Theses supervised by Prof. Dr. Alemdar Bayraktar
10 theses · Karadeniz Technical University
Tarihi cami ve minarelerin deneysel dinamik karakteristiklerinin belirlenmesi ve restorasyon etkilerinin değerlendirilmesi
Bu tez çalışmasında, farklı taşıyıcı sistemli tarihi cami ve minarelerin deneysel dinamik karakteristiklerinin belirlenmesi için Çevresel Titreşim Testi Yöntemi ile veriler toplanmış ve eserlerin dinamik karakteristikleri elde edilmiştir. Restorasyon öncesi ve sonrası veriler irdelenerek restorasyon etkileri ortaya konulmuştur. Sunulan tez çalışması, başlıca dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, tarihi eser çeşitleri, hasar türleri ve nedenleri, restorasyon teknikleri, kullanılan deneysel yöntemlere ait formülasyonlar, cami ve minareler hakkında bilgiler ve konu ile ilgili yapılan önceki çalışmalar verilmektedir. İkinci bölümde, örnek olarak seçilen farklı taşıyıcı sistemli otuz bir adet cami ve otuz iki adet minarenin tanıtımları, restorasyon işlemleri ve yapılan deneysel ölçümler ile ilgili saha uygulamalarına ilişkin bilgiler sunulmaktadır. Üçüncü bölümde, deneysel sonuçlar değerlendirilerek, ahşap çatılı yığma, kargir kubbeli yığma ve ahşap taşıyıcı sistemli camiler ile yığma taş ve betonarme minarelerin yaklaşık doğal frekanslarının analitik olarak tespitine ilişkin formüller geliştirilmekte, sönüm oranı ve modal davranışlarına yönelik değerlendirmeler yapılmakta ve restorasyon işlemlerinin eserler üzerindeki etkileri ortaya konulmaktadır. Dördüncü bölümde ise, yapılan çalışmalardan elde edilen sonuçlar ve gelecek çalışmalara ışık tutacağı ümit edilen öneriler sunulmaktadır. Çalışma sonucunda, tarihi cami ve minarelerin analitik doğal frekanslarının deneysel yöntemlere dayalı geliştirilen formülasyonlar ile yaklaşık olarak elde edilebileceği, sönüm oranı ve modal davranışlarının tahmin edilebileceği ve restorasyon uygulamalarının yapıların dinamik karakteristiklerine önemli derecede etkisinin olduğu belirlenmiştir.
Çevresel titreşim verileri kullanılarak yapıların hasar durumlarının tespiti ve değerlendirilmesi
Bu çalışmada, çevresel titreşim altında deneysel olarak ölçülen dinamik karakteristikler dikkate alınarak yapıların hasar durumlarının tespiti ve değerlendirilmesine imkan sağlayan bir yaklaşım ortaya konulmaya çalışılmıştır. Önerilen yaklaşımın uygulanabilirliği, laboratuar ortamında oluşturulan yapı modelleri üzerinde gerçekleştirilen incelemelerle gösterilmiştir. Sunulan tez çalışması, başlıca dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, hasar tespiti konusunda yapılan çalışmalar ile kullanılan analitik ve deneysel yöntemlere ait formülasyonlar verilmektedir. İkinci bölümde, yapıların hasar durumlarının değerlendirilebilmesi amacıyla önerilen yaklaşım verilmekte; çelik konsol kiriş ve iki boyutlu çerçeve modeller ile betonarme tek katlı bina, üç katlı bina, köprü ve baraj modelleri üzerinde farklı hasar durumları için gerçekleştirilen uygulamalar sunulmaktadır. Üçüncü bölümde, hasarlı duruma ait ölçümlerden elde edilen veriler kullanılarak önerilen yaklaşım yardımıyla her bir model için hasarın varlığı, yeri ve yapı davranışına etkisi ortaya konulmaktadır. Dördüncü bölümde ise, yapılan çalışmalardan çıkarılan sonuçlar ve gelecek çalışmalara ışık tutacağı ümit edilen öneriler sunulmaktadır. Çalışma sonucunda, temel mühendislik yapılarını temsil eden laboratuar modelleri üzerinde gerçekleştirilen incelemelerden, kullanılan yaklaşımın yapıların hasar durumlarının tespiti ve değerlendirilmesinde oldukça etkili olduğu görülmüştür.
