Theses supervised by Doç. Dr. Hakan Yücel
10 theses · Galatasaray University
Dillerin siyasi bir araç olarak kullanımı: Moldova Cumhuriyeti Gagauz özerk yeri örneği
This study examines the role of language policies in the construction and preservation of Gagauz identity in ATU Gagauzia, an autonomous region of the Republic of Moldova. Known for its ethnic diversity, Moldova is home to several ethnic groups, among which the Gagauz, a group of Turkish origin and Orthodox Christian, hold a unique position. Their language, Gagauz, serves both as a marker of identity and as a tool for cultural preservation in the face of modernization and globalization pressures. This research draws on theoretical frameworks such as Benedict Anderson's concept of the "imagined community," Pierre Bourdieu's idea of "linguistic capital," and David Crystal's reflections on language death. It analyzes the historical and legal context of the region, highlighting the educational, media, and administrative policies implemented to support the Gagauz language, while also exploring the limitations of these policies. Furthermore, it addresses Türkiye's contributions to the promotion of the Gagauz language and culture.
Tanzimat dönemi Osmanlı İmparatorluğu'nda siyasal adalet kavramının dönüşümü
Bu tez, Tanzimat Dönemi Osmanlı İmparatorluğu'nda siyasal adalet kavramının dönüşümünü incelemektedir. Tezin odaklandığı tarihsel dönem, 1839'da ilan edilen Tanzimat Fermanı'yla başlar, Kanun-i Esasi'nin ilan edildiği dönemi ve Kanun-i Esas-i metnini inceleyerek sona erer. Bu dönem içerisinde tezin konusuyla bağlantılı olarak Islahat Fermanı, Ceza Kanunnameleri, Arazi Kanunnamesi gibi tarihi önem arz eden belge ve kanunlar ele alınır. Tanzimat'ın siyasal hedeflerine ulaşması için kurulan Meclis-i Vala ve sonrasında bu meclisin devamı niteliğindeki Meclis-i Tanzimat bu çerçevede incelenir. Tez, Tanzimat dönemindeki bu gelişmeleri adalet ve eşitlik kavramları üzerinden irdeler. Adalet kavramı, imparatorluğun siyasi yapısında oldukça belirleyici bir kavramdır. Bu kavramın dönüşümü, aynı zamanda Tanzimat döneminde görünür hale gelen eşitlik kavramıyla bir ilişkisellik içinde işlenir. Bu kavramların dönüşümü, disiplinler arası bir yöntemle incelenir. Tez, bu bağlamda siyaset felsefesi, hukuk ve tarih alanlarından yararlanarak adalet ve eşitlik kavramının dönüşümünü açıklar. Bu tez, Tanzimat dönemi (1839-1876) Osmanlı İmparatorluğu'nda adalet ve eşitlik kavramlarının dönüşümünü, siyaset felsefesi, hukuk çalışmaları ve tarihsel analizleri bir araya getiren disiplinler arası bir yaklaşımla incelemektedir. Temel odak, bu kavramların Osmanlı bağlamında nasıl yeniden yorumlandığı ve uygulandığını anlamak için Aristoteles ve Hegel'in felsefi çerçevelerinin uygulanmasındadır. 1839 Tanzimat Fermanı, Osmanlı tarihinde ıslahatların ulaştığı evre açısından büyük bir simgesel öneme sahiptir. Tanzimat Fermanı; tebaasına üç konuda siyasal taahhüt veriyordu. Bu üç alan; can, mal, ırz ve namusun korunmasına yönelik taahhütlerdi. Bu üç temel hak; farklı siyasal hukuki kaynakların üzerinde uzlaştığı haklardır. İslam hukuk geleneği, bu üç temel hakkı tarih boyunca en temel haklar olarak görmüştür. Bundan dolayı Osmanlı İmparatorluğu'nun siyasi hukuki geleneğinde bu üç hak, köklü bir geçmişe sahip hak türüdür. İmparatorluk'ta siyasal sistemin temelini oluşturan "adalet dairesi" bu temel hakların korunmasını, sistemin sürekliliğin ayrılmaz parçası sayar. Tebaanın refahı, bu hakların bir engelle karşılaşmadan devam etmesine bağlıdır. Tanzimat dönemi, Avrupa'da meydana gelen devrimlerin etkisini güçlü şekilde sürdürdüğü bir döneme denk gelir. Avrupa'daki devrimler, birey ve bireyin ayrılmaz parçası