Theses supervised by Dr. Öğr. Üyesi Tuğba Uyar Suiçmez
10 theses · Başkent University
Arkadaş kaybı yaşamış kişilerin uzamış yas belirtilerinin yordayıcılarının incelenmesi
Yas ve kayıp birçok kişinin deneyimlediği olağan bir süreçtir ancak bazı durumlarda yas süreci normal süresinden çok daha uzun ve yoğun olarak yaşanmaktadır. Bu durum ise uzamış yas bozukluğu olarak adlandırılmaktadır. Mevcut araştırmada arkadaşını kaybetmiş kişilerde uzamış yas bozukluğu belirtilerini etkileyen faktörler incelenmiştir. Bu faktörler kişinin demografik bilgileri, kayıp yaşantısına dair bilgiler, ölüm kaygısı, hayatta anlam ve algılanan sosyal destektir. Araştırmanın veri toplama sürecinde demografik bilgi formu, Türkçe Ölüm Kaygısı Ölçeği, Hayatın Anlam ve Amacı Ölçeği, Uzamış Yas Ölçeği, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği kullanılmıştır. Mevcut araştırmanın örneklemini en az 6 ay en fazla 5 yıl önce bir arkadaşını kaybetmiş 18-65 yaş arasındaki kişiler oluşturmaktadır. Araştırmada uygun örnekleme yöntemiyle 155 kişiye ulaşılmış ve uzamış yas bozukluğu tanısının yaygınlığı %10.3 olarak bulunmuştur. Ardından değişkenler arası ilişkilerin incelenmesi için korelasyon analizleri yapılmıştır. Analize göre uzamış yas bozukluğu belirti şiddeti ve ölüm kaygısı arasında pozitif anlamlı ilişki bulunmaktadır. Öte yandan uzamış yas bozukluğu belirti şiddeti ile hayatta anlam düzeyi ve algılanan sosyal destek arasında negatif anlamlı ilişkiler bulunmaktadır. Ölüm kaygısı ile hayatta anlam arasında negatif anlamlı bir ilişki bulunurken, ölüm kaygısı ve algılanan sosyal destek arasında anlamlı bir ilişki bulunmamaktadır. Son olarak algılanan sosyal destek ve hayatta anlam arasında pozitif anlamlı bir ilişki bulunmaktadır. Korelasyon analizlerinin ardından uzamış yas bozukluğu tanısını yordayan değişkenlerin incelenmesi için Çoklu Lojistik Regresyon analizleri kullanılmıştır. Son olarak ise uzamış yas bozukluğu şiddetini yordayan değişkenlerin incelenmesi adına Çoklu Doğrusal Regresyon Analizleri yürütülmüştür. Sonuçlara göre ölüm kaygısındaki artış ve kaybedilen arkadaşla ilişkinin yakınlık düzeyindeki artış, uzamış yas bozukluğu tanısını anlamlı şekilde yordamaktadır. Kişinin ölüm kaygısındaki artış, yaşının büyük olması, başka kayıplardan etkilenme düzeyindeki artış, kaybedilen arkadaşla kurulan ilişkinin yakınlık düzeyindeki artış, hayatta anlam düzeyindeki azalış ve kayıptan beri geçen süredeki azalış, uzamış yas bozukluğu belirti şiddetindeki artışı yordamaktadır. Son olarak ölüm nedeni, kaybın beklenmediklik düzeyi, algılanan sosyal destek ve cinsiyet değişkenlerinin uzamış yas bozukluğu tanısını ve uzamış yas bozukluğu belirti şiddetini anlamlı bir şekilde yordamadığı bulunmuştur. Mevcut araştırmanın bulguları ilgili literatür doğrultusunda tartışılmıştır.