Prefabrik yapıların dinamik davranışlarının analitik ve deneysel yöntemlerle belirlenmesi
Bu çalışmada, Operasyonal Modal Analiz (OMA) yöntemiyle prefabrik yapıların dinamik karakteristiklerinin belirlenmesi ve deneysel veriler kullanılarak başlangıç sonlu eleman modellerinin iyileştirilmesi amaçlanmaktadır. Tez çalışması başlıca beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde prefabrik yapılardan, konuyla ilgili yapılan çalışmalardan, dinamik karakteristiklerin elde edilmesinde kullanılan yöntemlerden, bu yöntemlere ait formülasyonlardan ve model iyileştirme yöntemlerinden bahsedilmektedir. İkinci bölümde C-1 Üstgeçidi ve Doğu Karadeniz Prefabrik Üretim Tesisi hakkında genel bilgiler verilmekte ve SAP2000 programında oluşturulan sonlu eleman modelleri sunulmaktadır. Sonrasında, prefabrik yapılara uygulanan deneysel ölçümlerin detayları ve elde edilen dinamik karakteristikler verilmektedir. Üçüncü bölümde deneysel ve analitik sonuçların karşılaştırılması ve bağlantı noktalarının rijitlikleri kullanılarak analitik modellerin iyileştirilmesi verilmektedir. Dördüncü bölümde, yapılan çalışmaların sonuçlarına ve bazı önerilere yer verilmektedir. Beşinci bölümde ise çalışmanın hazırlanmasında yararlanılan kaynaklar sunulmaktadır. Çalışma sonunda OMA yönteminin, prefabrik yapıların deneysel dinamik karakteristiklerinin belirlenmesinde ve sonlu eleman modellerinin iyileştirilmesinde güvenle kullanılabileceği sonucuna varılmıştır.Anahtar Kelimeler: Prefabrik yapılar, Operasyonal Modal Analiz, Sonlu Eleman Model İyileştirme
Tarihi yığma kubbelerin dinamik davranışlarının operasyonal modal analiz yöntemiyle belirlenmesi
Yüksek Lisans TeziÖZETTARİHİ YIĞMA KUBBELERİN DİNAMİK DAVRANIŞLARININ OPERASYONAL MODAL ANALİZ YÖNTEMİYLE BELİRLENMESİŞenay UÇAKKaradeniz Teknik ÜniversitesiFen Bilimleri Enstitüsüİnşaat Mühendisliği Anabilim DalıDanışman: Prof. Dr. Alemdar BAYRAKTAR2012, 96 SayfaBu tez çalışmasında, tarihi yığma kubbelerin dinamik karakteristiklerinin Operasyonal Modal Analiz (OMA) ve Sonlu Elemanlar (SE) yöntemiyle belirlenmesi, başlangıç sonlu eleman modellerinin deneysel veriler kullanılarak iyileştirilmesi amaçlanmaktadır. Tez çalışması beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, kubbeler hakkında genel bilgiler verilmekte ve tarihi yapıların modellenme stratejilerinden bahsedilmektedir. Devamında konuyla ilgili literatür çalışmaları, dinamik karakteristiklerin elde edilmesinde kullanılan yöntemler ve formülasyonlar verilmektedir. Birinci bölümün sonunda, SE model iyileştirme yöntemleri hakkında bilgi sunulmaktadır. İkinci bölümde Hamza Paşa Türbesi ve Kavak Meydan Şadırvanı hakkında bilgiler verilmekte ve sonlu eleman modelleri oluşturulmaktadır. Ayrıca, gerçekleştirilen OMA uygulamaları ve deneysel dinamik karakteristikler verilmektedir. Üçüncü bölümde, teorik ve deneysel analiz sonuçları karşılaştırılmakta ve başlangıç SE modelleri deneysel bulgular kullanılarak iyileştirilmektedir. Dördüncü bölümde, analizlerin sonuçları ve öneriler sunulmaktadır. Beşinci bölümde ise, tezin hazırlanmasında yararlanılan kaynaklar verilmektedir. Çalışma sonunda OMA yönteminin, tarihi yığma kubbelerin deneysel dinamik karakteristiklerinin belirlenmesinde ve sonlu eleman modellerinin iyileştirilmesinde güvenle kullanılabileceği sonucuna varılmıştır.Anahtar Kelimeler: Tarihi Yığma Kubbeler, Operasyonal Modal Analiz, Sonlu Eleman Model İyileştirme
Taş kemer köprülerin sonlu eleman modellerinin operasyonel modal analiz yöntemiyle iyileştirilmesi