olarak can, mülkiyet, güvenlik ve özgürlük haklarını siyasi hukuki sistemin doğasına yerleştiriyordu. Osmanlı'nın siyasi hukuki yapısının ayrılmaz parçası olan bu üç hak türünün işleyişi, İmparatorluk güç kaybettikçe kamu otoritesi tarafından korunması zorlaşmıştı. Diğer taraftan devrimlerin ve insan hakları bildirgelerinin harekete geçirdiği bu üç hak türünün modern doğal hak formunda yayılması Osmanlı İmparatorluğu'nun içinde bulunduğu zor durumla örtüşmesi üzerine Tanzimat, bu üç siyasi hukuki hak türüne yönelik vaatlerini imparatorluğun temel politikası haline getirerek devletin yapısını yeniden üretme ve kamu otoritesini tesis etme amacı gütmüştü. Birden fazla disiplinden yararlanarak adalet ve eşitliğin bu haklar bağlamında nasıl dönüştüğünü göstermek bu tezin temel amaçlarındandır. Konuyu siyaset felsefesi açısından değerlendirmek için dağıtıcı adalet, düzeltici adalet, hak, yasa, öznel ve nesnel hak kavramlarını, Aristoteles'in ve Hegel'in çalışmalarından yola çıkarak felsefi bir zemin sunduk. Felsefe aracılığıyla kavramsallaştırma imkânı elde ettiğimiz bu kavramları Tanzimat döneminde çıkan fermanlara, kanunnamelere, yasal metinlere uyguladık. Aristoteles'in adaleti aşırılar arasında bir orta yol olarak gören anlayışı ve orantıya yaptığı vurgu, Osmanlı yönetim anlayışıyla uyum göstermektedir. Onun, yasal adalet ve etik adalet ayrımı, Tanzimat'ın hukuki modernizasyon ve ahlaki yenilenme çift amacının paralelliklerini ortaya koymaktadır. Aristoteles'in dağıtıcı ve düzeltici adalet sınıflandırması, Osmanlı'nın mülkiyet hakları, vergi sistemi ve ceza adaletindeki uygulamalarına uyarlanmıştır. Hegel'in felsefesi, Tanzimat'ın tarihsel gelişim sürecindeki diyalektik yerini konumlandırmasıyla analizi zenginleştirmektedir. Hegel'in "nesnel tin" kavramı, Tanzimat'ın bireysel ve toplumsal hakları uyumlu bir hukuk sistemi içinde birleştirme çabasını anlamak için bir çerçeve sunmaktadır. Çalışma, Tanzimat reformlarını tarihsel ve felsefi bir bağlamda ele alarak 1776 Virginia Haklar Bildirgesi ve 1789 İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirgesi gibi Avrupa'nın kritik kilometre taşlarıyla karşılaştırmaktadır. Bu belgeler, Tanzimat'a doğal haklar ve hukuk devleti ilkelerini tanıtarak etkide bulunmuştur. Analiz, Osmanlı reformlarının bu fikirleri imparatorluğun benzersiz tarihsel ve kültürel bağlamına uyarlama şekillerini incelemektedir. Karşılaştırma, Batı hukuki ilkelerinin seçici adaptasyonunu vurgulamakta ve bu tür alıntıların fırsatları ile sınırlarını gözler önüne sermektedir. Adalet, eşitlik ve hukuk reformlarının nasıl kavramsallaştırıldığı ve uygulandığı incelenerek geleneksel İslam yönetimi ile modern hukuki-siyasal yapılar arasındaki boşluğu doldurmak amaçlanmıştır. Tanzimat reformlarının uygulanması önemli engellerle karşılaşmıştır. Eşitlik ve adalet vaadi, derin bir şekilde tabakalaşmış bir toplumun gerçeklikleri ve geleneksel hukuki çerçeve ile sık sık çatışmıştır. Merkezi otorite ile yerel otonomi arasındaki çatışma, gayrimüslim tebaanın hukuk sistemine entegrasyonu ve İslami ve Avrupa hukuki normlarının uzlaştırılması gibi ana gerilimler ele alınmıştır. Bu zorluklar, modernizasyonu takip ederken çift bir hukuki mirasta yol almanın karmaşıklığını ortaya koymaktadır. Bu tez, Tanzimat reformlarının gelenek ve modernite, evrenselcilik ve tikelcilik, hukuk ve ahlak arasındaki müzakereyi temsil ettiğini savunmaktadır. Aristoteles ve Hegel'in felsefi çerçeveleri kullanılarak Osmanlı hukuki modernizasyonunun entelektüel ve pratik boyutlarına ışık tutulmaktadır. Tanzimat'ın mirası, çeşitli hukuki, kültürel ve felsefi gelenekleri birleştiren şekilde adalet ve eşitliği yeniden hayal etme çabasında yatmaktadır.