Bağlanma, belirsizliğe tahammülsüzlük ve psikolojik esnekliğin yeme tutumu ile ilişkisi
Mevcut araştırmada, bireylerin yeme tutumları üzerinde bağlanma, belirsizliğe tahammülsüzlük ve psikolojik esneklik düzeylerinin etkileri incelenmiştir. Çalışma, 23-74 yaş aralığındaki 519 katılımcı ile yürütülmüştür. Katılımcılara gönüllü katılım formu, demografik bilgi formu, Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri II, Belirsizliğe Tahammülsüzlük Ölçeği, Hollanda Yeme Tutumu Ölçeği ve Psikolojik Esneklik Ölçeği uygulanmıştır. Verilerin analizi IBM SPSS 23 (Statistical Package for Social Science) ile yapılmıştır. Betimsel istatistik, korelasyon analizi ve hiyerarşik regresyon analizleri uygulanmıştır. Değişkenler arası ilişkilerin incelenmesi için korelasyon analizleri yapılmıştır. Analiz sonuçlarına göre yeme tutumu ile bağlanma arasında anlamlı ilişki bir bulunmuştur. Bireylerin kaygılı ve kaçıngan bağlanma düzeyleri arttıkça yeme tutumları daha olumsuz etkilenmiştir. Belirsizliğe tahammülsüzlük ile yeme tutumu arasında anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Belirsizliğe tahammülsüzlük düzeyi arttıkça yeme tutumu daha olumsuz etkilenmiştir. Son olarak, psikolojik esneklik ile yeme tutumu arasında anlamlı bir ilişki olduğu görülmüştür. Psikolojik esneklik düzeyi arttıkça yeme tutumu daha olumlu etkilenmiştir. Ayrıca belirsizliğe tahammülsüzlük ve psikolojik esneklik arasında negatif yönde güçlü bir ilişki olduğu bulunmuştur. Yürütülen hiyerarşik regresyon analizleri sonucunda bağlanma stilleri, psikolojik esneklik ve belirsizliğe tahammülsüzlüğün yeme tutumunu yordadığı ancak yordama gücünün yüksek olmadığı bulgusu elde edilmiştir. Kaygılı bağlanma, belirsizliğe tahammülsüzlük ve psikolojik esneklik düzeylerinin yeme tutumu üzerinde %18'lik bir yordama gücüne sahip olduğu görülmüştür. Kaçıngan bağlanma, belirsizliğe tahammülsüzlük ve psikolojik esneklik düzeylerinin ise yeme tutumu üzerinde %24'lük bir yordama gücüne sahip olduğu görülmüştür. Mevcut araştırmanın bulguları ilgili literatür doğrultusunda tartışılmıştır.
Assessing prolonged grief on online platforms: The predictive role of perceived social support, meaning reconstruction and unfinished business
In the present study, the effects of meaning reconstruction , unfinished business and perceived social support on prolonged grief were assessed and the role of online grief in symptom severity was tried to be examined. In addition, it was investigated which factors play an important role in terms of engaging in loss-related behaviors. Within the scope of the study, 282 participants over the age of 18 who had lost a relative at least 12 months ago were reached. Participants were reached by convenient sampling method. Online grief behaviors were defined in the pilot study as announcing death, sharing photos, writing about loss, communicating with acquaintances, looking at the profile of the deceased, communicating with strangers, writing under the posts of the deceased or sending direct messages to the deceased and provided in the demographic form prepared. People who display one or more of these behaviors found to be show higher levels of adverse grief when compared to those who do not. In the hierarchical regression analysis coducted, it was found that the time since the loss, earthquake exposure, unfinished business and meaning reconstruction significantly predict severe and elongated grief symptoms. In addition to all these effective factors, frequency of loss-related behavior on social media still had explanatory value on symptom severity. According to information acquired from logistic regression, receiving professional support was found to be a significant predictor of engaging in loss-focused behavior on social media. The research findings were discussed in line with the relevant literature.
Investigating professional self-discrepancies of psychotherapists: The role of personal psychotherapy
The purpose of the current study was to investigate psychotherapists' self-discrepancies in terms of their profession and personal psychotherapy experiences of them. It was also aimed to explore the potential relationship between these concepts. For this purpose, qualitative research was carried out. Semi-structured face-to-face interviews were conducted with 17 psychotherapists, 11 of whom had personal psychotherapy experience. The collected data was analyzed using thematic analysis. Four main themes were identified, namely psychotherapist in the other chair, the frame, portrait of the psychotherapist, and fitting game. A total of 12 subthemes were identified.