Bu tez çalışmasında, taş kemer köprülerin dinamik karakteristikler olarak bilinen doğal frekansları, mod şekilleri ve sönüm oranlarının deneysel ve teorik olarak belirlenmesi ve köprülerin sonlu eleman modellerinin Operasyonel Modal Analiz Yöntemi kullanılarak iyileştirilmesi amaçlanmaktadır.Tez çalışması dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde yapı dinamik karakteristiklerini belirlemenin neden önemli olduğu ve hangi yöntemlerle belirlenebileceği ile ilgili genel bilgi verildikten sonra bu konu ile ilgili daha önce yapılan bazı çalışmalardan bahsedilmektedir. Daha sonra Teorik Modal Analiz Yöntemi ve bu yöntemde kullanılan formülasyonlar tek ve çok serbestlik dereceli sistemler için ayrı ayrı anlatılmaktadır. Bu bölümde, dinamik karakteristikleri deneysel olarak belirlemek için kullanılan Operasyonel Modal Analiz Yöntemi'nden, yöntemde kullanılan test aletlerinden bahsedilmektedir. Ayrıca, deneysel verilerin işlenip dinamik karakteristiklerin belirlenmesinde kullanılan yöntemler ile ilgili formülasyonlar verilmektedir. Tarihi yapıların sonlu eleman modelleri oluşturulurken kullanılan yöntemler ve taş köprüler hakkında kısa bir özet verilmekte, son olarak da çalışmada uygulama olarak seçilen köprüler tanıtılmaktadır. İkinci bölümde, seçilen köprülerin sonlu eleman modelleri, deneysel ve teorik dinamik karakteristikleri verilmektedir. Deneysel ve teorik dinamik karakteristiklerin karşılaştırılması ve köprülerin sonlu eleman modellerinin iyileştirilmesi aşamaları da bu bölüm içerisindedir. Üçüncü bölümde deneysel ve teorik analizler sonucunda elde edilen verilerin değerlendirilmesiyle ortaya çıkan sonuçlar ve öneriler sunulmaktadır. Son bölüm olan dördüncü bölümde ise, bu çalışmanın hazırlanması esnasında yararlanılan konu ile ilgili kaynaklar verilmektedir.Çalışma sonunda, uygun ölçüm cihazları kullanılarak gerçekleştirilen Operasyonel Modal Analiz Yöntemi'nin, karmaşık geometrik ve malzeme özelliklerine sahip taş kemer köprülerin dinamik karakteristiklerinin belirlenmesinde ve sonlu eleman modellerinin iyileştirilmesinde güvenle kullanılabileceği sonucuna varılmıştır.Anahtar Kelimeler: Operasyonel Modal Analiz, Dinamik Karakteristikler, Sonlu ElemanModel İyileştirilmesi, Taş Kemer Köprüler
Kemer barajların dinamik davranışlarının sonlu eleman ve deneysel modal analiz yöntemleriyle belirlenmesi
Bu tez çalışmasında, kemer barajların dinamik davranışları sonlu eleman ve deneysel modal analiz yöntemleri kullanılarak belirlenmiştir. Bu amaçla, laboratuar ortamında inşa edilen küçük ölçekli Tip-1 kemer baraj modeli ve mevcut bir baraj olan Berke Barajı üzerinde analitik ve deneysel çalışmalar gerçekleştirilmiştir.Bu tez çalışması üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde; kemer barajların dinamik davranışı, sonlu eleman ve deneysel modal analiz yöntemleri ile ilgili genel bilgiler ve bu yöntemlere ait formülasyonlar sunulmaktadır. İkinci bölümde; yapılan çalışmalar ve bu çalışmalardan elde edilen bulgulara yer verilmektedir. İkinci bölümde yapılan çalışmalar iki kısma ayrılmıştır. İlk kısımda; farklı rezervuar suyu yüksekliklerinin ve uzunluklarının Tip-1 kemer barajının dinamik karakteristikleri üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Farklı rezervuar yüksekliği ve uzunluğu için Tip-1 kemer barajının sonlu eleman modelleri oluşturularak analitik dinamik karakteristikler elde edilmiştir. Her bir durum için Tip-1 kemer barajı