Yeni toplumsal hareketler bağlamında Türkiye'de Kürtçe anadilde eğitim talepleri: TZP Kurdi örneği (2006-2011)
Bu çalışma, Türkiye'de 2006-2011 arası faal olan Kürt Dilini Koruma ve İlerletme Hareketi'ni Yeni Toplumsal Hareketler bağlamında incelemektedir. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır: Birinci Bölümde Yeni Toplumsal Hareketler kavramı, tarihsel gelişimi ve ayırıcı unsurları incelenmektedir. İkinci Bölümde anadilde eğitim taleplerinin ortaya konulduğu bazı tarihsel örnekler ele alınmakta ve örnek olay ile karşılaştırmalı olarak ele alınmaktadır. Büyük Britanya'dan İrlandalılar, İspanya'dan Basklar, Fransa'dan Bretonlar, Kanada'dan Quebecliler, Amerika Birleşik Devletleri'nden Chicanolar (Hispanikler) olmuştur. Üçüncü Bölümde, ise Kürtçe anadilde eğitim talepleri Anadilde eğitim hareketi üzerinden incelenmektedir. Bu kapsamda Kürtçe dil taleplerinin tarihsel gelişimi incelenmekte; ardından teze konu olan hareket, yeni toplumsal hareketler açısından ele alınmaktadır.
Mekan, kimlik ve direniş bağlamında Türkiye'de LGBTİ+ hareketi
The purpose of this research is to present an evaluation of the relationships between space and new social movements through the LGBTI+ movement. Although the Turkish state has never outlawed the LGBTI+ movement illegal, the terms like "morality" or "public order" are presented as the reason of various interventions by the state. Certainly, the spaces of the movement are targeted by these interventions. Thanks to the interviews carried out with LGBTI+ activists from the major cities such as Istanbul, Ankara and Izmir, this thesis includes their views as the main sources and aims to implement the resistance and the mobilization of LGBTI+ people through space.
Siyasal vekalet eylemi üzerinden tahakküm ilişkilerini düşünmek: Cumhuriyet Halk Partisi'nde aday belirleme süreçleri
Bu çalışma, Cumhuriyet Halk Partisi'nde milletvekili adaylarının belirlenmesi sürecinde ortaya çıkan tahakküm ve meşruiyet ilişkileri üzerinedir. CHP'nin, 2007, 2011 ve 2015 seçimlerinde farklı aday belirleme yöntemleri kullanmasına rağmen, çoğunluğu parti profesyoneli olarak nitelendirilebilecek kişilerin sürekli seçildiği ve farklı yöntemlerin aday ve milletvekili kompozisyonunda radikal bir değişiklik yaratmadığı görülmektedir. Bu olgu, parti yayınları ve diğer kaynaklardan yararlanılarak toplanılan Türkiye geneli istatistiklere dayanarak oluşturulmuş olan çoklu mütekabiliyet analizi diyagramlarıyla ve Kırklareli'de yürütülen etnografik saha araştırmasının verileriyle ortaya koyulmaktadır. Örtülü tahakküm mekanizmalarını incelemek üzere Pierre Bourdieu'nün sembolik şiddet teorisi, Marksist "ideoloji" ve "hegemonya" kavramları ile klasik elit teorilerinin değerlendirmeleri ile karşılaştırılarak kullanılmaktadır. Çalışma, sembolik şiddet teorisinden, kavramsal alet kutusunun "ideoloji" ve "hegemonya" kavramlarından farklı bazı özgün açılımlar sağladığı düşüncesiyle faydalanmaktadır. Çalışma aynı zamanda klasik elit teorilerinin genelleyici, işlevsel, özcü varsayımlarından farklı olarak Bourdieu'nün pratik teorisinin tahakküm mekanizmalarını tarihsel ve ilişkisel temelleriyle değerlendirerek araştırma sorunsalını analiz etmeye olanak sağladığını göstermektedir. Bu çerçevede aday belirleme yöntemlerinden merkez yoklamasının "lider oligarşisi"nin, ön seçimlerin de "parti içi demokrasi"nin, göstergesi olduğu yolundaki kanıksanmış düşünceleri eleştirel bir değerlendirmeye tabi tutmaktadır. Her üç seçim döneminde de farklı seçici organlara rağmen (parti genel merkezi, üyeler ve delegeler) parti tarafından aday gösterilen ve milletvekili seçilen kişilerin aynı pozisyonları işgal eden kişiler olduğunu istatistiki ve etnografik verilerle ortaya koymaktadır. Böylelikle hem toplumsal teoriye hem de siyaset bilimi literatürüne milletvekili adaylarının belirlenmesi ve parti içi demokrasi tartışmaları bağlamında teorik ve metodolojik düzeyde katkı sağlamayı amaçlamaktadır. Anahtar Kelimeler: Cumhuriyet Halk Partisi, Milletvekili Adaylarının Belirlenmesi, Parti İçi Demokrasi, Pierre Bourdieu, Sembolik Şiddet Kuramı, Çoklu Mütekabiliyet Analizi
Genç beyaz yakalı kadınların kentsel mekân deneyimleri: İstanbul Kadıköy örneği