An interpretative phenomenological analysis of the narcissistic injury
The current study aimed to examine in-depth the experience of narcissistic injury in adults. A qualitative research strategy was preferred to understand individuals' subjective experiences in-depth. Semi-structured interviews were conducted with 7 individuals suitable for the purpose in line with the Five-Factor Narcissism Inventory Short-Form scores. The data were analyzed using the Interpretative Phenomenological Analysis method. According to the analysis results, seven themes were created, including "Grandiose Armor to Hold the Broken Self Together", "Presenting an Unshakable Self-Image", "Avoid Emotions to Avoid Getting Hurt", "Feeling Entitled as A Victim", "Self-Directed Destructiveness", "Reconstruction of The Self with The Lack of The Other", and "The Wounded Self's Need for Repair". The emerging themes and clinical effects were discussed in line with the relevant literature. Keywords: Narcissistic injury, narcissism, traumatic experience, interpretative phenomenological analysis, qualitative methodology
Examining the effects of video game character design on self- discrepancies and anxiety
This study aimed to examine the effects of self-discrepancies on state anxiety within the framework of Self-Discrepancy Theory, and the moderating role of video game character design in this relationship. A total of 94 participants aged between 18 and 26 were randomly assigned to two groups: an experimental group that designed a character in Baldur's Gate 3, and a control group that played Sudoku. Participants' state anxiety levels were measured before and after the intervention using the State-Trait Anxiety Inventory, and self-discrepancies were assessed through the Integrated Self-Discrepancy Index. The findings revealed a significant decrease in state anxiety among participants in the experimental group, whereas no such change was observed in the control group. Regression analyses showed that individuals in the experimental group with high actual–ought self-discrepancy experienced greater reductions in anxiety. However, no significant differences were found in anxiety levels related to the perceived similarity between the designed characters and participants' self-concepts. The findings suggest that character creation may reduce state anxiety by regulating self-discrepancies, and that role-playing video games could be used as potential therapeutic tools. By integrating Self-Discrepancy Theory with digital intervention methods, this study contributes to the field of clinical psychology.Keywords: Self-Discrepancy Theory, state anxiety, character design, digital intervention, video game
The relationship between attachment styles and grief after romantic separation: The mediating role of cyberstalking
As digital technologies become increasingly embedded in social interactions, problematic behaviors like cyberstalking are also becoming more common and multifaced. In this context, the present study investigated the mediating role of intimate partner cyberstalking in the relationship between adult attachment styles and grief after romantic separation. The study was conducted with 294 individuals aged between 18 and 45 (M = 23.50, SD = 4.29), who had experienced a romantic breakup within the past 3 to 6 months and were not currently in a romantic relationship. Participants completed The Experiences in Close Relationships- II (ECR- II), The Intimate Partner Cyberstalking Scale (IPCS), and The Grief After Separation Scale (GASS), along with a demographic information form. According to the results, anxious attachment significantly predicted higher levels of cyberstalking behaviors, while avoidant attachment did not significantly predict cyberstalking engagement. Furthermore, cyberstalking was found to significantly predict grief levels following romantic separation. Mediation analyses demonstrated that cyberstalking partially mediated the relationship between anxious attachment and grief after romantic separation. These findings align with theoretical assumptions suggesting that individuals with anxious attachment, driven by a heightened fear of abandonment and a desire for proximity, may engage in digital surveillance behaviors during or after the relationship. These behaviors, in turn, may hinder emotional resolution and intensify the grieving experience. Although avoidantly attached individuals were less likely to engage in cyberstalking, they may still process grief through alternative mechanisms such as emotional detachment or social withdrawal. As far as the author is aware, this study is the first to look into how intimate partner cyberstalking may act as a mediator in the relationship between grief after romantic separation and adult attachment styles. It highlights how crucial it is to acknowledge that digital habits play a big role in the grieving process in contemporary relationships. The results imply that long-lasting grieving reactions may be lessened by therapy therapies that target attachment-related needs and the development of digital coping mechanisms, especially for those with anxious attachment. Keywords: Attachment styles, cyberstalking, grief, romantic separation, anxious attachment.
How perception of parents shapes psychological well-being beyond parentification