modeline çevresel ve zorlanmış titreşim testleri uygulanarak barajın dinamik karakteristikleri deneysel olarak elde edilmiş ve analitik sonuçlarla kıyaslanmıştır. İkinci kısımda; Berke Barajı'nın Lagrange yaklaşımına dayalı baraj-rezervuar-temel etkileşimini içeren üç boyutlu sonlu eleman modeli oluşturularak analitik dinamik karakteristikler belirlenmiştir. Analitik dinamik karakteristiklerin doğruluğunu tespit etmek için Berke Barajı'na çevresel titreşim testleri uygulanmış ve barajın deneysel dinamik karakteristikleri belirlenmiştir. Berke Barajı'nın sonlu eleman modeli deneysel sonuçlara göre iyileştirilmiştir. Berke Barajı'nın başlangıç ve iyileştirilmiş sonlu eleman modeline deprem ivme kaydı uygulanarak, barajın her iki durum için lineer deprem davranışı araştırılmıştır. Ayrıca barajın lineer analiz sonuçlarına göre yapısal performansı değerlendirilmiştir. Üçüncü bölümde; tez çalışmasından elde edilen sonuçlara ve yapılan önerilere yer verilmektedir. Bu bölümü kaynaklar ve özgeçmiş izlemektedir. Tez çalışmasında, kemer barajların dinamik davranışlarının belirlenmesinde, çevresel ve zorlanmış titreşim testlerinin önemi vurgulanmaktadır.
Ön yüzü beton kaplı kaya dolgu barajların güvenilirlik analizi
Bu tez çalışmasında, baraj-temel-rezervuar etkileşimi dikkate alınarak ön yüzü beton kaplı kaya dolgu barajların statik ve deprem etkileri altında güvenilirlik analizleri gerçekleştirilmiştir. Rezervuar suyunun baraj üzerindeki etkileri Lagrange yaklaşımına dayalı sıvı sonlu elemanlarla dikkate alınmıştır. Barajdaki çeşitli birleşim bölgeleri birleşik ve sürtünmeli olarak modellenmiştir. Sürtünmeli birleşimlerde Coulomb sürtünme yasasını dikkate alan bir boyutlu yüzey-yüzey temas elemanlar kullanılmıştır. Deprem etkisi için zemin tabanına indirgenmiş ivme kaydı dikkate alınmıştır. Yansıtmayan sınır şartları viskoz sönümleyiciler ile tanımlanmıştır. Malzeme bakımından lineer olmayan davranış için, betonda Drucker-Prager, kaya dolguda çok yönlü kinematik pekleşme modeli kullanılmıştır. Geometri bakımından lineer olmayan davranış da dikkate alınmıştır.Ön yüzü beton kaplı kaya dolgu barajın güvenilirlik analizlerinde FERUM güvenilirlik analiz programı, ANSYS sonlu elemanlar programı ile birleştirilmiştir. İki program arasında kurulan bağlantı ile kapalı limit durum fonksiyonlarının çözümü için gerekli değerler elde edilmiştir. Güvenilirlik analizlerinde Geliştirilmiş Rackwitz-Fiessler Yöntemi, statik yüklere maruz baraj için Direkt Birleştirme Yöntemi ve Yanıt Yüzeyi Yöntemiyle, depreme maruz baraj için de Yanıt Yüzeyi Yöntemi ile kullanılmıştır. Çalışmada, beton plak üzerinde seçilen kritik noktaların göçme olasılıkları hesaplanmıştır.Bu tez çalışması, dört bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde literatür araştırması, kullanılan yöntemler ve ilgili formülasyonlar verilmiştir. İkinci bölümde, çalışmada kullanılan ön yüzü beton kaplı kaya dolgu barajın sayısal modeli verilmiş ve güvenilirlik analizinde kullanılan algoritmalar açıklanmıştır. Üçüncü bölümde önce depreme maruz barajın davranışı irdelenmiş, ardından barajın statik ve deprem yükleri için güvenilirliği araştırılmıştır. Son bölümde, rezervuar suyunun dikkate alınmasıyla beton plağın güvenilirliğinin azaldığı ve birleşim bölgelerinde sürtünmenin dikkate alınmasıyla beton plağın güvenilirliğinin arttığı sonucu çıkartılmış olup ileri ki çalışmalar için de öneriler sunulmuştur. Bu bölümü kaynakların yer aldığı bölüm takip etmektedir.