The research examines the relationships and experiences of young, single and white-collar women living in Kadıköy, based on their use of public spaces. Although urban life is identified with anonymity and emancipation in the literature, the urban experience of women also brings certain restrictions and difficulties depending on the time and place. In this study, the visibility, mobility and security perceptions of women in the public sphere is observed based on space and gender theories in the feminist geography literature. The first chapter of the research focuses on the history of women's 'inclusion' in the public sphere, both across the world and in Turkey, and the feminine fear aspect of this presence. From ancient Greece to the present, both in Western geography and Turkey, women appearing in the city as much as men has not been welcoming. As a result of the dichotomy between public and private spheres, men have been defined by the public sphere while women by the private sphere, namely house, and housework. In gender-blind cities built and used by men, women have been interpreted by their bodies. The sense of belonging to the city for women, who constantly feel the public gaze on them and are observed with their feminine bodies, has been equally problematic. The fear of being exposed to male violence and harassment in the city, which is defined as feminine fear, stands out as the biggest obstacle for women to comfort in using public spaces. On the other hand, the visibility of women in the public sphere of Turkey has became possible with the beginning of the westernization movement over the last period of the Ottoman Empire. In the process of 'modernization' that took place in the early republican period, although all legal obstacles were abolished for women to be in the public sphere, to work and express themselves, they continued to be defined by their role as a wife, mother, and their presence at home. During the 1980s, different women's identities started to get more expressed, became visible and they used public spaces to express their problems. Protests and marches organized for the first time against sexual violence and harassment also started within this period. Until this period, women's public space experiences were limited to the places they went to for school, workplace, and family's basic needs. Until the 2000s, only a few studies were conducted examining space from a gender perspective in Turkey, which brought about the necessity of exploring this area. In the second chapter of the study, methodology and findings are shared in accordance with the literature. The field research was based on both qualitative and quantitative data collection methods. Semi-structured interviews with 18 women living in Kadıköy have been conducted. Before interviews, literature was reviewed, demographic graphics of Kadıköy and different districts were examined both on the map and in the field. By using the concepts of feminist geography such as 'mental mapping' and 'feminine fear', a security map of the district was drawn according to the discourses of this small focus group. As a result of the research, it was determined that white-collar, young, and single women prefer Kadıköy to avoid gender-based social pressure. Since the visibility of women is higher at all hours of the day compared to other districts and it is at the center of social opportunities, Kadıköy has been placed in the category of the women-friendly districts. Despite this, women do not feel as safe during urban activities. They have created various restrictions and strategies, from the means of transportation they use to their route, from the departure time to their clothes. On the other hand, although Kadıköy is defined as a safe district, it has been observed that Kadıköy on the map and the place on the women's mind map are not the same. Women have divided the places to go and places to avoid into categories according to the districts' socio-cultural construction and physical structure. Accordingly, they evaluate places, hours and means of transportation based on possibilities of potential harassment or sexually abused. The city's physical structure such as lighting, pavements, and buildings, is also a direct indicator of security. The tactics of resistance and avoidance developed at every moment, consciously or unintentionally, show severe restrictions on women's behavior during their daily life and sense of belonging to the city. As a result of the spatial being social and political at the same, feminine fear in the use of the city and structuring the relationship with the city directly changes according to the perception of gender in the society and the current political agenda. Women develop space uses and strategies that dynamically alter according to their own experiences and secondary sources such as news, heard from others, and social policies on the agenda. As a result, the contradictory secure-insecure, belongingotherness, mobile-immobile, active-passive relationship