Dicle University
Discipline

Orthopedics and Traumatology

Dicle University

23

Archived Theses

0

DOIs Assigned

0%

DOI Rate

Discipline

23 Theses
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Halluks Valgus cerrahisinde yeni tanımlanan distal osteotominin distal chevron osteotomisi ile biomekanik olarak karşılaştırılması

Halluks valgus ayakta görülen en sık deformitedir. Distal Chevron osteotomisi HV cerrahisinde yaygın olarak kullanılan ve kaynamama, redüksiyon kaybı, osteolizis gibi komplikasyonları nedeniyle literatürde bir çok farklı osteotomi yöntemi tanımlanmıştır. Bu çalışmada tanımlanan osteotomilerden Parmaksızoğlu osteotomisi ile distal Chevron osteotomisinin biyomekanik olarak karşılaştırması amaçlanmıştır. Aynı minral yoğunluğuna sahip birbirine eş 14 kemik model iki gruba ayırılıp skopi yardımı ile oluşturulan kesi kılavuzları ile Parmaksızoğlu ve distal Chevron osteotomisi uygulandı. Birer adet 3.5 mm' lik başsız kompresyon vidası ile tespit edildi. Çalışmada iki deney grubundan da birer numune siklik yüklenme kuvvetinin belirlenmesi için maksimum kuvvet ile sakriyife edildi. Kalan numuneler biyomekanik testler için MTS 858 Mini Bionix II cihazına çelik pota 15° açı ile yerleştirilerek numunelere 0-10 N' a kadar 1000 siklus aksiyel yüklenme ile yorgunluk testi yapıldı. Başlangıç-200-400-600-800-1000. siklus rijidite, dorsal angulasyon ve deforme edici kuvet değerlerinin hesaplamaları MATLAB R2022b ile gerçekleştirildi. Chevron osteotomisi grubunda 1000. siklus ortalama rijidite değeri 3,69 N/mm (SS:3,19), 1000. siklus ortalama dorsal angulasyon değeri 1,95°(SS:1,14), deforme edici kuvvet değeri ortalama 20,14 N (SS:10,64) olarak ölçülmüş; Parmaksızoğlu osteotomisi grubunda 1000. siklus ortalama rijidite değeri 2,28 N/mm (SS:0,75), 1000. siklus ortalama dorsal angulasyon değeri 2,12°(SS:1,21), deforme edici kuvvet değeri ortalama 26,72 N (SS: 18,66) olarak ölçülmüş ve bu iki grup arasında rijidite, dorsal angulasyon ve deforme edici kuvvet yönünden istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır. Çalışmada Parmaksızoğlu osteotomisi ile Chevron osteotomisi rijidite, dorsal angulasyon ve deforme edici kuvvet yönünden karşılaştırılmış ve istatistiksel olarak bu iki tekniğin birbirine istatistiksel olarak anlamlı bir üstünlüğü görülmemiştir. Literatürde biyomekanik HV çalışmaları incelendiğinde osteotomi tekniğinin karşılaştırıldığı biyomekanik çalışmaların sayısı yetersiz görülmüştür. Aynı osteotomi üzerinde farklı fiksasyon tekniklerinin biyomekanik olarak karşılaştırıldığı çalışmalar literatürde daha çok görülmektedir.

Alper Dünki
Tekirdağ Namık Kemal University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Kısaltmalı kalça artroplastisi yapılan gelişimsel kalça displazili hastaların uzun dönem sonuçlarının değerlendirilmesi

Gelişimsel kalça displazisi (GKD), çocukluk döneminde uygun tedavi edilmez ise erişkinlerde kalça ağrısına ve sekonder osteoartrite neden olan önemli bir hastalıktır. Özellikle yüksek kalça dislokasyonu olan hastaların tedavisi erişkin yaşta zorluklar içermektedir. Bu çalışmada Crowe 4 yüksek kalça dislokasyonu tanısıyla, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı'nda subtrokanterik femur kısaltma osteotomisi (SFKO) ile birlikte total kalça artroplastisi (TKA) uygulanmış hastaların operasyon öncesi ile sonrası klinik ve radyolojik sonuçlarının karşılaştırılması, klinik sonuçları etkileyebilecek değişkenlerin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmamıza 1995-2018 yılları arasında GKD sekeli tanısıyla SFKO ile TKA yapılan 62 hastanın 77 kalçası dahil edildi. Hastaların demografik ve klinik bulguları, cerrahi komplikasyonları, Harris kalça skoru (HKS) ve unutulmuş eklem skorları (UES) hastane kayıt sisteminden retrospektif olarak değerlendirildi. Radyolojik olarak, hastaların pre-operatif ve post-operatif dönemde bakılan pelvis, kalça ve ekstremite uzunluk grafileri incelendi. Bu grafiler değerlendirilerek hastaların evrelemesi, rotasyon merkezi değişimi ve ekstremite boy farkı hesaplandı. Takip sürecindeki komplikasyonlar not edildi. Elde edilen verilerin istatistiksel analizi IBM® SPSS versiyon 25 yazılımı kullanılarak yapıldı. Ameliyat yaşı ortalaması 45.39±9.96, ortanca takip süresi 190.6 ay (60.2-297.5 ay) olarak hesaplandı. Hastaların preoperatif HKS 32.55 (25.3-73.8)'ten son kontrolde 94 (70.55-99.85)'e yükselmesi ile cerrahi öncesi ve sonrası aksama düzeyi arasındaki fark anlamlı olarak tespit edildi. (p<0.001) Son kontrolde UES'nun ortanca değeri 91.66 (58.3-100) bulundu. UES ve son kontrol HKS arasında güçlü pozitif korelasyon olduğu görüldü. (r=0.632, p<0.001) Takip süresi boyunca sağkalım %86.4 (%95 CI: 69.4-103.4) olarak tespit edildi.Çalışmamız sonucunda proksimal 1/3 hidroksiapatit kaplı stemler ve plak fiksasyonu kullanılarak oblik subtrokanterik femur kısaltma osteotomisi yapılan total kalça artroplastisinin hastaların klinik ve fonksiyonel skorlarını önemli ölçüde arttıran başarılı ve sağ kalımı yüksek olan bir cerrahi teknik olduğu değerlendirildi. Anahtar Kelimeler: Gelişimsel kalça displazisi, subtrokanterik osteotomi, kalça artroplastisi

ArtroplastiKalçaKalça eklemi+4
Ozan Tuncay
Hacettepe University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Gelişimsel kalça displazili hastaların tedavisinde pelvipeal alçılama ve rijit abdüksiyon ortezi uygulamalarının klinik ve radyolojik sonuçları

Amaç: Bu çalışmada, 4-15 ay yaş aralığındaki asetabular displazili hastalarda rijit abdüksiyon ortezi ve pelvipedal alçılamanın klinik ve radyolojik sonuçlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metod: Bu çalışma, Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği'nde Kasım 2021-Mart 2023 tarihleri arasında 4-15 ay yaş aralığında Ortoloni ve Barlow testleri negatif olan 41 hastanın 71 kalçası dahil edilerek yapıldı. 21 hastanın 37 kalçası rijit abdüksiyon ortezi ve 20 hastanın 34 kalçası pelvipedal alçılama ile tedavi edildi. Hastaların IHDI, Tönnis ve asetabular indeks ölçümlerine tedavi öncesi ve sonrası bakıldı. Gruplar arasındaki tedavi yanıtları karşılaştırıldı. GKD olup 15 aydan büyük olan hastalar, Serebral palsi (n=3), konjential anomali (n=2), Ortolani veya Barlow'u pozitif olan (n=18), takipten çıkan (n=5), çalışmaya katılmayı kabul etmeyen (n=4), abdüksiyon kısıtlılığı nedeniyle addüktor tenotomi uygulanan (n=2) hastalar çalışma dışı bırakıldı. Bulgular: Hastaların IHDI sınıflamasına göre tedavi öncesi gruplar arasında anlamlı fark olmayıp tedavinin 3. ayında iki grup arasında IHDI sınıflamasına göre tedavi yanıtında istatiksel olarak alçı grubu lehine anlamlı fark vardı (P=0,039). Hastaların Tönnis sınıflamasına göre tedavi öncesinde gruplar arasında anlamlı fark saptanmayıp tedavinin 3. ayında gruplar arasında 3. ayda tedavide alçı grubu lehine anlamlı bir fark vardı (P=0,027). Alçı grubunda hastaların AI ortalaması 35,82±2,71 (minimum-maximum: 32-41) ve ortez grubundaki hastaların AI ortalaması 36,54±3,49 (minimum-maximum:32-47) idi. Gruplar arasında istatiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (P=0,34). X Hastaların tedavi sürecinde 3. ayda yapılan radyolojik incelemede; alçı grubunda AI ortalaması 29,17±3,45 (minimum-maximum: 23-37) ve ortez grubunda AI ortalaması 30,08±3,91 (minimum-maximum:23-39) idi. Gruplar arasında istatiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (P=0,31). Hastaların tedavi sürecinde 6. ayda yapılan radyolojik incelemede; alçı grubunda AI ortalaması 24,11±38,4 (minimum-maximum: 17-22) ve ortez grubunda AI ortalaması 25,67±3,17 (minimum-maximum:19-33) idi. Gruplar arasında istatiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (P=0,06). Sonuç: Bu çalışmanın sonucunda asetabular displazisili Ortoloni ve Barlow testleri negatif olan 4-15 aylık hastalarda kullanılan kapalı redüksiyon eşliğinde pelvipedal alçılama ve rijit abdüksiyon ortezinin tedavide etkili olduğu sonucuna ulaştık. Pelvipedal alçılama yapılan hastalar ile rijit abdüksiyon ortezi kullanılan hasta grubu karşılaştırmasında Tönnis ve IHDI sınıflamasına göre pelvipedal alçı ile takip edilen hastalarda ilk 3 aylık tedavide istatiksel olarak anlamlı fark saptadık. Pelvipedal alçı grubu ve rijit abdüksiyon ortezi kullanılan hasta gruplarının tanı ve tedavi takibinde kullanılan AI ölçümüne göre gruplar arasında anlamlı fark saptamadık. Anahtar Kelime: Gelişimsel Kalça Displazisi, Asetabular Displazi, Açık Redüksiyon, Pelvipedal Alçılama, Rijit Abduksiyon Ortezi