Yapıların patlatma kaynaklı doğrusal olmayan davranışlarının deneysel yöntemlerle belirlenmesi
Bu tez çalışmasında, yapıların patlatma kaynaklı doğrusal olmayan davranışları deneysel yöntemlerle belirlenmektedir. Çalışmada, betonarme ve yığma taşıyıcı sisteme sahip bina ve köprüler örnek olarak seçilmiş, patlatma anında zeminden ve yapılardan titreşim verileri alınmıştır. Patlatma hasar tahmin kriterlerinin belirlenmesinde, aynı bölgeden elde edilen toplam 64 patlatma kaydı kullanılmıştır. Dinamik karakteristikler olarak adlandırılan doğal frekans, mod şekli ve sönüm oranlarının deneysel ölçüm verilerine göre belirlenmesinde Operasyonal Modal Analiz yöntemi kullanılmıştır. Yapıların üç boyutlu sonlu eleman modelleri ANSYS programında oluşturulmuş, modal analizleri gerçekleştirilerek analitik dinamik karakteristikler elde edilmiştir. Malzeme özellikleri ve sınır şartlarındaki değişimler dikkate alınarak yapıların sonlu eleman modelleri deneysel sonuçlara göre iyileştirilmiştir. Patlatma kaynaklı yer hareketine ait ivme kaydı kullanılarak yapıların doğrusal olmayan dinamik davranışları belirlenmiştir. Malzeme bakımından doğrusal olmayan davranış için Drucker-Prager modeli dikkate alınmıştır.Bu tez çalışması, dört ana bölümden oluşmaktadır. Genel Bilgiler olarak adlandırılan Birinci Bölümde, literatür araştırması, bazı ülkelerde kullanılan hasar tahmin kriterleri ve formülasyonlar yer almaktadır. İkinci Bölümde, zemin ve yapılardan alınan deneysel ölçümleri, gerçekleştirilen analitik ve Operasyonal Modal Analizleri içeren Yapılan Çalışmalar sunulmaktadır. Üçüncü Bölümde, hasar tahmin kriterlerinin belirlenmesi, deneysel ölçüm verilerinin değerlendirilerek yapıların sonlu eleman modellerinin iyileştirilmesi ve patlatma kaynaklı yer hareketi kayıtları kullanılarak malzeme bakımından doğrusal olmayan dinamik analizlerin gerçekleştirilmesi gibi kısımların yer aldığı Bulgular ve İrdelemeler verilmektedir. Son Bölümde, çalışmadan çıkartılan sonuçlar ve ileriki çalışmalar için sunulan öneriler yer almaktadır. Bu bölümü kaynaklar ve öz geçmiş izlemektedir.
Karayolu köprülerinin yapısal davranışlarının analitik ve deneysel yöntemlerle belirlenmesi
Bu tez çalışmasında, karayolu köprülerinin yapısal davranışları analitik ve deneysel yöntemler kullanılarak belirlenmiştir. Bu amaçla, laboratuar ortamında oluşturulan model bir köprü ve arazi ortamında inşa edilen Kömürhan ve Gülburnu Köprüleri üzerinde analitik ve deneysel çalışmalar gerçekleştirilmiştir.Doktora tez çalışması üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm genel bilgiler bölümü olup; karayolu köprülerinin dinamik davranışı ile ilgili çalışmalar, karayolu köprülerinin analitik modellenmesi, sonlu eleman ve deneysel modal analiz yöntemleri ile ilgili genel bilgiler ve bu yöntemlere ait formülasyonlar bu bölümde sunulmaktadır. İkinci bölümde; yapılan çalışmalar ve bu çalışmalardan elde edilen bulgulara yer verilmektedir. İkinci bölümde yapılan çalışmalar iki kısma ayrılmıştır. İlk kısımda; laboratuar ortamında oluşturulan bir model köprünün dinamik karakteristikleri analitik ve deneysel yöntemler kullanılarak belirlenmiş ve karşılaştırmalı olarak irdelenmiştir. Model köprünün sonlu eleman modeli oluşturulup dinamik karakteristikler analitik olarak elde edildikten sonra, model köprü üzerine çevresel ve zorlanmış titreşim testleri uygulanarak köprünün dinamik karakteristikleri deneysel olarak belirlenmiştir. İkinci kısımda; Kömürhan ve Gülburnu Köprüleri'nin yapı-zemin etkileşimini içeren iki ve üç boyutlu sonlu eleman modelleri oluşturularak dinamik karakteristikler analitik olarak belirlenmiştir. Analitik olarak belirlenen dinamik karakteristiklerin karşılaştırılması amacıyla bu iki köprüye çevresel titreşim testleri uygulanmış ve dinamik karakteristikler deneysel olarak belirlenmiştir. Köprülerin sonlu eleman modelleri, malzeme özellikleri ve sınır şartlarındaki değişimler dikkate alınarak deneysel sonuçlara göre iyileştirilmiştir. Köprülerin başlangıç ve iyileştirilmiş sonlu eleman modellerine deprem ivme kaydı uygulanmış, her iki durum için lineer deprem davranışı araştırılmıştır. Ayrıca, Kömürhan Köprüsü'nün yapım aşamalarının ve zamana bağlı malzeme deformasyonlarının dikkate alındığı lineer olmayan analizi de gerçekleştirilmiştir. Üçüncü bölümde; tez çalışmasından elde edilen sonuçlara ve yapılan önerilere yer verilmektedir. Bu bölümü kaynaklar ve özgeçmiş izlemektedir.