between women and the city is quite dynamic and variable. The social, cultural and political pressures they have experienced in the past and present; The relationship and use of the city by women due to physical or psychological violence directly affects the chance of feeling free and experiencing the city. Cette recherche examine les relations et les expériences des femmes jeunes, célibataires et cols blancs vivant à Kadıköy, en se basant sur leur utilisation des espaces publics. Bien que la vie urbaine soit associée à l'anonymat et à l'émancipation dans la littérature, l'expérience urbaine des femmes apporte également certaines restrictions et difficultés selon le moment et le lieu. Dans cette étude, les perceptions de la visibilité, de la mobilité et de la sécurité des femmes dans l'espace public sont observées sur la base des théories de l'espace et du genre dans la littérature de la géographie féministe. Le premier chapitre de la recherche se concentre sur l'histoire de l'"inclusion" des femmes dans la sphère publique, à la fois dans le monde et en Turquie, et sur l'aspect de peur féminine de cette présence. De la Grèce antique à nos jours, tant en géographie occidentale qu'en Turquie, l'apparition des femmes dans la ville au même titre que les hommes n'a pas été accueillie favorablement. En raison de la dichotomie entre les sphères publique et privée, les hommes ont été définis par la sphère publique tandis que les femmes ont été définies par la sphère privée, à savoir la maison et les travaux ménagers. Dans les villes non sexistes construites et utilisées par les hommes, les femmes ont été interprétées par leur corps. Le sentiment d'appartenance à la ville des femmes, qui sentent constamment le regard du public sur elles et sont observées avec leurs corps féminins, a été tout aussi problématique. La peur d'être exposée à la violence et au harcèlement des hommes dans la ville, qui est définie comme une peur féminine, apparaît comme le plus grand obstacle à l'aisance des femmes dans les espaces publics. D'autre part, la visibilité des femmes dans la sphère publique de la Turquie est devenue possible avec le début du mouvement d'occidentalisation au cours de la dernière période de l'Empire ottoman. Dans le processus de "modernisation" qui a eu lieu au début de la période républicaine, bien que tous les obstacles juridiques aient été supprimés pour permettre aux femmes de participer à la sphère publique, de travailler et de s'exprimer, elles ont continué à être définies par leur rôle d'épouse, de mère et leur présence au foyer. Au cours des années 1980, les différentes identités des femmes ont commencé à s'exprimer davantage, sont devenues visibles et ont utilisé les espaces publics pour exprimer leurs problèmes. Les protestations et les marches organisées pour la première fois contre la violence et le harcèlement sexuels ont également débuté au cours de cette période. Jusqu'à cette période, les expériences des femmes dans l'espace public se limitaient aux lieux où elles se rendaient pour l'école, le lieu de travail et les besoins fondamentaux de la famille. Jusqu'aux années 2000, seules quelques études avaient été menées pour examiner l'espace dans une perspective de genre en Turquie, ce qui a rendu nécessaire l'exploration de ce domaine. Dans le deuxième chapitre de l'étude, les résultats de terrain sont partagés en accord avec la littérature. La recherche de terrain a été basée sur des méthodes de collecte de données qualitatives et quantitatives. Des entretiens semi-structurés avec 18 femmes vivant à Kadıköy ont été menés. Avant les entretiens, la littérature a été examinée, les graphiques démographiques de Kadıköy et des différents districts ont été examinés à la fois sur la carte et sur le terrain. En utilisant les concepts de la géographie féministe tels que la " cartographie mentale " et la " peur féminine ", une carte de sécurité du district a été dessinée en fonction des discours de ce petit groupe de discussion. Le résultat de la recherche a permis de déterminer que les femmes en col blanc, jeunes et célibataires préfèrent Kadıköy pour éviter la pression sociale liée au genre. Comme la visibilité des femmes est plus élevée à toute heure de la journée par rapport aux autres quartiers et qu'il est au centre des opportunités sociales, Kadıköy a été placé dans la catégorie des quartiers favorables aux femmes. Malgré cela, les femmes ne se sentent pas autant en sécurité pendant les activités urbaines. Elles ont créé diverses restrictions et stratégies, du moyen de transport qu'elles utilisent à leur itinéraire, de l'heure de