2000 sonrası Türk korku sinemasında mekan: Alper Mestçi'nin Siccin serisi fimlerinin mekansal çözümlemesi

Sinemada mekân kavramı hikâye anlatım sürecini geliştiren dinamik bir arka plan görevi görmekte; bir filmin tonunu, atmosferini ve görsel çekiciliğini belirlemede ve izleyiciler için dikkat çekici bir izleme deneyimi yaratmada önemli bir rol oynamaktadır. Bu nedenle çok geniş bir çalışma alanına sahip olan mekân kavramına ilişkin öne çıkan alanlardan biri de sinema olmaktadır. Bu çalışma 2000'li yıllar Türk korku sinemasına damgasını vurmuş olan yönetmen Alper Mestçi'nin Siccin serisi filmleri üzerinden mekân kavramını incelemeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda korku filmlerinde kullanılan mekanlar aracılığıyla izleyici üzerinde yaratılmak istenen etkiler ortaya konulmaya çalışılmıştır. Çalışmanın örneklemini Siccin serisinde yer alan altı film (Siccin 1, Siccin 2, Siccin 3: Cürmü Aşk, Siccin 4, Siccin 5, Siccin 6) oluşturmaktadır. Filmlerin analizinde Roland Barthes'in görsel göstergeleri çözümleme metodu esas alınmıştır. Çalışmanın sonucunda kullanılan mekanların öncelikle izleyicinin duygularını yönlendirmek amacıyla tasarlandığına ulaşılmıştır. Siccin serisinde çeşitli ideolojik göndermelerle oluşturulan film mekanları, filmin anlatısını desteklemektedir. Böylece korku türüne uygun mekanlar aracılığıyla izleyicide yaratılmak istenen etkilerin izleyiciye aktarılması mümkün olmaktadır. Siccin serisinin tüm filmlerinde bu yöntemin kullanılmasıyla vurgulanmak istenen mesaj izleyiciye daha kolay aktarılabilmektedir. İnsan dışı varlıkların temel alındığı seride, normal insanlardan ve alışılagelmiş mekanlardan farklı mekânların kullanılmasıyla özellikle din temelli korku daha güçlü bir biçimde yaratılabilmektedir.