AsetabulumKalça eklemiKalça çıkıkları+2
Rıdvan Varol
Harran University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Posterior tibial eğim ve patellar tendon oryantasyon ilişkisinin ön çapraz bağ rüptürü üzerine etkisi

GİRİŞ: Ön çapraz bağ yaralanması sıklıkla karşımıza çıkan diz ve diz çevresi bağ yaralanmalarından biridir. Bu tür yaralanmalarda yaşa ve hastanın fiziksel durumuna göre cerrahi tedavi gerekebilmektedir. Birçok çalışmada ön çapraz bağ (ÖÇB) yaralanmasının etyolojisi ve mekanizması araştırılmaktadır. Artmış posterior tibial eğim (PTE) ve ön çapraz bağ yaralanması arasında ilişki olduğunu gösteren çalışmalar mevcuttur. Ancak hem PTE hem de patellar tendon oryantasyonu (PTO) ile ÖÇB rüptürü arasındaki ilişkiyi araştıran çalışma bildiğimiz kadarıyla literatürde incelenmemiştir. Bu çalışmanın amacı PTE ve PTO'nun ön çapraz bağ rüptürü ile ilişkisinin araştırılmasıdır. YÖNTEMLER: 2015-2021 yılları arasında Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı kliniğinde ÖÇB rüptürü nedeniyle opere edilen hastalar retrospektif olarak analiz edildi. Çalışmanın dışlama kriterleri medial ve lateral menisküs yırtığı, geçirilmiş alt ekstremite cerrahisi, nöromuskuler ve hematolojik hastalıklar, alt ekstremite dizilim bozuklukları, (bacak boy uzunluk eşitsizliği, koronal ve sagittal plan deformiteleri patellar insitabilite), dejeneratif artrit (Kellgren Lawrance evre 2-3-4), radyolojik ölçümü için uygun diz yan grafisi olmayan hastalar, 18 yaş altı ve 50 yaş üstü hastalar idi. Radyolojik ölçümler için uygun, tibia şaftını içeren standart diz yan grafileri olan, diz MRG'leri bulunan ve izole ÖÇB rüptürü olan 80 hasta ve yaş, cinsiyet açısından benzer dağılımda MRG de normal diz görüntüsü olan 80 hasta kontrol grubu olmak üzere 2 grup halinde toplam 160 kişi çalışmaya dahil edildi. Çalışmamızda PTE ölçümleri tibia şaftını içeren, femur kondilleri birbiri üzerinde ekspoze olmuş tam yan radyografilerde; medial plato üzerinden geçen çizginin tanjantı ile tibia anatomik aksı arasındaki açı ölçülerek hesaplanmıştır. Aynı zamanda tam yan grafide vi patellar tendon uzunluğu (tuberositas tibia ile patella alt polu arası mesafe) ve patellanın diagonal uzunluğu ölçüldü. Patellar tendon uzunluğu, patella uzunluğuna oranlanarak InsallSalvati oranı hesaplandı. Ayrıca patellar tendon trasesinden (tuberositas tibia-patella inferior polü) geçen doğru ile tibia platolarına teğet geçen doğru arasındaki tibial eğim-patellar tendon açısı (TEPTA) hesaplandı. BULGULAR: ÖÇB rüptürü olan hastaların 47'si(%58,7) erkek 33'ü(%41,3) kadın, kontrol grubu hastaların 44'ü(%55) erkek 36'sı(%45) kadındı. ÖÇB rüptürü olan hastaların PTE ortalama değeri: 10.65º±1.91º, kontrol grubu hastaların PTE ortalama değeri: 9.52º±1.50º bulundu. ÖÇB rüptürü olan hastaların PTE değerleri kontrol grubuna göre anlamlı düeyde yüksek bulundu.(p=0.005) ÖÇB rüptürü olan hasta grubunun insall-salvati oranı kontrol grubuna göre anlamlı düzeyde düşük bulundu.(p꞊0.043) Hastaların rekonstrüksiyon öncesi ve sonrası yapılan tibial eğim patellar tendon açısı(TEPTA) ölçümleri kıyaslandığında rekonstruksiyon sonrası TEPTA değeri rekonstruksiyon öncesi yapılan TEPTA ölçümlerine göre anlamlı düzeyde yüksek bulundu.(p<0.001) Rekonstrüksiyon yapılan hastaların TEPTA değerleri ile kontrol grubu TEPTA değerleri karşılaştırıldığında rekonstrüksiyon yapılan hastaların TEPTA değerleri anlamlı düzeyde yüksek bulundu.(p<0.001) TARTIŞMA VE SONUÇ: Bu çalışmanın en önemli bulgusu patellar tendon oryantasyonunun ÖÇB rüptürü ve Insall-Salvati oranı ile ilişkili olabileceğini göstermesidir. TEPTA ile ÖÇB rüptürü arasındaki ilişkiyi incelediğimizde ÖÇB rekonstrüksiyonu yapılan hastaların TEPTA'sı ÖÇB rüptürü olan grup ve kontrol grubuna göre anlamlı düzeyde yüksekti. Bu yönüyle çalışmamız patellar tendon oryantasyonunun ÖÇB rüptürü ile ilişkili olabileceğini göstermiştir.

OrtopediPatellaTendonlar+2
Mehmet Demiryürek
Necmettin Erbakan University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Beş yaş ve üzeri gelişimsel kalça displazisi tanısı almış ve salter innominate osteotomisi ile tedavi ettiğimiz hastalarımızın radyolojik sonuçları

Gelişimsel kalça displazisi(GKD) uzun yıllardır ortopedide tanı ve tedavi bakımından ilgi yoğunluğunun olduğu önemli bir konudur. Hastalığın tanı konulma yaşına göre tedavileri değişmektedir. Farklı yaşlarda farklı tedavilerin olması ortopedik cerrahların işini zorlaştırırken ilgilerini çekmektedir Erken yaşlarda hastalığın konservatif yöntemlerle izlem yeterli olabilirken ileri yaşlarda cerrahi yöntemlerle başarılı sonuçlar alınabilmektedir. Bu çalışmamızda kliniğimizde beş(5) yaş ve üzeri GKD tanısı almış ve Salter İnnominate Osteotomisi uygulanmış hastalarımızın radyolojik sonuçlarını değerlendirdik. Çalışmamıza Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Şahinbey Eğitim ve Araştırma Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji kliniğinde ileri yaş gelişimsel kalça displazisi tanısı almış, mart 2009 ve aralık 2016 yıları arasında 5 yaş ve üzerinde Salter innominate osteotomisi uygulanan, 18 hastanın 19 kalçası dahil edildi. 14 kalçaya femoral kısaltma uygulandı. Ölçümler hastane arşivinden alınan preoperatif ve en son çekilen postoperatif radyolojik tetkikler üzerinden karşılatırmalı olarak yapıldı. En az 18 ay takibi olan hastalarımızın verileri retrospektif olarak analiz edildi. Çalışma kapsamındaki hastalarımızın 12 si(%66.7) kız, 6'sı(% 33,3) erkek idi. Çalışmaya dahil edilen hastaların 6' inde sağ, 11' unda sol ve 1' inde bilateral kalça tutulumu vardı. Hastalarımızın cerrahi olurkenki ortalama yaşları 8,63±2,91 yıl idi. Çalışmamıza dahil ettiğimiz hastaların ortalama takip süreleri 59,11±39,96 ay idi. Hastalarımızın preoperatif olarak anteriorposterior(AP) grafide; Asetabular İndeks açısı, Sharp açısı, Merkez boyun cisim(Kollodiafizer) açısı ve Tönnis evrelemesi ölçümleri yapıldı. Postoperatif olarak ateriorposterior(AP) grafide; Asetabular indeks açısı, Sharp açısı, Merkez boyun cisim(Kollodiafizer) açısı, Wiberg CE açısı, Kalamchi Maceven sınıflaması, Bucholz Ogden sınıflaması, Severin sınıflaması ölçümleri yapıldı. İstatistiksel analizler için SPSS for Windows version 22.0 paket programı kullanılmış ve P<0.05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Preoperatif Asetabular İndeks açısı ortalaması 39,05±4,56 dereceydi.Postoperatif ilk kontrol Asetabular İndeks açısı ortalaması 25,21±4,7 dereceydi.Postoperatif son kontrol Asetabular İndeks açısı ortalaması 21,79±4,48 idi. İstatistiksel olarak anlamlı bulundu(p=0,001). Preoperatif Sharp açısı ortalama 56,32±6,33 idi. Postoperatif ilk kontrol Sharp açısı ortalaması 45,47±2,95 idi. Postoperatif son kontrol Sharp açısı ortalaması 44,95±4,21 idi.İstatistiksel olarak anlamlı bulundu.(p=0,001) Preoperatif Kollodiafizer açı ortalaması 141,39±7,64º idi.Postoperatif ilk kontrol grafisinde Kollodiafizer açı ortalaması 134,47±10,23º idi. Postoperatif son kontrol grafisinde Kollodiafizer açı ortalaması 129,16±8,19º idi. İstatistiksel olarak anlamlı bulundu(p=0,001). Severin sınıflamasına göre ise 5 kalça(%26,3) evre 1, 10 kalça(%52.6) evre 2, 4 kalça(%21.1) evre 3 olarak tespit edildi. Çocuklardaki gelişimsel kalça displazisi(GKD) tedavisinin öncelikli amacı konsantrik redüksiyondur. Femoral kısaltma, varizasyon ve derotasyon osteotomilerinin ileri yaş GKD'lerde konsantrik redüksiyonu kolaylaştırdığı bildirilmiştir. Bu osteotomiler aynı zamanda femur başı üzerindeki stresi azaltarak AVN gelişim oranlarını düşürmektedir. Geç tanı almış ileri yaş GKD olgularında, aynı operasyonda yapılan açık redüksiyon, femoral kısaltma ve uygun pelvik osteotomi ile asetabuler yetmezliği düzeltici osteotomiler başarıyla uygulanabilmekte ve iyi klinik ve radyolojik sonuçlar verebilmektedir. Beş(5) yaş ve üzeri Gelişimsel Kalça Displazi tanısı almış ve Salter İnnominate Osteotomisi ile tedavi ettiğimiz hastalarımızın radyolojik sonuçlarını değerlendirdiğimiz bu çalışmamızda radyolojik sonuçların daha kesin ve güvenilir bir biçimde ortaya konması için çalışmalardaki hasta sayısının arttırılmasına ve daha uzun süreli takipler yapan çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır. Anahtar Kelimeler: Gelişimsel Kalça Displazisi, Salter Osteotomisi, Displazi