Lagrange yaklaşımı ile kemer baraj-su-zemin sistemlerinin malzeme bakımından lineer ve lineer olmayan dinamik analizi
ÖZET Bu tez çalışmasında, kemer barajların malzeme bakımından lineer ve lineer olmayan dinamik davranışı Lagrange yaklaşımı ile incelenmektedir. Baraj betonunun lineer olmayan davranışı, Eğri Tanımlama ve Drucker-Prager modeli ile tanımlanmıştır. Üç boyutlu Drucker-Prager modeli ve üç boyutlu 8-düğüm noktalı Lagrange sıvı sonlu eleman geliştirilip, FORTRAN 77 programlama dilinde kodlanarak NONSAP yapı analiz programına eklenmiştir. Baraj -su etkileşimi, geliştirilen bu program ile incelenmiştir. Kaya zemin ve suyun lineer elastik izotrop malzeme olduğu kabul edilmektedir. Rezervuar su seviyesindeki değişimin ve kaya zemin özeliklerinin baraj davranışına etkisi de ayrıca incelenmektedir. Uygulama amacıyla, 1968 yılında Londra'da düzenlenen "Kemer Barajlar" sempozyumunda önerilen beş tip kemer baraj içerisinden çift eğrilikli olan Tip-5 kemer barajı seçilmiştir. Bu tez beş bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm, sıvı-yapı etkileşimi ve beton barajların lineer olmayan davranışı ile ilgili literatür araştırmasından ibarettir. Tezde kullanılan üç boyutlu malzeme modelleri, üç boyutlu Lagrange sıvı eleman, lineer ve lineer olmayan sistemlerin çözüm yöntemleri ile ilgili formülasyonlar da bu bölümde verilmektedir. İkinci bölümde, geliştirilen üç boyutlu 8-düğüm noktalı Lagrange sıvı elemanın ve Drucker-Prager modelinin NONSAP programına eklenmesi ve test edilmesi, ayrıca seçilen kemer baraj için hazırlanan baraj, baraj -su, baraj -zemin ve baraj -su-zemin sistemlerine ait sonlu eleman modelleri verilmektedir. Lineer ve lineer olmayan dinamik analiz ile ilgili ayrıntılar da bu bölümdedir. Üçüncü bölüm, gerçekleştirilen analizlerden elde edilen bulgular ve bunların irdelenmesinden oluşmaktadır. Dördüncü bölümde ise, bu tez çalışmasından çıkarılan sonuçlar ve öneriler verilmekte ve kemer barajlar gibi narin yapıların dinamik analizlerinde su ve zemin etkileriyle birlikte lineer olmayan malzeme davranışında Drucker-Prager modelinin dikkate alınması gerektiği belirtilmektedir. Beşinci bölüm, tezde yararlanılan kaynaklara ayrılmıştır. Anahtar Kelimeler: Lineer Dinamik Analiz, Lineer Olmayan Dinamik Analiz, Eğri Tanımlama Modeli, Drucker-Prager Modeli, Baraj -Su-Zemin Etkileşimi, İndirgenmiş İntegrasyon, Runge-Kutta Yöntemi, Hidrodinamik Etki, Sonlu Eleman Yöntemi VIII