedeni hala araştırılmaktadır. Azalmış akciğer fonksiyonu ve solunum kas gücü, fiziksel dekondisyon, kortikosteroid kaynaklı miyopati gibi faktörler yorgunluğa neden olabilir. Hastaların beslenme durumunun, solunumun sistemi hastalıklarının değerlendirilmesinde önemi giderek artmakta olup sarkoidoz hastalarında periferik kas kuvveti, solunum kas gücü ve efor kapasitesininin düşmesinde nutrisyonel değerlendirmenin etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Bu prospektif, vaka kontrollü çalışmaya sistemik steroid tedavisi almayan 31 sarkoidoz hastası ve yaş ve cinsiyete göre eşleştirilmiş 24 sağlıklı kontrol dahil edildi. Katılımcılara 6 dakikalık yürüme testi (6MWT) ile fonksiyonel egzersiz kapasitesi, maksimum inspiratuvar (MIP) ve ekspiratuvar basınçları (MEP) kullanılarak solunum kas gücü, el kavrama dinamometrisi ile periferik kas gücü ve akciğer fonksiyon testleri uygulandı. Beslenme durumu Mini Beslenme Değerlendirmesi (MNA) anketi ve biyoelektrik empedans yoluyla vücut kompozisyonu analizi kullanılarak değerlendirildi. Benzer akciğer fonksiyonu ve solunum kas gücüne rağmen sarkoidoz hastalarında kontrollerle karşılaştırıldığında önemli ölçüde daha düşük 6MWT mesafeleri gösterdi. Sarkoidoz hastalarının vücut kitle indeksi (VKİ) ve yağ kütlesi daha yüksekti. Yağsız kütle, yumuşak kas kütlesi, iskelet kas kütlesi, sıvı ağırlığı ve periferik kas gücü hasta ve kontrol grubunda benzerdi. Kontrol grubuna göre sarkoidoz hastalarında MIP, MEP ve beklenen yüzde değerlerinde anlamlı fark oluşmadı. MIP, MEP ve yağsız vücut kütlesi arasında pozitif korelasyonlar gözlemlendi. Sarkoidoz hastaları, kontrollerle karşılaştırıldığında prognostik beslenme indeksi (PNI) değerlerinde önemli bir fark göstermedi. Bu çalışma, sarkoidozda yorgunluk için altta yatan inflamasyonun tedavi edilmesinin yanı sıra yaşam tarzı değişiklikleri, beslenme ve fiziksel rehabilitasyon dahil olmak üzere bireyselleştirilmiş müdahalelerin önemini vurgulamaktadır.