Kalça çıkıkları-konjenitalOsteotomiRadyografi+1
Mahmut Gazi Fırat
Gaziantep University
2021
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Spinal enstrumantasyon cerrahisinde 3D BT navigasyon sistemi ve serbest el tekniği ile yerleştirilen pedikül vidalarının pozisyonlarının retrospektif olarak karşılaştırılması

Amaç: Spinal cerrahi günümüzde giderek artan bir sıklıkta uygulanmaktadır. Omurga deformiteleri, spinal stenoz ve omurga kırıklarında pedikül vidalarıyla enstrumantasyon yaygın kullanılan bir yöntemdir. Bu enstrumantasyon uygulamasının, medulla spinalis, sinir kökleri, büyük damar ve iç organların yakın komşulukları nedeniyle uygun şekilde yapılması önem taşımaktadır. Pedikül vida uygulaması serbest el tekniği, floroskopi eşliğinde, 3D-BT navigasyon rehberliğinde ya da robotik sistemler kontrolünde yapılabilir. Çalışmamızda amaç kurumumuzda serbest el tekniği ve 3D-BT navigasyon rehberliğinde yerleştirilmiş pedikül vidalarının pozisyonlarını uygunluk açısından retrospektif olarak karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: 2016-2018 yıllarında Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nde kifoz ve skolyoz tanıları olan posterior yaklaşımla spinal enstrumantasyon uygulanmış hastalar retrospektif olarak değerlendirildi. Vida pozisyonları Gertzbein and Robins sınıflamasına göre hem transvers hem de anterior penetrasyon açısından değerlendiridi (A:0 mm penetrasyon, B:<2mm,C:<4mm, D:<6mm, E:<6mm). Bulgular: Aynı cerrah tarafından opere edilmiş, toplam 73 hasta çalışmaya dahil edildi. Serbest el tekniği ile 40 hastaya 962 adet, 3D-BT navigasyon eşliğinde 33 hastaya 702 adet vida yerleştirilmiş olduğu gözlendi. Sonuç: 3D-BT navigasyon rehberliğinde yerleştirilmiş olan vidaların transvers penetrasyon açısından ( A: 629 (%89,6); B: 39 (%5,6); C:14 (%2); D:11(%1,6); E:9 (%1,3)), serbest el tekniği ile yerleştirilmiş olan vidalara (A:736 (%76,5); B:116 (%12,1); C:59 (%6,1); D:39 (%4,1); E: 12 (%1,2)) kıyasla, istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha iyi pozisyonda yerleştirilmiş olduğu görüldü. Anterior penetrasyon açısından da yine 3D-BT Navigasyon grubunda daha başarılı sonuçlar gözlendi. Ayrıca her iki grupta da lomber vertebralardaki vidaların torakal vertebralardakilere göre daha iyi pozisyonda yerleştirilmiş olduğu görüldü. Anahtar Kelimeler: 3D-BT, Navigasyon, Serbest el, Pedikül vidası, Enstrumantasyon

CerrahiEnstrümantasyonKemik vidaları+7
Eyyüp Çetiner
Bursa Uludağ Üni̇versi̇ty
2019
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Benign kemik tümörlerinde küretaj sonrası kullanılan greft tiplerinin postoperatif komplikasyonlar ve fonksiyonel sonuçlar üzerine etkileri

Amaç: Tarafımızca yapılan çalışmanın amacı benign kemik tümörlerinde küretaj sonrasında kullanılan allogreft ve trikalsiyum fosfat greft seçeneklerinin postoperatif komplikasyonlar, radyolojik ve fonksiyonel sonuçlar üzerine etkilerini kıyaslayarak birbirlerine karşı üstünlüklerini ve zayıflıklarını saptamaktır. Bu çalışmada literatürde yaygın kullanılan ve geçerli olan fonksiyonel ve radyolojik skorlamalar ve radyolojik ölçüm yöntemleri kullanılarak uygun istatistiksel yöntemler ile iki greft tipi karşılaştırılmıştır. Materyal ve Metod: Manisa Celal Bayar Üniversitesi Hafsa Sultan Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji kliniğinde cerrahi olarak tedavi edilen benign kemik tümörleri ve kemiğin tümör benzeri lezyonları olan 88 hastanın postoperatif orta ve uzun dönem sonuçları kaydedilerek kıyaslanmıştır. Çalışmamıza minimum bir yıl takip edilen hastalar dahil edilmiştir. Hastaların postoperatif takiplerinde son başvurularında MSTS fonksiyonel skorları, NEER/COLE radyolojik iyileşme dereceleri hesaplanmıştır ve komplikasyonları kaydedilmiştir. Bulgular: Çalışmamızdaki 88 hastanın 50'sine allogreft, 38'ine trikalsiyum fosfat uygulanmıştır. Her iki greft tipi komplikasyon gelişmesi benzer olup istatistiksel anlamlı fark bulunamamıştır (p: 0,936). Her iki greft tipi nüks gelişmesi benzer olup istatistiksel anlamlı fark bulunamamıştır (p: 0,740). Her iki greft tipi hipertrofik skar ve keloid gelişmesi benzer olup istatistiksel anlamlı fark bulunamamıştır (p: 0,899). Her iki greft tipi kullanımında da enfeksiyon gelişmesi benzer olup istatistiksel anlamlı fark bulunamamıştır (p: 0,648). Her iki greft tipinin kullanımında da diğer komplikasyonların gelişmesi benzer olup istatistiksel anlamlı fark bulunamamıştır (p: 0,576). Her iki greft tipi kullanımında da NEER/COLE radyolojik iyileşme sınıflamasının sonuçları benzer olup istatistiksel anlamlı fark bulunamamıştır (p: 0,579). Her iki greft tipi kullanımında da MSTS fonksiyonel skoru sonuçları benzer olup istatistiksel anlamlı fark bulunamamıştır (p: 0,811). Sonuç: Trikalsiyum fosfat kullanımı allogreft kullanımına göre daha yeni bir yöntemdir. Çalışmamızda her iki grubun radyolojik, fonksiyonel sonuçları ve konplikasyon oranları benzer olduğu trikalsiyum fosfat kullanımın alternatif bir greft seçeneği olduğu saptanmıştır. Trikalsiyum fosfat ve allogreft kullanımının kıyaslandığı çalışma sayısı yeterli değildir. Daha kapsamlı ve daha çok sayıda çalışmalara hem ülkemizde hem de dünyada ihtiyaç vardır.