départ à leurs vêtements. D'autre part, bien que Kadıköy soit défini comme un quartier sûr, il a été observé que Kadıköy sur la carte et l'endroit sur la carte mentale des femmes ne sont pas les mêmes. Les femmes ont divisé les lieux à fréquenter et les lieux à éviter en catégories selon la construction socioculturelle et la structure physique des quartiers. En conséquence, elles évaluent les lieux, les heures et les moyens de transport en fonction des risques de harcèlement ou d'abus sexuel. La structure physique de la ville, comme l'éclairage, les trottoirs et les bâtiments, est également un indicateur direct de la sécurité. Les tactiques de résistance et d'évitement développées à chaque instant, consciemment ou non, montrent de sévères restrictions sur le comportement des femmes dans leur vie quotidienne et leur sentiment d'appartenance à la ville. L'espace étant à la fois social et politique, la peur féminine dans l'utilisation de la ville et la structuration de la relation avec la ville change directement en fonction de la perception du genre dans la société et de l'agenda politique actuel. Les femmes développent des usages et des stratégies de l'espace qui changent de manière dynamique en fonction de leurs propres expériences et de sources secondaires telles que les nouvelles, ce qu'elles entendent des autres et les politiques sociales à l'ordre du jour. Par conséquent, la relation contradictoire sécurité-insécurité, appartenancealtérité, mobile-immobile, active-passive entre les femmes et la ville est assez dynamique et variable. Les pressions sociales, culturelles et politiques qu'elles ont subies dans le passé et le présent ; la relation et l'utilisation de la ville par les femmes en raison de la violence physique ou psychologique affectent directement la possibilité de se sentir libre et de vivre la ville.
Pomakların izinde : Bir Türkleştirme hikayesi
This research observes the traces of the identity strategies adopted by the Pomaks in the acculturation process based on field research by revealing the Turkification and assimilation policies carried out on the Pomaks, an ethnolinguistic minority, with a spatial and historical context during the General Inspectorate of Thrace period between 1934 and 1948/1952. The aim of the study is to reveal the identity strategies of Pomaks living in Kırklareli/Pehlivanköy and Çanakkale/Biga, taking into account the variable structure of identity, based on the migration movements that are the beginning of the identification inherent in Pomak identity. Within the study, a historical background is created through the reasons for the beginning of the acculturation process inherent in the Pomak identity and the migration movements of the Pomaks, which started with the Ottoman-Russian War of 1877-1878 and continued in the one-party period. Subsequently, the perception of the Pomak identity in the eyes of the state was revealed and the Turkification policies carried out on an ethnolinguistic minority, Pomaks, during the General Inspectorate of Thrace period in the Turkish nation-state, were examined by conducting archival research and literature review methods. In this part, which constitutes the essence of the study, a map that sheds light on the present day and an idealized village project on rural planning are revealed. In the last chapter of the study, based on the map showing the settlements of the Pomaks drawn by the General Inspectorate of Thrace, in order to observe the dynamics of Pomak identity in the acculturation process and the identity strategies of Pomaks, field research, semi-directive and group interviews were carried out in Biga district, Çanakkale and two villages connected to Biga, and in Kırklareli, Pehlivanköy district center and a village connected to the district. The first claim that this study presents with a spatial comparative perspective is that the Pomaks of Biga, which the General Inspectorate of Thrace could not reach within the possibilities of the period related to spatial factors and where the Turkification policies and the integration process were interrupted, have integrated into society with self-identification and, as a consequence, preserving their identity as a result of the withdrawal strategy, then to open up to the exterior by valuing and asserting their identity, and other intermediate strategies. However, the other claim of the study is that the Pomaks of Pehlivanköy continue to melt into the Turkish identity as a result of their adoption of assimilation as an external identity strategy in addition to the intermediate strategies they have developed.