The purpose of this study was to examine the relationship between parentification experiences, individual's perceptions of their parents, and psychological well-being in a young adult sample. Data were collected from a total of 204 participants aged 18–25. Data were obtained using standard self-report scales measuring psychological well-being, emotional, instrumental, and perceived fairness, and parenting behaviors as perceived involvement, autonomy support, and warmth taken from parents. As a result of the analyses, it was found that the emotional and instrumental parentification significantly and negatively predicted psychological well-being. In addition, the perception of fairness in parentification stood out as the strongest negative predictor of psychological well-being in the study. In the hierarchical regression analysis, time spent with parents, parents presence at home, parentification, and perceived parenting behaviors were added to the model, respectively, and the previous variables were controlled at each stage. In the first stage of the hierarchical regression analysis, the family presence at home and the time spent with parents were added to the model. In the second stage, parentification scores were added to the model and the explained variance in psychological well-being increased significantly with this addition. This clearly demonstrates the effect of parentification on the individual's psychological well-being. In the third stage, father's parenting characteristics (involvement, warmth, autonomy support) were added to the model, a statistically significant increase was observed in the total explained variance, but the individual contributions of these variables were not found to be significant. In the fourth stage, mother parenting characteristics added to the model increased the explanatory power to a small extent but did not provide a significant individual contribution. Findings were discussed within the context of the relevant literature. Keywords: parentification, psychological well-being, perception of parents, young adulthood
Assessing non-suicidal self-injury: The predictive role of perceived parental attitudes and personality organization
As research started to differentiate Nonsuicidal Self Injury (NSSI) from suicidal behaviors and to recognize it beyond being merely a symptom of specific diagnoses or a result of trauma histories, NSSI is now seen as a distinct clinical phenomenon. This study aimed to explore the role of perceived parental attitudes and personality organizations on the functions of NSSI. For this purpose, a total of 194 participants aged between 25 and 40, reporting no history of suicide attempts, were recruited via online platforms. Data were collected using a sociodemographic information form, the EMBU (My Memories of Upbringing) scale, the Inventory of Personality Organization (IPO), and the Inventory of Statements About Self-Injury (ISAS). Hierarchical regression analysis revealed that both personality organization and perceived maternal overprotection significantly predicted NSSI functions, whereas perceived paternal overprotection and perceived parental rejection did not. Among the significant predictors, personality organization emerged as the strongest predictor. The results were discussed in light of the existing literature; clinical implications were considered and suggestions for future research were provided. Keywords: Non-suicidal self-injury, perceived parental attitudes, overprotection, rejection, personality organization
Patolojik narsisizm ve terapötik ittifak: Kişilerarası problemlerin aracı rolünün ve psikoterapi motivasyonunun düzenleyici rolünün değerlendirilmesi
Bu çalışma, (1) patolojik narsisizm ve terapötik ittifak arasındaki ilişkiyi incelemeyi; (2) büyüklenmeci ve kırılgan narsisizmi terapötik ittifak açısından karşılaştırmayı; (3) büyüklenmeci ve kırılgan narsisizmi kişilerarası problemler toplam puanları açısından karşılaştırmayı; (4) büyüklenmeci ve kırılgan narsisizmi kişilerarası problemler alt alanları açısından karşılaştırmayı; (5) patolojik narsisizm ve terapötik ittifak arasındaki doğrudan ve dolaylı (kişilerarası problemler aracılığı ile) ilişkileri araştırmayı; psikoterapi motivasyonunun ise patolojik narsisizm ve terapötik ittifak arasındaki doğrudan ve dolaylı ilişkilerindeki (kişilerarası problemler aracılığı ile) düzenleyici rolünü incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmanın örneklemi en az üç seanstır psikoterapiye devam eden toplam 361 yetişkinden oluşmaktadır. Veri toplamak amacıyla Patolojik Narsisizm Envanteri (PNE), Terapötik İttifak Ölçeği Kısa Formu (TİO-KF), Kişilerarası Problemler Envanteri Döngüsel Ölçekleri (KPE-DÖ) ve Danışanlar İçin Terapi Motivasyonu Ölçeği (DİTMÖ) kullanılmıştır. Araştırmanın bulguları, (1) narsisizm ve terapötik ittifak arasında negatif yönlü ve anlamlı bir ilişki olduğunu; (2) kırılgan narsisizm skoru yüksek katılımcıların büyüklenmeci narsisizm skoru yüksek katılımcılara göre anlamlı düzeyde daha yüksek terapötik ittifak puanları aldığını; (3) kırılgan narsisizm skoru yüksek katılımcıların büyüklenmeci narsisizm skoru yüksek katılımcılara göre anlamlı düzeyde daha yüksek kişilerarası problemler bildirdiğini; (4) kırılgan narsisizm skoru yüksek katılımcıların soğukluk/mesafelilik, sosyal çekiniklik, hakkını-fikrini savunamama, aşırı uyumluluk ve aşırı fedakarlık problem alanlarında büyüklenmeci narsisizm skoru yüksek katılımcılara göre anlamlı düzeyde daha yüksek puanlar aldığını; büyüklenmeci narsisizm skoru yüksek katılımcıların ise baskınlık/kontrolcülük ve kincilik/ben-merkezcilik problem alanlarında kırılgan narsisizm skoru yüksek katılımcılara göre anlamlı düzyde daha yüksek puanlar aldığını; büyüklenmeci ve kırılgan narsisizm tiplerinin intrusiflik/muhtaçlık alt alanında anlamlı bir farka sahip olmadığını göstermiştir. Son olarak, (5) kişilerarası problemlerin, narsisizm ve terapötik ittifak arasındaki ilişkide aracı bir role sahip olduğu; terapi motivasyonunun hem kişilerarası problemler ve terapötik ittifak arasındaki ilişkide, hem de narsisizm ve terapötik ittifak arasındaki ilişkide düzenleyici bir role sahip olduğu bulunmuştur.