Selçuk Şen
Manisa Celal Bayar University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Konservatif tedaviye dirençli plantar fasiit vakalarında, iki farklı radyofrekans tekniğinin etkinliğinin prospektif olarak karşılaştırılması

Proksimal plantar fasiitis, erişkinlerdeki plantar topuk ağrısının en sık nedenidir. Plantar fasiitis, plantar fasyanın kalkaneusa yapışma yerindeki tekrarlayan travmalar sonucu gelişen dejeneratif bir sendromdur. Hastaların büyük bir bölümü konservatif tedaviyle iyileşir. Konservatif tedavilere yanıt vermeyen olgularda plantar fasyanın cerrahi olarak gevşetilmesi göz önünde bulundurulabilir. Fakat bu da beraberinde bazı morbiditeleri getirir. Radyofrekans sinir ablasyonu, plantar fasiit tedavisinde cerrahinin komplikasyonlarından kaçınmak için geliştirilmiş güvenli bir tedavi yöntemidir. Radyofrekans tedavisinin plantar topuk ağrısında belirgin bir komplikasyona neden olmadan rahatlama sağladığı bulunmuştur. Biz bu çalışmada, konservatif tedaviye dirençli plantar fasiit vakalarında Radyofrekans tedavisinin etkinliğini araştırdık. Ayrıca konvansiyonel radyofrekans ile pulse radyofrekans (PRF) tedavilerinin etkinliklerini karşılaştırdık. Çalışmamıza, klinik olarak PFs tanısı almış 61 hasta (68 ayak) dahil edildi. Çalışma prospektif olarak yapıldı. Hastalar basit randomize olarak Konvansiyonel Radyofrekans ve Pulse Radyofrekans olmak üzere iki gruba ayrıldı. Grup K (Konvansiyonel Radyofrekans tekniği uygulanan grup, n=34), Grup P (Pulse Radyofrekans tekniği uygulanan grup, n=34) olarak hazırlandı. Grup K'ye 86˚, 105 sn termal radyofrekans, Grup P'ye 42˚, 120 sn pulse radyofrekans uygulandı. Çalışmamızda VAS (Visüel Analog Skala) ve AOFAS (Amerikan Ortopedik Ayak ve Ayak bileği Topluluğu Ayak bileği Arka ayak Skoru) skorları kullanıldı. Tedaviden sonra 1.hafta, 1.ay ve 3.ayda değerlendirme yapıldı Her iki grupta da topuk ağrısı şikayetinde istatistiksel olarak ileri derecede anlamlı azalma oldu (p<0,001). En anlamlı azalma ilk haftadaydı. Grup K'de işlem sırasında ağrı olurken (%55,9), grup P'de ağrı gözlenmedi Plantar fasiitte radyofrekans, cerrahiye alternatif mükemmel bir tedavi yöntemidir. Konservatif tedaviye dirençli hastalarda uygulanmasını öneriyoruz. Uygulama sırasında ağrıyı tolere edemeyen hastalara ise pulse radyofrekans tekniğini öneriyoruz

AblasyonAğrıPlantar fasiit+2
Serkan Özkan
Düzce University
2014
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

İki farklı ankor kılavuzu kullanılarak artroskopik bankart tamiri yapılan hastaların klinik sonuçlarının karşılaştırılması

Bankart lezyonunun, günümüzde en popüler tedavi şekli artroskopik tamirdir. Kliniğimizde artroskopik bankart tamir cerrahisinde, ankorun yerleştirilmesi sırasında iki farklı kılavuz kullanılmaktadır. Çalışmamızın amacı; artroskopik bankart tamiri yapılan hastalarda kullandığımız açılı ve düz ankor kılavuzların klinik sonuçlara etkisini karşılaştırmaktır. Ocak 2013 ile Ocak 2020 tarihleri arasında artroskopik bankart tamiri yapılan ve en az bir yıl takibi olan, verilerine ulaşabildiğimiz ve dahil edilme kriterlerine uygun olan 43 hasta çalışmaya alındı. Hastane kayıt sistemi ve arşiv dosyalarından hastalara ulaşıldı. Tüm hastaların, ameliyat öncesi ve ameliyat sonrası son kontrollerinde muayene bulguları değerlendirildi. Açılı kılavuz kullanılan hastalar ile düz kılavuz kullanılan hastaların; ameliyat süreleri, ameliyat sonrası redislokasyon oranları, ameliyat öncesi ve sonrası Rowe ile Constant skorları karşılaştırıldı. Yirmi üç hastada açılı ankor kılavuzu, 20 hastada düz ankor kılavuzu kullanıldı. Düz kılavuz ile açılı kılavuz arasında cerrahi süre açısından anlamlı bir farklılık görülmedi (p=0,212). Açılı kılavuz kullanılan 1 (%4,3) hastada, düz kılavuz kullanılan 1 (%5) hastada ameliyat sonrası dönemde redislokasyon görüldü. Ameliyat sonrası, yeniden çıkık açısından iki grup arasında anlamlı farklılık görülmedi (p=0,919). Grupların, ameliyat sonrası Rowe ve Constant skorları karşılaştırıldı. Gruplar arasında ameliyat sonrası Rowe (p= 0,718) ve Constant skorları (p= 0, 188) açısından anlamlı farklılık görülmedi. Ameliyat sonrası fonskiyonel sonuçlar ve redislokayon oranları açısından iki kılavuzun sonuçları benzer ve başarılı bulundu. Anteroinferior bölgeye daha iyi açı ile ankor gönderilebilmesi, karşı korteks perforasyonu ile eklem kıkırdak hasarı riskini azaltması açılı kılavuzun avantajlarıdır. Daha fazla çalışma yapılmasının ve daha çok vaka serilerinin paylaşılmasının, uygun kılavuz ve materyal konusunda daha iyi bilgi vereceği ve artroskopik bankart tamirinde nüks ve komplikasyon oranlarının azalmasına katkı sağlayacağı kanaatindeyiz. Anahtar Kelimeler: Bankart lezyonu, artroskopik tamir, açılı kılavuz, düz kılavuz, ankor.

ArtroskopiOmuzOmuz eklemi+3
Musab Solgun
Fırat University
2022
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Otojen hamstring tendonlarıyla artroskopik ön çapraz bağ rekonstrüksiyonu cerrahisinin sonuçlarının değerlendirilmesi

Bu çalışmada semptomatik kronik ön çapraz bağ yırtığının dört katlı otojen Hamstring tendon grefti kullanılarak yapılan artrosko¬pik rekonstruksiyonunun erken dönem sonuçları incelenmiştir.2008 ? 2010 tarihleri arasında Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalında artroskopik olarak ön çapraz bağ yırtığı rekonstrüksiyonu yapılan 76 hasta incelendi. Tüm hastalar ortalama 25,6 (15 ? 37) ay sonunda fonksiyonel olarak Lysholm diz skorlaması, IKDC (International Knee Documentation Committee) skorlaması ve Tegner aktivi¬te skorlaması ile klinik olarak diz eklem hareket açıklığı, stabilite testleri, uyluk çevresi ölçümü ve kişisel memnuniyet ile değerlendirildi.Ameliyat öncesi Lysholm skoru ortalama 64,3 iken ameliyat sonrası son kontrolde 93,2 idi. IKDC skoruna göre hastaların ameliyat öncesi 74'ünde (% 97,36) sonuçlar C ve D olarak, ameliyat sonrasında ise 68'inde (% 89,48) sonuçlar A ve B, 8'inde (% 10,52) ise C olarak değerlendirildi.Cerrahi tedavi kararı alınırken hastanın yaşam tarzı ve beklentileri iyi anlaşılmalıdır. Ön çapraz bağ rekonstrüksiyonu yapılan hastalarda en az cerrahi kadar önemli olan bir unsur da rehabilitasyon programıdır. Hastaya bunun en az cerrahi kadar önemli olduğu anlatılmalıdır.Ön çapraz bağ yırtıklarının, dört katlı otojen Hamstring tendon grefti kullanılarak yapılan artroskopik rekonstrüksiyonlarında hem fonksiyonel olarak düzelme hem de hastalarda yüksek memnuniyet oranları tespit edilmiştir.Anahtar Kelimeler: Ön çapraz bağ, otojen Hamstring tendon grefti, artroskopik rekonstrüksiyon.

ArtroskopiHamstring tendonlarıTendonlar+2
Sancar Serbest
Fırat University
2011
10
Medical SpecialtyOpen AccessTR

İdiopatik tip konjenital pes ekinovarus deformitesinde cincinnati ve turco insizyonları ile yaptığımız komplet subtalar gevşetme ameliyatlarının klinik ve radyolojik sonuçlarının karşılaştırılması

Dogustan çarpık ayagın (DÇA) insidansı, 1000 canlı dogumda 1-2'dir. Bu deformitenin etyolojisi, patolojik anatomisi ve tedavisi hakkında tam bir fikir birligine varılamamıstır. Tedavide öncelikle konservatif yöntemler uygulanır. Konservatif tedavi yöntemlerinin basarısız oldugu durumlarda, cerrahi tedavi kaçınılmazdır. Komplet subtalar gevsetme (KSTG), esas olarak kalkaneusun derotasyonunu saglamakla beraber, deformitenin tüm komponentlerini bir seansta düzelten basarılı bir cerrahi yöntemdir. Biz, Cincinnati (grup 1) ve Turco (grup 2) insizyonlarıyla KSTG ameliyatı uyguladıgımız ve takip süresi en az bir yıl olan 26 hastanın (40 ayak) klinik ve radyolojik sonuçlarını Simons kriterlerine göre degerlendirmeyi ve sonuçlarını karsılastırmayı amaçladık. Tarsal kemik patolojileri, intraoperatif ve postoperatif komplikasyonlar ayrıca degerlendirildi. Simons'un kriterlerine göre klinik olarak grup 1'de 27 ayakta (%100) basarılı, grup 2'de 11 ayakta (%85) basarılı, 2 ayakta (%15) basarısız (p>0.05); radyolojik olarak grup 1'de 16 ayakta (%59) basarılı, 11 ayakta (%41) basarısız, grup 2'de 2 ayakta (%15) basarılı, 11 ayakta (%85) basarısız sonuç alındı (p<0.05). Postoperatif dönemde grup 1'de 5 ayakta (%18.5) yüzeyel cilt nekrozu gelisti ve yara bakımı ile tümü sorunsuz iyilesti. Grup 2'de hiçbir olguda cilt nekrozu gelismedi (p>0.05). Gelisen ödem nedeniyle grup 1'de 21 ayakta (%77.8), grup 2'de ise yalnızca 1 ayakta (%7.6) postoperatif 1. gün alçı bivalv seklinde açıldı (p<0.05). Grup 2'deki radyolojik basarısızlıgımızı, asırı düzeltmelerin daha fazla olmasına ve bunun da teknik farktan ziyade bu grupta yaygın eklem laksitesi olan olgu sayısının daha fazla olabilecegi düsüncesine baglamaktayız ve Turco insizyonunun KSTG girisimi için uygun bir insizyon oldugunu düsünmekteyiz