Heteronormatif sistemde kuir mahpus olmak: Hapishanelerde direniş ve politik faillik
Çalışmada, hem cinsel yönelimleri ile cinsiyet kimlikleri hem mahpusluk hâlleri nedeniyle toplumsal düzeyde ikili marjinalleştirme sürecine konu olan kuir mahpusların kapatılma deneyimleri, politik failliklerini kuran unsurlar bağlamında incelenmektedir. Ceza infaz sistemlerinin tarihsel dönüşümünde modern bir kurum olarak ortaya çıkan hapishane, kapsadığı bedenler üzerinde gözetim ve denetim pratiklerinin sürekli biçimde işletilmesine dayanan bir kapatılma mekânıdır. Bu bakımdan, kapatılan kimseler için hapishane öncelikle kişisel zaman-mekânlarına müsadere yoluyla el koyan disipliner bir kurumdur. Ancak bu kurumsal düzenek, kapatılma deneyimi mahpusların yaşam süreçlerinin bir parçası olarak ele alındığında, bireysel veya kolektif etkinliklerle biçimlendirilebilen bir yaşam alanı hâline gelmektedir. Hapishanenin yalnızca disiplin ve tahakküm mekanizması değil, aynı zamanda bir yaşam alanı olduğu iddiası ile yola çıkan bu çalışmada, kuir mahpusların hayata geçirdikleri etkinliklerin içinde bulundukları koşulları dönüştürme potansiyellerine odaklanılmıştır. Bu doğrultuda, kuir mahpusların kapatılma deneyimlerine ilişkin öznel anlatımlarını sunan yaşam öyküleri, yazışmaları ve görüşme kayıtları çeşitli kaynaklardan elde edilmiş ve çözümlenmiştir. Böylece hapishane koşullarında yürüttükleri zamansal ile mekânsal müdahaleler ve performatif etkinlikler aracılığıyla kendilerine özgü yaşam biçimlerini ve direniş pratiklerini üretebildikleri belirlenmiştir. Sonuç olarak, kuir mahpusların kurumsal ve toplumsal süreçlerle uzlaşmazlık ve çekişme hâlinde kalarak politik failliklerini kurdukları ve sürdürdükleri tezine ulaşılmıştır.
Üniversite öğrencilerinin barınma hakkı mücadeleleri: Barınamıyoruz Hareketi örneği
Youth is a social category that is often treated as a biological phenomenon. Youth is constituted by the totality of interventions from above and below, linked on the one hand to the state's need to create citizens and on the other to the socialization of peers coming together at school and in urban spaces, and continues to take on new forms in the same dialectic. Today, however, many misleading social meanings, good and bad, are attributed to youth by thinking of it as a biological category. Against this approach that we encounter in the fields of media and politics, there is another misleading view that reduces youth to a category shaped by the state. This study addresses the production of youth against these perspectives and evaluates youth as a product of the classification struggles of different social forces. In this sense, it follows Pierre Bourdieu's principle of de-naturalization against the naturalization of social phenomena and refers to Bourdieu's concepts. In line with this conceptual framework, it suggests thinking about the way young people participate in the classification struggles of the youth through Asef Bayat's concept of reclaiming youth. The space of studenthood is also produced through struggles similar to those that apply to youth. It is thought that the state is the absolute determinant of place as it is of youth, whereas place, more precisely space, as we learn from Henri Lefebvre, is produced in a triple dialectic with its designed, perceived and experienced dimensions. By adapting Lefebvre's approach to the student space, this study analyzes the contradictions between the student life designed by state policies- programs of capital, the symbolic student life that comes to mind when one thinks of being a student, and the everyday student life in its real rhythm. It examines student movements with the concept of field within this spatiality. It follows the literature that brings Bourdieu's tools to the field of social movements and presents an up-to-date view of the field of student movements in Turkey. It centers on the example of the Barınamıyoruz Movement, which proves the conceptual discussion of the study in the practice. Barınamıyoruz Movement, which started in September 2021 with an action of about twenty young people sleeping in a park to draw attention to the housing problem, triggered similar actions in many cities in a few days, gained visibility in the media, became a network of thousands of young x people, and made the housing problem of students a political agenda at all levels from local governments to national