Mehmet Tahir Varol
Fırat University
2007
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Omuz artroskopisinde biceps brakii uzun başı tenotomisi yapılmış hastaların preoperatif ve postoperatif magnetik rezonans görüntülemelerinde biceps brakii kısa başındaki değişimlerin değerlendirilmesi

Rotator manşet lezyonlarında, biseps kasının uzun başı tendonu patolojileri eşlik edebilir. Biseps kasının uzun başının tendonu, rotator kılıf kaslarına yakın komşuluğu ve glenoid labrumunun superioru ile ilişkisinden dolayı birçok omuz patolojisi ile ilişkilidir. Rotator manşet yırtığı olan olguların %30-69'unda biseps kası uzun başı tendonu ile ilişkili patoloji olduğu bildirilmiştir. Şiddetli ağrı ile birlikte olan yırtık,subluksasyon ve tendinit gibi biseps kasının uzun başı tendon patolojilerinde cerrahi tedavi önerilir. Cerrahi olarak tenodez ve temotomi karşımıza çıkmakta olup; tenotomi 50 yaşın üzerindeki hastalara önerilir ve basitçe artroskopik olarak uygulanabilir. Nadir olarak kramp ağrısı, dirsek fleksiyonunda kısıtlılık, kozmetik deformite (Popeye işareti) ve dirsek fleksiyon-supinasyon gücünde azalma gibi sorunlarla karşılaşılmasına rağmen ağrıda hafifleme görülmektedir. Tenotomi sonrası omuz ve dirsek fonksiyonlarının azalmadığı, günlük hayatı etkilemediği bilinmektedir. Bunun sebebi ise kısa başın daha aaktih olarak çalıştığı söylenebilir. Literatürde bicepsin uzun başına tenotomi yapıldığında kısa başına binen yükün arttığına dair hipotez ve yorumlar olsa da; preoperatif ve postoperatif magnetik rezonans görüntülemesinde bicepsin kısa ve uzun başındaki değişimlerin detaylı analizini içeren çalışma bulunamamıştır. Biz bu çalışmada, omuz artroskopisinde biceps uzun başı tenotomisi yapılmış hastaların preoperatif ve postoperatif MR görüntülemesinde biceps kısa başındaki değişimleri araştırdık; postoperatif 6. ayda hem biceps kısa başı footprintinde hem de tendonun orijininin 2 cm distalinde wilcoxon işaretli sıra testine göre anlamlı bir şekilde kalınlık artışı saptadık. Bu çalışma ile, biceps uzun başı sorunu nedeni ile uygulanan artroskopik biceps uzun başı tenotomisi sonrası, biceps kısa başının daha fonksiyonel hale geldiğini radyolojik olarak gösterdik.

ArtroskopiManyetik rezonans görüntülemeOmuz+4
İlhan Çelik
Bolu Abant İzzet Baysal University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Çocuklarda suprakondilar humerus kırkları cerrahi tedavi sonuçları

çocuk suprakondilar humerus kırıklarında cerrahi tedavi sonucu değerlendirldi

Yunus Doğramacı
Gazi University
2002
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Total Diz Artroplastisi sonrası femoral ve tibial komponent rotasyonlarının değerlendirilmesi

Total diz artroplastisinin başarısı komponentlerin pozisyonun düzgün ayarlanması ile yakından ilişkilidir. Dizilim yanlışlığı, instabilite ve patellofemoral komplikasyonlara bağlı olan erken başarısızlıkların en önemli nedeni olmakla beraber, polietilen aşınması ve tespit yetersizliklerine bağlı olarak uzun dönemde de başarısızlıklara yol açar. Bu çalışmada amaç, total diz artroplastisi sonrası komponent rotasyonlarının ölçülmesi, malrotasyon nedenlerinin tartışılması ve bu sonuçların klinik yansımasının, The Hospital for Special Surgery skoru (HSS) skoru eşliğinde değerlendirilmesidir.Çalışmamızda 37 katılımcının 49 dizine uygulanan total diz artroplastisi incelendi. BT eşliğinde komponentlerin rotasyonları; daha önceden tanımlanmış cerrahi epikondiler eksen ve tibia tüberkülün medial 1/3 referans alınarak ölçüldü ve katılımcıların dizlerinde The Hospital for Special Surgery skoru (HSS) belirlendi.Çalışmamızdaki katılımcıların dizleri primer total diz artroplastisi uygulanmış, patellar komponent değişmemiş, arka çapraz bağ korunmuş ve sabit insert kullanılmış ve ekstansiyon sorunu olmayan dizler olarak seçildi.Sonuç olarak; BT aracılığıyla elde ettiğimiz femoral komponent rotasyon değerleri ile hedef olarak belirlediğimiz (-3) değer arasında anlamlı fark bulundu (p<0,01). Aynı şekilde elde ettiğimiz tibial komponent rotasyon değerleri ile hedef olarak belirlediğimiz (0) değer arasında anlamlı fark bulundu (p<0,01). Bu bizim cerrahi esnasında kullandığımız kesi guideları ve referans olarak aldığımız noktaların tekrar gözden geçirilmesi gerektiğini düşündürmüştür. Aynı zamanda elde ettiğimiz femoral ve tibial komponent rotasyon değerlerinin, HSS skoruna ve fleksiyon derecesi üzerine istatistiki olarak etkisi olmadığını göstermiştir (p>0,05).

ArtroplastiCerrahi tedaviDiz+5
Mehmet Doğan
Dokuz Eylül University
2010
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Gelişimsel kalça displazili hastalarda uygulanan artrografide yapılan ölçümlerin tedavi şemasındaki rolü ve klinik etkileri

Amaç: Gelişimsel kalça displazisi nedeniyle kapalı redüksiyon yapılan hastalara standart olarak uyguladığımız artrografi üzerinde yapılan ölçümlerin avasküler nekroz ve rezidüel displazi riskini belirlemede ki önemini bulmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Gelişimsel kalça displazisi tanısıyla takipli, artrografi sonrası kapalı redüksiyon ve pelvipedal alçı uygulanan ve en az 12 ay takipli 46 hastanın 54 kalçası çalışmaya dahil edildi. Hastaların artrografileri üzerinde labrum yapısı, medializasyon oranı, asetabular örtünme oranı, lateralizasyon oranı, medial göllenmenin femur başına oranı değerlendirildi. Bu veriler hastaların son kontrol grafilerine göre belirlenen avasküler nekroz ve redüksiyon kalitesi ile karşılaştırıldı. Bulgular: Hastaların 40 tanesi kız , 6 tanesi erkek ve etkilenen kalçalardan 33 tanesi sol, 21 tanesi sağ taraftı. Artrografi uygulaması esnasında ortalama yaş 6,6 (2-17) ay ortalama takip süresi 32,3 (12,3-94,4) ay olarak bulundu. Onsekiz (%33.3) hastada avasküler nekroz, %20.3 rezidüel displazi tespit edildi. Çalışmamızda labrum yapısı, medial göllenmenin femur başına oranı, lateralizasyon oranı, medializasyon oranı ve asetabular örtünme oranının avasküler nekroz ve redüksiyon kalitesi arasında bir bağlantı kurulamadı. Sonuç: Çalışmamızda GKD nedeniyle artrografi uygulanan hastaların asetabular labrum yapısı, medial göllenme oranı, lateralizasyon oranı, medializasyon oranının değerlendirilmesinin hastaların ileri takiplerinde avasküler nekroz ve rezidüel displazi gelişmesi ile aralarında istatistiksel bir bağlantı kurulamadı Anahtar kelimeler: Gelişimsel kalça displazisi, artrografi, kapalı redüksiyon İletişim adresi: dr.skor@hotmail.com

ArtrografiCerrahi tedaviKalça+4
Süleyman Kör
Aydın Adnan Menderes University
2016
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Alt ekstremitenin travmatik olmayan ampütasyonlarında ortopedik cerrahi uygulamaları ile radyolojik tetkikler ve kardiyovasküler cerrahi konsültasyonlarının korelasyonu

Amaç Ampütasyon, sadece bir uzuv kurtarma ameliyatı olmayıp, hastaların psikolojilerinde büyük sorunlara, uzun süreli ve tekrarlayan yatışlar gerektirebildiği için sağlık sistemi üzerinde mali yüke sebep olmaktadır. Dolayısıyla ampütasyon konusuna optimal yaklaşımı ve uygun protokolleri belirlemek oldukça önemli bir konudur. Seviyenin tam olarak nasıl seçileceği hala bir tartışma konusudur. Öte yandan, alt ekstremite non travmatik ampütasyonları sonrası revizyonlar halen yüksek oranda görülmektedir. Çalışmamız, nontravmatik alt ekstremite ampütasyonlarında reampütasyon ihtiyacı duyulan hastaların revizyon nedenlerini ve bu ampütasyonların radyolojik tetkikler (doppler USG, BT anjiyografi) ile KVC görüşü arasındaki korelasyonunu araştırmayı hedeflemektedir. Ayrıca revizyon yapılanları, revizyon yapılmayan bir kontrol grubuyla karşılaştırmayı ve "Alt ekstremite ampütasyonlarının revizyona gitme nedenleri arasında, cerrahların seviye seçimi rol oynar mı? " sorusunun yanıtını bulmayı amaçladık. Gereç yöntem Ocak 2011 ve mayıs 2020 tarihleri arasındaki 10 yıllık süre içinde ortopedi ve travmatoloji kliniğimizde opere edilen 476 (320 erkek, 156 kadın) hastaya yapılan 598 (2 defa revize olanlarla 607) ampütasyon retrospektif olarak incelendi. Bu hastalardan non travmatik alt ekstremite ampütasyonları seçildi ve içlerinden revizyon ampütasyon olan 92 hasta(100 vaka) grup A olarak belirlendi. Kontrol grubu olarak (grup B) da revizyon gerektirmeyen ampütasyon hastalarından 100 tanesi randomize olarak oluşturuldu. Veri eksikliği olan hastalar çalışmadan çıkarıldı. Çalışmamızda olguların cinsiyet, etiyoloji, ampütasyon seviyeleri, iki operasyon arasındaki süre, takip süreleri, radyolojik tetkik raporları ve KVC önerileri değerlendirildi ve istatistiksel olarak analiz edildi. Ayrıca ampütasyon seviyesibelirlemek için cerrahın radyolojik tetkik raporlarına ve KVC önerilerine uyumunun reampütasyon oranlarına olan etkisi de istatistiksel yöntemlerle değerlendirilmiştir. İstatistiksel analizler için NCSS, Statistical Software (Utah, USA) programı kullanıldı. Çalışma verileri değerlendirilirken tanımlayıcı istatistiksel metodların (Ortalama, Standart sapma, medyan, sıklık, oran) yanısıra değişkenlerin normal dağılıma uygunluklarında Shapiro Wilk test ve box plot grafikler kullanıldı. Doppler USG, BTA ve KVC ile ortopedist arasındaki uyum karşılaştırmasında Spearman's korelasyon testi kullanıldı. Grup A ve B'nin uyumluluk oranlarının karşılaştırmalarında non-parametrik test olan Mann-Whitney U Test kullanıldı. Anlamlılık p<0.05 düzeyinde değerlendirildi. Bulgular Toplamda 598 ampütasyonun %16.72'si revizyon ameliyatlarıdır. Revizyon oranları; diyabetliler için %21.48, PAH için %19.53 olarak bulunmuştur. Revizyon ampütasyon nedenleri %76,1 (70) diyabet, %23,9 (22) PAH nedenliydi. Bu çalışmada grup A ve B'de toplam 188 hasta ve 196 olgunun değerlendirilmesi yapıldı. Ortalama yaş ise grup A ve B de sırasıyla 69,3 ve 71,9'du. Grup A'nın 59 (%64,1)'u, grup B'nin 56 (%58,3) erkekti. Hastaların %8.7(8 hasta)'si bilateral ve %9(9 hasta)'i iki kez ipsilateral reampütasyon ihtiyacı duyulmuştur. Ortalama takip süreleri ise grup A'da 27.85(8-97), grup B'de ise 28.4(8-98) aydır. Ayrıca grup A'da ortalama yatış süreleri ilk operasyon ve ikinci operasyon için sırasıyla 12,9 ve 12,7 , grup B'de ise 14,3 gün olarak bulunmuştur. Ayrıca grup A'da iki operasyon arası süre ortalama 80 gündür. Reampütasyon hastalarında (grup A), ilk cerrahide ampütasyon seviyesi ile radyolojik tetkik raporları ve KVC konsültasyonu arasındaki korelasyon zayıf iken (rs = 0.37, p= 0.00015), kontrol grubunda(grup B) bu oran orta derecedeydi(rs = 0.51, p= 0.0001). Ayrıca revizyon yapılan ve yapılmayan gruplar arasında (grup A ve B), cerrahların radyolojik tetkik raporlarının ve KVC konsültasyonlarının sonucuna uyma oranı arasında kontrol grubu lehine anlamlı bir fark tespit edildi (p=0.03). Ek olarak grup A'da %33,02 (36 vaka) ile en yüksek oranda DAA sonrası DÜA seviyesine ampütasyonun yükseltildiği ortaya çıkmıştır. 2. Sıklıkta (25 vaka) %22,93 oranında parmak ampütasyonu sonrasında DAA reampütasyonu uygulandığı bulunmuştur. Çıkarım/Sonuç: Çalışmamızda yapılan cerrahi müdahaleden iyi sonuç alınabilmesi için ampütasyon seviyesi belirlenmesinde kullanılan tetkiklerin ve konsültasyon sonuçlarının daha dikkatli değerlendirilmesinin önemini göstermektedir. Her ne kadar hastaların emosyonel durumu bazen bu kararı etkilese de uzun dönemde radyolojik tetkiklere ve KVC konsültasyonlarına uygun olmayan ampütasyon seviyesi seçilmesinin, hem hastaların daha uzun süre hastahanede kalmalarına hem de ulusal sağlık sistemine mali açıdan ve hastahane kapasitesine daha fazla yük getirmesine sebep olabilirler. Bu çalışmanın ampütasyon cerrahisi ile uğraşanlar için seviye seçiminde önemli bir veri kaynağı olacağı kanaatindeyiz. Anahtar kelimler: diyabetik ayak, periferik arter hastalığı, non travmatik ampütasyonlar,revizyon ampütasyon, reampütasyonlar

Alt ekstremiteAmpütasyonDiabetes mellitus+3
Abdullah Hali
Sakarya University
2021
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Periost ve mezenkimal kök hücre temelli değişik hücrelerin kırık iyileşmesinde deneysel karşılaştırması

Kemik kırıkları günlük yaşam aktivitelerini etkileyen önemli sağlık sorunlarındandır. Kırık sonrası kırığın kaynaması ve rehabilitasyon süreci uzun zamanalmaktadır. Bu durum yaşamda önemli bir yer tutmaktadır. İş gücü kaybı, maliyetin artmasına sebep olmaktadır. Kemik kırıklarının özellikle kaynama gecikmesi, kaynamama durumları, enfeksiyon gibi durumlarında ise maliyetin artmasına, yaşam konforunun önemli derecede düşmesine sebep olmaktadır. Biyomalzemeler ile doku iskelesi yapımı sonrası kırık iyileşmesini ileriye götürecek yeterlilik kilinik çalışmalara tam olarak yansıtılamamıştır. Son çalışmalarda kök hücre ile doku iskelesi yapımları artmakta olup hasar gören dokuya ait kök hücrelerle yeniden yapılanması amaçlanmaktadır. Kemik doku mühendisliğide bu alanda labaratuvar ortamında kök hücre ve biyomalzemeleri bir araya getirerek uygun doku iskelesi yapımına önem vermiştir. Kullanılan malzemelerin biyouyumluluğu, kullanılan yerde absorbe olması, osteokondüktif ve osteoblastik özellikte olması önemini artırmıştır. Yaptığımız literatür araştırmasında lif kabağı temelli doku iskelesinde kemik iliği ve periosttan köken alan kök hücrelerin etkilerinin kırık iyileşmesine histolojik, radyolojik ve biyomekanik etkileriyle ilgili bir çalışma bulunamamıştır. Bundan dolayı kemik iliği kökenli kök hücrelerin lif kabağı temelli doku iskelesi üzerinden kırık iyileşmesine olumlu yönde etki edecektir, hipotezi ile çalışma yapılmıştır. Dört farklı çalışma grubu oluşturulmuştur. 48 adet Winstar Albino ratları 12' şerli gruplara ayrılmıştır. Birinci. grup femur orta şaftan osteotomi yaparak periost sıyrılmadan Kirshner teli ile intramedüler fiksasyan yapılmıştır. İkinci grup (n=12), doku iskelesinin in vivo biyouyumluluğunu ölçülmüştür. Bu amaçla kırık oluşturulmuş periost sıyrılarak ve hücre kullanılmadan sadece optimum doku iskelesi konularak kırık fiksasyonu yapılmıştır. Üçüncü grupta (n=12), ratlardan otolog olarak elde edilen kemik iliği kökenli mezenkimal kök hücreler ile hücrelendirilen doku iskeleleri kırık oluşturularak periostun sıyrıldığı kırık bölgesine yerleştirilerek fiksasyon sağlanmıştır. Son grupta (n=12) ise, ratlardan otolog olarak elde edilen periost kökenli mezenkimal kök hücreler ile hücrelendirilen doku iskeleleri kırık oluşturulmuş periostun sıyrıldığı kırık hattına uygulanarak fiksasyon sağlanmıştır. Operasyonlardan sonra 8 hafta yaşatılan ratlar yüksek doz anestezik uygulanarak sakrifiye edilmiştir. Deneklerden eksize edilen dokularda; biyomekanik, radyolojik, histolojik analizlerden geçirilmiştir. Sonuç olarak, oluşturduğumuz kemik iliği ve periost kökenli kök hücrelerinin HAp + Lif kabağı+ CMCht temelli doku iskelelerinin; yaptığımız in vitro ve in vivo çalışmalarla, biyouyumlu olduğu ve kemik doku mühendisliğinde özellikle kırık iyileşmesine iyi bir alternatif olacağı gösterilmiştir.