elections, shows that youth organizations can classify the youth as "barınamayanlar" [those who can't shelter] by forming a movement with a successful initiative, turn the housing problem into a public debate and intervene in the formulation of youth policies. The aim of this thesis was to explain the political processes through which the youth politics practice of the Barınamıyoruz Movement was shaped, the sources from which it was fed, how it was organized, and the structural conditions that served as the basis for it. In this context, in-depth interviews were conducted with young people engaged in the movement. In the literature section of the research, the fields of youth sociology, social movement research and urban studies were consulted. This resulted in a work consisting of two main chapters, one providing a spatial framework for a multidimensional analysis of student life, and the other explaining the example of youth politics put forward by Barınamıyoruz, with particular reference to the concept set of the resource mobilization ecole. The first chapter presents the tools needed to understand student space and proposes a synthesis to look at student movements. In this context, the chapter consists of three sub- parts: 1) dealing with the formation of youth in terms of classification struggles, 2) evaluating student life with a dialectical perspective that tries to understand spatiality, and 3) reading the current situation of student life and student movements in Turkey around the concepts of space and field instead of a ruptureist perspective with the concept of generation. In the second part, the political practice produced by the Barınamıyoruz Movement is analyzed together with these contexts and tools. This chapter includes three sub- parts: 1) an accounting of the political process that shaped the movement, 2) an evaluation of the interpretative framework that transforms the demand for the right to housing into a form of reclaiming the youth, together with the identity of the movement it reveals, and 3) a discussion of the political practice of the movement. In conclusion, by examining the case of Barınamıyoruz, the study reveals that in a context where cities and universities have been shaped by neoliberal policies for many years, students can be involved in the production of space with their demands for the xi right to housing. The framing of the movement that combines the right to housing with the tendency of reclaiming youth and the identity of the movement that emerges as a result is analyzed. Finally, the political practice of Barınamıyoruz is considered together with its repertoire of actions and tactical decisions and explained with the strategy called sincere apoliticism in the literature. Key words: youth, student space, youth movements, right to housing, Barınamıyoruz Movement.
Kimlik için kolektif hafızayı örgütlemek: Mübadil kimliği inşasında Lozan mübadilleri derneklerinin rolü
Tez çalışması, 30 Ocak 1923 tarihinde imzalanan Türk-Yunan Mübadele Antlaşması'nın sadece bir nüfus değişimi olarak değil, aynı zamanda kimliklerin, kültürlerin ve hafızaların yeniden inşa edildiği karmaşık bir süreç olduğunu savunmaktadır. Yaklaşık iki milyon insanın zorunlu olarak yer değiştirdiği bu süreçte, topluluklar hem bireysel hem de kolektif düzeyde derin travmalar yaşamışlardır. Mübadil dernekleri, bu zorunlu göç sürecinde mübadil kimliğinin korunması ve yeniden tanımlanmasında önemli bir rol oynamış, kolektif hafızanın oluşumuna ve korunmasına katkıda bulunmuştur. Din temelli mübadele, etnik ve kültürel çeşitliliği göz ardı ederek toplulukları ayrıştırmış ve kimlik krizlerine neden olmuştur. Hem Türkiye hem de Yunanistan'da, mübadiller yeni yerlerine uyum sağlama sürecinde ciddi zorluklarla karşılaşmış, sosyo-kültürel çatışmalar yaşanmıştır. Bu süreçte mübadil dernekleri toplulukların geçmişe dair anılarını canlı tutarak bu hafızayı yeni nesillere aktarma görevini üstlenmiştir. Derneklerin rolü sadece sosyal dayanışmayı sağlamakla sınırlı kalmamış; aynı zamanda kültürel mirasın korunması, kimlik inşasının desteklenmesi ve mübadil kimliğinin ulusal kimlik inşasına entegre edilmesi gibi işlevler üstlenmiştir. Bu çalışma, mübadil derneklerinin hafıza, kimlik ve mekân arasındaki ilişkiyi nasıl şekillendirdiğini ve bu sürecin devlet politikalarıyla nasıl bir etkileşim içinde olduğunu derinlemesine analiz etmeyi amaçlamaktadır.