Doku mühendisliğiHayvan deneyleriKemik ve kemikler+6
Cihangir Türemiş
Dokuz Eylül University
2021
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

All-sutür ankor materayali ile onarım yapılan rotator cuff yırtıklı hastaların klinik sonuçları ve pullout (yerinden çıkan) ankorların nedenlerinin araştırılması

Omuz eklemi sportif ve günlük yaşamsal aktivitelerin yerine getirilebilmesi açısından önemlidir. Eklem işlevinin büyük bir kısmını rotator manşet kası oluşturmaktadır. Rotator manşet yırtıklarında konservatif ve cerrahi tedavi yöntemleri uygulanmaktadır. Rotator manşet tamirlerinin başarısını artırmak için birçok cerrahi teknik tanımlanmış ve materyal geliştirilmiştir. Bu çalışmanın amacı, all-sütür ankor materyali ile rotator manşet onarımı yapılan hastaların klinik sonuçlarını ortaya koymak, sonuçları literatürdeki diğer ankor materyalleri ile karşılaştırmak ve pullout olduğu durumların nedenlerini belirlemektir. Kliniğimizde, Ocak 2015-Aralık 2018 tarihleri arasında klinik ve radyolojik olarak rotator manşet yırtığı tanısı konulan 131 hastaya all-sütür ankor ile artroskopik tek sıra tekniğiyle rotator manşet tamiri yapılmıştır. Hastaların 79'u kadın (%60,3), 52'si erkek (%39,7) ve ortalama yaşları 60,78 (35-80) yıl olarak hesaplanmıştır. Hastalar ortalama 28,63 ay (14 ay-54 ay) takip edilmiştir. Hastaların değerlendirilen preop ve postop Constant-Murley skorlaması, UCLA skorlaması ve VAS skorlamasına göre istatistiksel olarak anlamlı derecede iyileşme tespit edilmiştir(p<0.001, p<0.001, p<0.001). Çalışmamızdaki Constant-Murley skorlarını göz önüne alarak literatürdeki metal ankor ile onarım yapılan rotator manşet tamiri çalışmalarının sonuçlarıyla karşılaştırdığımızda çalışmamızdaki all-sütür ankorların sonuçlarının benzer olduğu tespit edilmiştir. Çalışmamızda pullout olan hasta yaş ortalamasına bakıldığında(68,71) genel hasta populasyonuna göre(59,83) anlamlı derecede yüksek bulunmuştur. Pullout olan 14 hastanın (3 hasta osteoporotik) KMD(kemik mineral dansitesi) ortalama değeri -2,04 ölçülmüştür. Pullout olan 2 hastanın humerus başında kist tespit edilmiştir. Sonuç olarak hastalarda ileri yaş, KMD değerinin düşük olması, ve humerus başında kist olması durumunda pullout olma riskinin artacağı tespit edilmiştir. Bu durumlar dışında rotator manşet tamirinde all-sütür ankor materyalinin tatmin edici klinik sonuçları nedeniyle etkili ve güvenli bir seçenek olduğu bulunmuştur.

OmuzOmuz eklemiOrtopedi+1
İbrahim Pekşen
Karadeniz Technical University
2020
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Pediatrik suprakondiler humerus kırıklarında kapalı redüksiyon ve pinleme ile opere edilen hastalarda klinik ve radyolojik sonuçlarımız

Amaç: Bu çalışmada ekstansiyon tipi suprakondiler humerus kırığı tanısıyla kapalı redüksiyon ve perkütan pinleme yöntemiyle tedavi edilen hastaların radyolojik ve klinik sonuçlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Mayıs 2006 ile Mart 2019 yılları arasında Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniğine suprakondiler humerus kırığı nedeniyle ameliyat edilen 88 hastanın klinik ve radyolojik sonuçları incelendi. Klinik incelemede McRae yöntemine göre ölçülen taşıma açıları, eklem hareket açıklıkları ve bu ölçümler baz alınarak yapılan Flynn tarafından tanımlanmış kozmetik ve fonksiyonel skorlamalar yapıldı. Radyolojik incelemede Baumann açısı, humerokapitellar açı, lateral humerokapitellar açı, rezidüel sagittal deformite ve rotasyonel deformite ölçümleri yapıldı. Cerrahi teknik olarak Casiano tarafından tanımlanan kapalı redüksiyon ve perkütan tesbit yöntemi kullanıldı. Bulgular: Çalışmada 32(%36,4) hasta kız, 56 (%63,6) hasta erkekti. Otuz yedi (%42) hastanın sağ, elli bir (%58) hastanın sol dirseğinde kırık olduğu görüldü. Hastaların ameliyat sonrasında takip süreleri 1 yıl ile 14 yıl arasında olup takip süresi ortalaması 5,15 ± 2,55 yıldı. Olguların yaş ortalaması 6,02 ±2,8 yıl olarak bulundu. Hastaların Gartland sınıflandırmasına göre dağılımı incelendiğinde 23 (%26,1) hastanın Tip IIa, 15 (%17) hastanın Tip IIb, 39 (%44,3) hastanın Tip III ve 11 (%12,5) hastanın Tip IV olduğu görüldü. Tüm hastalara çapraz pin konfigürasyonu ile osteosentez sağlandığı görüldü. Kırk sekiz(%54,5) hastaya lateralden 1, medialden 1 adet K teli, 33 (%37,5) hastaya lateralen 2, medialden 1 adet K teli, 7 (%8) hastaya ise medial ve lateralden 2 adet K teli ile osteosentez sağlandı. Ameliyat sonrasında ortalama 4,1±0,8 haftada dirsek egzersizleri başlandı. Kontrol grafileri sonrasında ortalama 6,17±1,26 haftada K telleri çekildi. İki hastada operasyon öncesi dönemde median sinir arazı ve bir hastada operasyon sonrası dönemde ulnar sinir hasarı geliştiği görüldü. Bu hastalarda spontan remisyon gözlendi. Tüm hastalar klinik olarak Flynn tarafından tanımlanan kozmetik ve fonksiyonel kriterlere göre değerlendirildi. Kozmetik sonuçlar 80 (%90,9) hasta mükemmel, 5 (%5,7) hasta iyi, 3 (%3,4) hasta orta olarak değerlendirildi. Fonksiyonel sonuçlar incelendiğinde 81 (%92) hasta mükemmel, 7 (%8) hasta iyi olarak değerlendirildi. Sonuç: Suprakondiler humerus kırıklarının tedavisinde kapalı redüksiyon etkili bir tedavi yöntemidir.

Humeral kırıklarKırık fiksasyonuOrtopedi+3
Mete Gedikbaş
Tokat Gaziosmanpaşa University
2020
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Distal tibia şaft kırıklarının intramedüller çivi ile tespitinde distal kilitleme seçeneklerinin koyun tibialarında biyomekanik karşılaştırılması

Tibia kırıklarının intramedüller çivi ile tedavisinde kullanılan çeşitli distal kilitleme metodları mevcuttur. Fakat günümüzde bu metodlardan herhangi birinin üstünlüğü konusunda görüş birliği yoktur. Distal kilitleme vidalarında, postoperatif erken yük verme halinde oluşan yetmezlik karşımıza çıkan önemli bir komplikasyondur ve ek problemlere yol açabilmektedir. Günümüzde yeni distal kilitleme metodları ile ilgili çalışmalar sürmektedir. Son zamanlarda geliştirilen DSBLS (distal kilitleme bolt vidası, TST, Türkiye) yeni geliştirilen bir distal kilitleme metodudur. Biz çalışmamızda DSBLS ile kilitleme, iki vida ile kilitleme ve üç vida ile kilitleme seçeneklerini, aksiyel yüklenme kuvvetine karşı biyomekanik olarak mukayese ettik ve aksiyel yüklenme kuvvetine karşı en dayanıklı seçeneği bulmayı amaçladık. Tüketim amacıyla kesilmiş 6 aylık koyunlardan 16 adet koyun tibiası elde edildi. Bu tibiaların her birini eklem hattının 6 cm proksimalinden osteotomize ettik ve transvers kırık hattı oluşturduk. Osteotomi hattının proksimali tüm deneklerde çalışma dışında bırakıldı. Elde edilen 16 adet distal tibia fragmanı 4 gruba ayrıldı. Her bir gruptaki 4 adet distal tibia fragmanına 8 mm kanülsüz intramedüller çivi oyma işlemi yapılmadan yerleştirdi ve farklı metodlarla distal kilitleme yapıldı. Grup 1' de 2 adet vida (2 adet mediolateral pozisyonda,ZIMED marka), grup 2' de 3 adet vida (2 mediolateral,1 anteroposterior pozisyonda,ORTHOFIX marka), grup 3' te DSBLS (TST marka) ve grup 4' te grup 2' dekilere göre daha küçük çaplı 3 adet vida (2 mediolateral, 1 anteroposterior pozisyonda,TIPMED marka) kullanılarak distal kilitleme yapıldı. Kocaeli Üniversitesi Teknik Eğitim Fakültesi CadCam laboratuarında, Üniversal Çekme – Basma Test Cihazı ile hazırlanan deneklerin her birine ayrı ayrı aksiyel yüklenme uygulandı. Her bir denekte distal vida kırılması ile birlikte test sonlandırıldı. Her bir denekten kuvvet, zaman ve deformasyon verileri alındı ve bu veriler istatistiksel olarak mukayese edildi. Aldığımız istatistik sonuçlarına göre, aksiyel yüklenme karşısında, distal kilitleme bolt vidası ile kilitleme seçeneğini (DSBLS, grup 3), çalışmamızda yer verdiğimiz ikili (grup 1) ve üçlü (grup 2, 4) kilitleme seçeneklerinden istatistiksel olarak anlamlı şekilde üstün bulduk. Bunun yanı sıra üçlü kilitleme metodunu (grup 2, 4) ikili kilitleme metoduna (grup 1) göre anlamlı şekilde üstün bulduk. Üçlü kilitleme metodlarını (grup 2, 4) kendi aralarında mukayese ettiğimizde vida kor çapı daha yüksek olan grup 2' nin grup 3' e göre daha üstün olduğu sonucuna ulaştık.

BiyomekanikKemik vidalarıKemik çivileri+5
Yasin Emre Kaya
Bolu Abant İzzet Baysal University
2014
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Artroskopik ön çapraz bağ rekonstrüksiyonunda transtibial tünel tekniği ile anatomik femoral tünel tekniğinin karşılaştırılması

Artroskopik Ön Çapraz Bağ Rekonstrüksiyonunda Transtibial Tünel Tekniği İle Anatomik Femoral Tünel Tekniğinin Karşılaştırılması Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniğinde 1 Ocak 2013-15Kasım 2016 tarihleri arasında otojen hamstring tendonları ile artroskopik olarak 40 hastamıza transtibial tünel tekniği,43 hastamıza anatomik femoral tünel tekniği kullanarak ön çapraz bağ rekonstrüksiyonu yaptık. Hastaların preoperatif dönem fizik muayenelerinde ön çekmece, Lachman ve pivot shift testlerine bakıldı.Radyolojik olarak röntgen ve MRI istendi.Hastaları preoperatif ve postoperatif dönemde Tegner,Lysholm ve IKDC fonksiyonel skorlama sistemlerini kullanarak değerlendirdik. Çalışmaya alınan Hastaların %95,2'si (n=79) erkek ve %4,8'i (n=4) kadındı. Hastaların ortalama yaşı 30,4 idi. Hastaların 50'si (% 59,5) sağ diz,33'ü (% 40,5) sol dizinden etkilenmişti. Hastalarımızı ortalamala 18,9 ay süreyle takip ettik. Hastaların fonksiyonel değerlendirmelerinde, hem anatomik femoral tünel tekniği hemde transtibial tünel tekniği kullandığımız hastalarda Tegner, Lysholm ve IKDC skorları ameliyat öncesi ve sonrasında benzerlik göstermektedir. Cerrahi öncesine kıyaslandığında anatomik femoral tünel tekniği kullandığımız hastaların ön çekmece ve Lachman testlerinde transtibial tünel tekniğine göre belirgin düzelme gözlendi.Her iki teknik arasında Pivot shift testinde anlamlı fark saptanmadı. Anatomik femoral tünel tekniğinde cerrahi öncesi döneme göre belirgin ön-arka ve rotasyonel stabilitede artış oldu. Buna bağlı olarak AMP tekniğinde hastaların rehabilitasyon süresi kısa ve spora dönüş süreleri azalmış oldu. Teknik zorluk ve revizyon riski olasılığına rağmen hasta memnuniyeti ve cerrahi öncesi aktivite düzeyine dönebilme oranları göz önüne alındığında anatomik femoral tünel(anteromedial portal) tekniğinin üstün olduğunu söylemek mümkündür. Anahtar Kelimeler: Ön çapraz bağ, Anatomik Femoral Tünel, Transtibial Tünel, Artroskopik Tamir, Hamstring

ArtroskopiArtroskopiCerrahi+11
Nasuhi Altay
Atatürk University
2017
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Ratlarda periprostetik enfeksiyon modelinde farklı dozlardaki antibiyotikli spacerların etkinliğinin karşılaştırılması

Amaç: Protez enfeksiyonlarının tedavisinde ilk aşamada protez çıkarılıp ekleme spacer uygulanmaktadır. Kullanılan spacer içerisinde antibiyotik bulunmakta fakat bu antibiyotiğin lokal salınım süresi 2-4 gün ile sınırlı kalmaktadır. Hastalarda enfeksiyon kontrolü sağlanamadığında aynı ameliyat işleminin tekrarlanması da gerekebilmektedir. Planlanan bu çalışma ile spacer içerisindeki antibiyotik oranının arttırılması ile lokal salınım sürecinin uzatılması ve enfeksiyon kontrolünün daha hızlı bir şekilde sağlanması amaçlanmaktadır. Yöntem: Çalışma kapsamında 30 adet Wistar albino sıçan rastgele 10'arlı 3 gruba ayrıldı. Tüm gruplardaki sıçanlara diz artrotomi sonrası femur intrameduller bölgeye implant yerleştirilmesi sonrasında Metisiline dirençli Staphylococcus aureus ile periprostetik enfeksiyon modeli geliştirildi. İmplant çıkarılıp yıkama ve debridman sonrası 1. grupta (kontrol) kas içi vankomisin (88 mg/kg) ve gentamisin (6 mg/kg); 2. grupta düşük dozlu antibiyotikli spacer (1 gram sement+25 mg vankomisin); 3. grupta yüksek dozlu antibiyotikli spacer (1 gram sement+75 mg vankomisin) uygulandı. Tüm gruplarda sistemik antibiyotik uygulaması (88 mg/kg vankomisin + 6 mg/kg gentamisin), ikinci cerrahi aşaması sonrası 28. güne kadar sürdürüldü. İkinci cerrahi aşama sonrası 1, 3, 7, 14, 28 ve 42. günlerde tüm gruplardan kan ve ayrıca 2. ve 3. gruptan eklem ponksiyon örneği alındı. Plazma ve eklem ponksiyon örneklerinde vankomisin düzeyi yüksek basınçlı sıvı kromatografisi ile belirlendi. İkinci cerrahi aşamaya geçmeden önce her gruptan eklem ve femur medulladan mikrobiyolojik örnek alındı. Her gruptan 5'er sıçana, 28 ve 42. günlerde derin anestezi altında ötanazi işlemi yapıldı. Steril ortamda eklem sıvısı ve femur medulla örnekleri alınarak mikrobiyolojiye gönderildi. Nekropsi yapılarak çalışma 42. günde sonlandırıldı. Tüm gruplardan elde edilen femur kesitleri histopatolojik olarak incelenerek intramedullar akut ve kronik yangı, periosteal yangı ve kemik nekrozu skorlandı. Bulgular: Yirmi sekizinci günde alınan örneklerde gerçekleştirilen mikrobiyolojik ve histopatolojik incelemeler sonucunda, 1 ve 2. grupta bakteriyel üreme tespit edildi, 3. grupta ise üreme gerçekleşmedi (p=0,001). Kırk ikinci günde alınan örneklerde ise sadece 1. grupta bakteriyel üreme gerçekleşti (p=0,001). Gruplar arası plazma antibiyotik konsantrasyonları 1, 3, 7 ve 14. günde benzer, 28. günde ise 3. grupta daha yüksek bulundu (p=0,004). Sonuçlar: Tedavi süresi ve iyileşme hızı bakımından yüksek düzeyde antibiyotik içeren spacer'ın, normal düzeyde antibiyotik içeren spacer'a göre daha etkili olduğu tespit edilmiştir. Spacer ile uygulanan antibiyotik konsantrasyonu plazma antibiyotik konsantrasyonunu etkilememiş ve bu bakımdan spacer'da sistemik yan etkilere yol açmadığı tespit edilmiştir. Anahtar Kelimeler: Antibiyotik yüklü spacer; Kemik çimentosu; MRSA; Total diz artroplastisi; Vankomisin

AntibiyotiklerArtroplastiEnfeksiyonlar+6
Ahmet Ersoy
Ondokuz Mayıs University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Kemik-patellar tendon-kemik grefti ile yapılan ön çapraz bağ rekonstrüksiyonunda klinik sonuçlarımız

Amaç: Spor aktivitelerine katılımdaki artış nedeniyle ön çapraz bağ(ÖÇB) rüptürü sıklığı günümüzde giderek artmaktadır. Biz bu çalışmamızda kliniğimizde ÖÇB rüptürü nedeniyle kemik-patellar tendon-kemik oto grefti ile rekonstrüksiyon yapılan hastaların prospektif takip sonuçlarını sunmayı amaçladık. Materyal ve Methot: Haziran 2014-Aralık 2014 arasında kliniğimizde ÖÇB rüptürü nedeniyle 27 hastaya kemik-patellar tendon-kemik oto grefti ile ÖÇB rekonstrüksiyonu yapıldı.Hastalar en az 2 yıl süre ile takip edildi. Hastalar ameliyat öncesi ve sonrası Lysholm diz fonksiyon skoru, IKDC nesnel değerlendirme skalası ve Tegner aktivite ölçüm skalası formları ile değerlendirildi. Bulgular: Opere edilen tüm hastalar erkekti. Hastaların yaş ortalaması 25.4 (19-35 yaş aralığında)'idi. Ortalama takip süresi 27.9 (24-30 ay aralığında) aydı. Ameliyat sonrası diz skorlarında istatistiksel olarak anlamlı artış mevcuttu. İki hastada cerrahi drenaj gerektiren hematom gelişti. Altı hastada çömelme ile görülen diz önü ağrısı mevcuttu. Sonuç: Sonuç olarak ÖÇB rüptürü olan hastalarda rekonstrüksiyon sonrası diz stabilitesi ve fonksiyonel skorlarda artış oluğu görüldü. K-PT-K otogrefti ile yapılan ön çapraz bağ rekonstrüksiyonda rerüptür ve komplikasyon oranı düşük iken, inkorporasyon ve iyileşme daha hızlı olmaktadır. ,Anahtar sözcükler: Ön çapraz bağ rüptürü, kemik-patellar tendon-kemik, otogreft

Kemik ve kemiklerOrtopediPatella+4
Okan Aslantürk
İnönü University
2017
00